Tagarchief: winkels

Stilstaan en sinaasappels

‘Nederland komt tot stilstand’ kopte de Stentor vanmorgen. Maar ja, aangezien ik nieuwsgierig van aard ben wilde ik dat wel eens van dichtbij bekijken.  Daarom even naar de Jumbo voor gezonde sinaasappels…

Gelukkig was er nog één winkelwagentje buiten beschikbaar. Ik bestuurde hem met de winterjasmouwen over de handen en ging naar binnen. Eenmaal binnen was ik compleet in de war. Ik dacht dat ik ter plekke acuut geheugenverlies had opgelopen en daardoor compleet vergeten was dat het morgen Kerst is! Mensen met ellenlange lijsten, wagens met koppen er op, kilometers  voor de kassa. Niet de vierde in rij, maar ook de veertigste in rij kreeg ook maar iets gratis. Ik verzamelde moed en sjokte achter de meute de rijen door, ik kon ook niet anders want draaien was onmogelijk. Allemaal in de ban van Corona (klinkt als een ijzingwekkende Netflixserie!) Het toiletpapier was op, geen velletje meer, alsof het hier een aanval van broekhoest betrof. Het potgroentenschap was leeg, behalve de tuinbonen, maar wie lust die dan ook? De vochtige poetsdoekjes waren op, als of je zelf geen sop kunt maken waar je een doekje doorheen haalt. Ik zag een kar vol diepvriespizza’s, alsof die je leven gaan redden.

Ik stond in de rij met in de verte de kassa, geklemd tussen de broodafdeling en de kaasafdeling. Opeens staat er een mevrouw naast mijn wagentje met sinaasappels. Ze zucht, zet haar handen in haar zij en kijkt mij prangend aan. Echt prangend. Ik kijk vragend terug. Dan gaat mij een lichtje op en vraag: ‘O, u wilt bij de kaas?’ Nogmaals een zucht: ’Ja, zo kan ik er niet bij hè!’ Ik wilde zeggen: ‘Nee, goh, wat vervelend, nou u het zegt. Hoe zullen we dit eens gaan oplossen?’ Maar ik ben ook de beroerdste niet en stelde voor opzij te gaan met mijn sinaasappels. Ik voegde daad bij het woord en ze dook in het kaasvak. Ik keek wat rond, zag bij de dame van de diepvriespizza’s ook een diepvriestas in de kar. Die had ze bijna niet meer nodig. Bij de snelkassa stond een jongedame, beetje artistiekerig type (lees:wereldvreemd) met een broodje en een pakje zalm. Vraagt ze:’Heeft u hier ook koel drinken bij?’ De caissière kijkt en denkt : ‘Serieus???’ en zegt: ’Daar in het derde pad bij de koeling.’ Zegt het meisje doodleuk: ‘Oké, ga ik even halen hoor.’ Het broodje en de zalm zijn al aangeslagen dus de snelgroeiende rij van de snelkassa is al snel geërgerd. Ik grinnik maar een beetje, wat moet je anders. Opeens hoor ik ‘ahum’ naast me. Het kaasvrouwtje. Ik kijk haar niet-begrijpend aan. Maar ze heeft geleerd: ‘Mag ik er alsjeblieft weer uit?’ Tuurlijk!

Zelf mijn sinaasappels worden onrustig zolang als het duurt. Net als mijn longen. Ik heb een (niet besmettelijke) longafwijking waarbij ik toevallig altijd hoest. Die sta ik nu natuurlijk flink te onderdrukken, zo flink dat ik een aardige hoestschaamte aan het ontwikkelen ben. Aan de andere kant denk ik: ’Zal ik het eens doen, gewoon lekker voluit hardop hoesten? Dan ben ik misschien direct als eerste aan de beurt! Hahaha!’ Of ik word de winkel uitgezet en heb ik nog geen sinaasappels…

Nederland komt tot stilstand, