Tagarchief: Zoetermeer

Talentvol Apeldoorn

Nu ik zo’n twee-en-een-half jaar in Apeldoorn woon kan ik voorzichtig conclusies gaan trekken. Er zijn aardig wat verschillen tussen Zoetermeer en Apeldoorn (omgeving en taalgebruik, om er maar eens twee te noemen) maar zeer zeker ook overeenkomsten. Het voert te ver hier alles te beschrijven maar waar mijn persoonlijke voorkeur naar uit gaat is dat hier ook behoorlijk wat creatief talent rondloopt. Mensen die gewoon een baan hebben en daarnaast een hobby tot passie verheffen en dat uitdragen. Ik houd daarvan! En wil er graag een drietal benoemen.

Fotograaf: Roelof Rump

Allereerst Bako Sorany, de regisseur van Theater zonder Grens. Met een groep acteurs en actrices weet hij jaarlijks een productie neer te zetten die het publiek zowel verrast als boeit. De stukken worden veelal zelf geschreven of een bestaand stuk krijgt een ‘Bako-bewerking’. Met schijnbaar simpele middelen wordt het publiek vaak op een luchtige manier met de neus op de serieuze feiten gedrukt. Als je een voorstelling verlaat heb je iets om over na te denken. Bako en zijn groep zijn ook vaak van de partij bij culturele evenementen. Daarbij is Bako ook nog eens een charismatische figuur die met zijn manier van mensen aanspreken ontzettend veel voor elkaar krijgt. Ik vind dat knap!

Fotograaf: onbekend

Ten tweede noem ik graag Martijn Koelemeijer. Toen ik afgelopen maart voor een radio-interview bij Cultuurbrunch in Artcafé SamSam zat,verzorgde hij daar de muziek. Ik was direct fan. De vrolijke reggaemuziek liet me swingen op mijn barkruk. Thuis verdiepte ik me wat meer in hem en ontdekte dat hij de leadzanger van de band MONO is. Martijn heeft met verschillende bezettingen gespeeld maar heeft nu een vaste bezetting: Martijn Onder Nieuwe Omstandigheden (MONO). Het klinkt als een mix tussen reggae en een vleugje pop (denk aan Bob Marley en Doe Maar). Lekker dus. De teksten zijn Nederlandstalig, voor 95% geschreven of bedacht door Martijn zelf, makkelijk mee te zingen en vaak uit het leven gegrepen. Het lied ‘Schuilen’ is trouwens geschreven door Judith Veldhuizen, een bekende collegablogster in Apeldoorn; prachtig als talenten ook nog eens samenkomen! De agenda van 2018 staat barstensvol optredens en dit maakt de band duidelijk klaar voor landelijke podia. Op 18 augustus kun je deze sfeervolle band beleven bij SamSam, op 19 augustus in de muziektent in het Oranjepark en op 29 september in Cafeetje van Marja. Aanrader hoor.

Fotograaf: Catharina Hofland

Ten slotte wil ik Lucas Vastenhout noemen, een heuse schrijver die al drie boeken op zijn naam heeft staan. In zijn laatste boek ‘Zonnebloem’ staat een verzameling van 27 korte verhalen en het mooie is: ze hebben allemaal een link met Apeldoorn. Lucas heeft namelijk diverse schrijfwedstrijden winnend afgesloten. Zoals de ´Verhalenwedstrijd CODA & dagblad de Stentor´, de aanmoedigingsprijs ‘Proza gemeente Apeldoorn’ en tot twee maal toe een verhaal bij ‘Markant’. Alle verhalen gaan over personages  in een spannende dan wel ontroerende fase van hun leven; de lezer wordt op aangename wijze deelgenoot. De schrijfstijl is levendig, gedetailleerd, informatief en met af en toe verrassende wendingen. Je wordt meegezogen in de woede en het verdriet bij het overlijden van zijn tien maanden oude kleinzoon en je kunt onbezorgd lachen om de angstige momenten in de achtbaan. Als je een aantal winnende verhalen schrijft, zou het jammer zijn om er niet meer mensen deelgenoot van te maken; een bundel is dan een logische stap. Vandaar.

Uiteraard heb ik veel meer talentvolle mensen gespot in Apeldoorn (Lionel Kistemaker: een jonge fantastische drummer, Anneke Eggermont: een artistieke schilderes, Joop de Braak: de creatieve likeurmaker van Bottles and Barrels, enz., enz.) maar dan wordt het zo’n langdradig verhaal… Misschien later nog eens een vervolg 😉 Voorlopig is Apeldoorn positief door de keuring!

 

 

 

Bindingsangst

zorg

Als je gaat verhuizen van Zoetermeer naar Apeldoorn moet je ook een nieuwe specialist in het ziekenhuis. In overleg met mijn vorige specialist wordt er heel bewust gekozen voor een bepaalde arts. Na een eerste bezoek blijkt het een nieuwsgierig type te zijn die van alles en nog wat wil weten. Alle onderzoeksmethodes worden uit de kast getrokken. Nou ja, wat hij wil. Voor een volgend bezoek mag ik een uur van te voren bloed laten prikken. Voor de zekerheid ga ik nog een kwartiertje eerder. Als ik aankom zit de wachtruimte afgeladen vol. Veertien wachtenden voor me! En nog meer mensen komen binnen en trekken een nummertje. Intussen wordt er mondjesmaat uitgenodigd naar de prikkamers te gaan. De op het digitale bord aangegeven wachttijd  loopt bemoedigend op en op. Na 50 minuten ben ik eindelijk aan de beurt. Ik ben hiervoor niet zenuwachtig maar…de prikzuster wel! Ze beeft en bibbert en van haar blauwe handschoenen ontbrak de rechter wijsvinger. Het verwondert mij dat ze in één keer raak prikt. Dat ik knap allergische ben voor de in de haast aangebrachte pleister kan zij ook niet weten…

Snel naar een andere afdeling voor de specialist. Volgens diverse routes, liften en nog meer routes, waardoor ik denk dat ik het complex minstens drie keer rond loop, kom ik toch bij de juiste afdeling. Ik zie vier loketten. Bij het eerste een bordje ‘Hier melden’. Ik ga er op af en zeg guitig: ‘Ik meld me hier!’. Ze verwijst me streng naar loket drie. Oké. ‘Ik kom me melden’. De toegesproken dame haalt haar ogen niet van haar scherm, zucht en mompelt ‘U moet bij mijn collega zijn’. Ik onderdruk iets en stap naar loket twee. ‘Sorry dat ik u lastig val maar mag ik me alstublieft hier melden?!?!?!’. Het mocht. Via een route mocht ik plaats nemen in de wachtkamer. Niet de gele, de oranje of de groene maar in de rode! Wat zegt dat? Lang hoefde ik daar niet te zitten want door alle toestanden was ik te laat boven. Gelijk met de uitgelopen specialist dus. Nog geen vijf minuten later stond ik weer buiten, alles goed.

Nou…alles goed. Behalve de steken in de zij van het snelwandelen langs alle routes evenals de hartkloppingen van het onderdrukt gefoeter. O ja, op de valreep deelde de zorgvuldig uitgezochte specialist nog even mee dat hij gaat emigreren en ik dus de volgende keer bij een andere arts ben. Opeens heb ik last van een déjà vu.

Eerder al zocht ik met zorg een nieuwe huisarts uit. Na een fijn kennismakingsgesprek liet ik me inschrijven. Twee weken later lag er een brief op de mat met de mededeling dat mevrouw de dokter elders ging werken en ik het maar met de opvolgster moest doen.

Wat is dit? Hebben de artsen hier bindingsangst? Ik zit onderhand wel een hechtingsstoornis te ontwikkelen hoor. Of wacht eens…ligt het aan mij? Schrik ik hen af? Had ik andere routes moeten bewandelen? Nou ja, hoe het ook zit; in het geval van routes, loketten en wachtkamers lijken Apeldoorn en Zoetermeer uiteindelijk best op elkaar.

Wat staat hier?

Stel je voor dat je bent verhuisd. Dat is niet moeilijk voor te stellen. Maar stel je dan voor dat je bent verhuisd naar een land waarvan je de taal niet verstaat. Dat is moeilijk! En verdraaide lastig! Want hoe weet je in welke winkel je moet zijn? En als je de winkel gevonden hebt maar je kunt de herensokken niet vinden. En als je die gevonden hebt waar moet je ze betalen. En wat nou als thuis blijkt dat het de verkeerde maat is en je ze moet ruilen? Wat moet je zeggen bij een dokter? Hoe meld je de kinderen aan op welke school? Wat bedoelt de juf?

Stel je voor dat je lezen niet zo leuk vind. Dat is niet moeilijk voor te stellen. Maar stel je eens voor dat je lezen niet leuk vind omdat je het gewoon echt niet kunt. Op school deed je net of je het begreep maar de letters zeiden je werkelijk niets. Je hebt levenslang de smoezen bij de hand gehad. Leesbril vergeten, lelijk handschrift, ik vul het thuis wel in. Hoe kun je dan met vriendinnen appen, een afspraak maken, een diploma halen, een goede baan vinden? Wanneer geef je toe en ben je de schaamte voorbij?

Kun je dit verhaal tot nu toe lezen heb je waarschijnlijk geen taalprobleem. Maar weet je dat in Zoetermeer 1 op de 13 mensen een taalprobleem heeft! Dat is een veel te groot aantal en moet uit alle macht worden teruggebracht. Hoe? Hiervoor zijn verschillende instanties in het leven geroepen. Maar om wat duidelijkheid te scheppen in het bos met zoveel bomen is in Zoetermeer vanmiddag het Taalhuis geopend. Hier vind een fysieke samenwerking plaats tussen al deze instanties. Het gaat hier om Stichting Piëzo, Stichting Vluchtelingenwerk, ROC ID-college, Gilde Samenspraak, het Leerwerkloket, de Volksuniversiteit, de bibliotheek, Gemeente Zoetermeer en Stichting Lezen en Schrijven. Pfff dat zijn er nogal wat! Maar hier is nu 1 overkoepelend loket voor waar men doorverwezen wordt naar de juiste opvang.

Dus er was een feestje vanmiddag in de hoofdbibliotheek! Compleet met wethouders om het lint door te knippen. Met Dieuwertje Blok, al jaren bibliotheekambassadeur, om jonge mensen te interviewen. Jonge mensen die sociale problemen hadden door hun laaggeletterdheid omdat ze de berichtjes op de telefoon niet konden lezen en zo een afspraak misten. Die op hun werk in de problemen kwamen met administratiebriefjes. Maar die ook de stap hebben gezet hun laaggeletterdheid te overwinnen en veel zelfverzekerder in het leven staan. Één en ander werd verluchtigd door een cabaretduo met confronterende sketches over laaggeletterdheid. En natuurlijk (daar is tie weer…) gebak!

IMG_20150611_155802_BURST001_COVER

En nu maar hopen dat het Taalhuis gaat werken en dat een ieder die het nodig heeft de weg er naar toe kan vinden of, en dit is waarschijnlijk belangrijker, op die weg gewezen wordt. Want stel je toch voor dat je niet kunt lezen…!!!

Jezus in Enschede en Maria in Zoetermeer

 

 jezus in enschede               femke maria

’t Is weer voorbij, de vijfde aflevering van de Passion. Respect heb ik voor het idee, de insteek en ook voor de hele organisatie, waar heel veel tijd en energie in gestoken is. Hulde voor het koor, de band, de techniek en de locatie. Keuze van spelers, zangers en liederen blijft een persoonlijke afweging. Ieder z’n voorkeur. Wel had ik voor het eerst wat moeite met de sfeer. Is er een grens overgegaan? Helt het over naar een volksfeest, een Bn-erfeestje, een selfieshow? Heeft het op deze manier dezelfde historische waarde als de film van Michiel de Ruyter? Als gelovige doet dit wat pijnlijk aan. Het is niet niks wat er gebeurt!

Enschede heeft het plein alweer aan kant, in Zoetermeer is men druk bezig met voorbereidingen van volgende: een musical over het leven van Maria. Net als bij de Passion wordt haar leven doorgetrokken naar het heden, wordt het naast ons eigen leven gelegd. In deze musical komt Maria, de moeder van Jezus op vier verschillen manier aan bod. Manieren die wij maar al te duidelijk herkennen.

Ten eerste is daar de jonge Maria die opeens zwanger is. Dan blijken mensen hard; ze roddelen zich suf, veroordelen keihard, laten het jonge meisje duidelijk links liggen. Vervolgens zien we een eenzame Maria, hunkerend op zoek naar begrip. Begrip dat zij vindt bij haar nicht Elisabeth en uiteindelijk toch ook bij Jozef. Dan zien we Maria als moeder, haar kind stimuleren in zijn werk, te merken bij de Bruiloft te Kana. Tenslotte zien we Maria als de lijdende moeder die haar kind veel te vroeg verliest. Als je al deze aspecten van Maria los bekijkt kunnen ze zomaar op een van ons van toepassing zijn. Op jou, op mij.

Deze prachtige musical is geschreven door Gerard van Midden en Gerard van Amstel en zal worden uitgevoerd door ruim 100 gemeenteleden van de Protestante Wijkgemeente Zoetermeer Noord. Na zeven maanden met elkaar repeteren, verdiepen in Maria, verdiepen in ons zelf, zullen er op 10 en 11 april drie fantastische voorstellingen neergezet worden. Meer info kun je vinden op www.maria.demusicalzoetermeer.nl Er zijn nog kaarten verkrijgbaar voor deze bijzondere beleving van spel, zang, live muziek, dans, decor, kleding en koffie met meer dan een Mariakaakje. Minder groot dan in Enschede maar wel een grotere intensheid 😉

 

In de ban van Band-it en Benthe

 

Voor het eerst kon je ze zien bij de prinsesjes op Koningsdag. Meteen werd het een rage. Overgewaaid uit Amerika: de Band-it! Kunstig in elkaar geknoopte/gehaakte armbandjes van talloze kleurrijke elastiekjes. Fabrikanten speelden hier gretig op in en leverden zakjes met 1000 stuks voor gemiddeld €5,- per zakje. Valt mee, denk je dan. Maar elke zakje bevat slechts één kleur en geen enkel kind wil maar één kleurtje dus zit je al snel met 20.000 elastiekjes…

DSCN1275

Gisteren ontdekte ik in de Dorpsstraat van Zoetermeer de hobbywinkel van Benthe (aan het plein van de Pasta Company) zakjes van 600 stuks in tien verschillende kleurtjes, inclusief 20 sluitinkjes voor €2,95. Na een avondje knutselen waren de elastiekjes op en 14 armbandjes af. Verslavend werkje hoor. Ik had alleen geen zin om de ‘bijbehorende loom’ te kopen, een indrukwekkend  instrument waarmee je de armbandjes in elkaar zet….met alleen een vork en een saté prikker lukte het ook prima! (ik voel een workshop opkomen…)

DSCN1278

Maar wat een heerlijke winkel, de enige echt hobbywinkel die Zoetermeer rijk is. Als gevolg van de trend dat mensen meer dingen zelf maken wordt de winkel vaak bezocht. Uiteraard is er ‘spul’ om wenskaarten te maken verkrijgbaar maar ook meer gespecialiseerde materialen voor schilderen en voor sieraden maken van kralen. De vele verschillende ecoshape vormen staan aantrekkelijk opgesteld. Het assortiment is voor jong en oud. Ook is het mogelijk er een workshop te volgen: de moeder van Benthe verzorgt op verzoek een avondje powertexen (Powertex is een stofverhardend materiaal) waar echt hele mooie kunstzinnige beelden worden gemaakt. En mocht je zelf een workshop willen geven mag je gebruik maken van de winkel.

Benthe draait al ruim een jaar met succes deze winkel en geeft je graag advies. Laat je inspireren door de veelheid aan mogelijkheden ook op de site www.benthehobby.nl . Raak ook in de ban van Band-it of van iets anders van Benthe.

Ieder z’n dag

Zaterdag 8 maart is het Internationale Vrouwendag. Het AD meldde afgelopen week dat op die dag ‘de gelijkheid van vrouwen en mannen gevierd wordt’. Ik dacht meteen; wat raar dat het dan Vrouwendag heet…als we toch gelijk zijn? Maar de nadruk wordt die dag extra op vrouwen gelegd. ‘Vrouwen moeten meer power krijgen en zich bewust worden van hun mogelijkheden’ stond er geschreven. En daar zit iets in. Hoe kan het anders dat in de meeste huishoudens de vrouw kookt terwijl de meeste chef-koks mannen zijn? Hoe is het mogelijk dat vrouwen doorgaans beter zijn in organiseren toch zo slecht vertegenwoordigd zijn in de politiek? Dat het onderwijzend personeel voornamelijk vrouwelijk is en dat er in de bouw meer mannen werkzaam zijn? En het is natuurlijk ronduit belachelijk dat vrouwen minder betaald worden voor dezelfde functie.

Maar…op het gevaar af voortaan voor ongeëmancipeerd type uitgemaakt te worden, wil ik wel bekennen niet altijd de Powervrouw te willen zijn. Ik vind het juist heerlijk als een man de deur voor me openhoudt of de zware boodschappen draagt. Bovendien zie ik in de loop der jaren best wel gedragsveranderingen bij de mannen. Neem nu bijvoorbeeld de bouwmarkt. Ik kom daar graag om voorbereidend werk te verrichten; kleuren uitzoeken, materiaalmogelijkheden ontdekken, houtkrullen ruiken, enz. Stelde ik daar zo’n tien jaar geleden nog een vraag, werd ik bevreemd aangekeken en geringschattend ‘mevrouwtje’ genoemd!!! Alsof ze tegen een man ooit zouden zeggen ‘Nou mannetje, kom nog maar eens terug met uw vrouw’.

De Zoetermeerse Bouwhof heeft het helemaal goed begrepen. Ze verkopen er ook interieurspulletjes en hebben een fijn restaurant(je) met een nog fijnere kinderspeelhoek. Zij beseffen dat vrouwen  sneller beslissen, daardoor tijd over hebben voor koffie, terwijl mannen dan ‘nog even schroefjes gaan kijken’. Vanachter mijn cappuccino, zonder power maar zeer zeker bewust van mijn mogelijkheden, zie ik ze slenteren,  geconcentreerd  zware apparaten in de hand voelend, uitgebreid de beschrijving op een nieuwe soort verf lezend, alle hordeuren open en dicht laten gaan, op alle wastafels kloppen op zoek naar…? of klikken met het laminaat. Zij laden gretig hun kar vol met platen hout en een vastomlijnd plan in hun hoofd vandaag die nieuwe kast te gaan bouwen. Even later zie ik ze bij de auto staan passen en meten. Moet die kast echt zo groot worden?

Het doet me opeens aan iets denken: aan ‘nog even schoenen kijken’, aan het eindeloos passen van  kledingstukken, aan het uitproberen van alle parfummetjes, aan het lezen van de gebruiksaanwijzing van nieuwe haarverf, alle ritsen van alle tassen open en dicht laten gaan, aan gretig de kar vol laden en vooral aan meer kopen dan in eerste instantie de bedoeling was. Je kunt je afvragen: wie lijkt er nou op wie? Maar dat we (soms, een beetje) op elkaar lijken is een feit. Wanneer is het eigenlijk Mannendag?!

vrouwendag

Conculega’s

Op dit blog vindt u allerhande nieuws over Zoetermeer. Dit doen we nu alweer een half jaar en met veel plezier. Maar wat een baby zijn wij dan vergeleken bij het Streekblad. Dit blad doet al ruim 50 jaar verslag van de nieuwste bouwplannen, kleurrijke stadgenoten en allerlei activiteiten in onze stad.

De krant ontstond begin jaren vijftig en is opgericht door drukkerij Ribberink. In eerste instantie was het blaadje bedoeld om er kerknieuws in te publiceren. Het bestond uit vier a-viertjes en bevatte nieuwtjes over de diensten en activiteiten van alle Zoetermeerse kerken.

Door de enorme groei van de stad groeide het Streekblad mee. Het werd steeds dikker en ging al snel niet meer uitsluitend over de kerk. Het feit dat de stad uitgroeide van een lieflijk boterdorpje tot een moderne nieuwe stad leverde natuurlijk stof in overvloed. Over de bouw van al die nieuwe wijken en al haar nieuwe bewoners en het vestigen van nieuwe winkels leidde elke week wel tot iets boeiends. Het Streekblad werd voor de oud-Zoetermeerders maar ook voor de nieuwkomers als nel een ‘goede huisvriend’ die hen op de hoogte hield van het wel en wee van hun stad.

Vandaag de dag spreken we over een wekelijkse oplage van 60.000 exemplaren die huis-aan-huis verspreid wordt! Het Streekblad is inmiddels een bedrijf dat meer doet dan alleen een krant maken. Ook op het internet is het Streekblad te vinden, hierdoor wordt het niet alleen in Zoetermeer gelezen maar ook ver daar buiten. Behalve dat het weekblad er in zijn geheel te lezen is, worden er dagelijks verse nieuwsberichten opgeplaatst. Ook wordt de lezer zelf steeds meer bij de krant betrokken. Op de website staan regelmatig polls waar de lezer op kan reageren en bestaat er de mogelijkheid ‘mee te schrijven’. De papieren versie, onder leiding van eindredactrice Helene Ouwerkerk, blijft gewoon bestaan en verwijst regelmatig naar de site, dit gaat vlekkeloos samen.

Wordt hier nu de concurrent van het blog gepromoot? Nee! We wonen samen in Zoetermeer en verzorgen samen, ieder op zijn eigen manier, de beleving van Zoetermeer. Nu maar hopen dat we ook die vijftig jaar halen…

                bloglezer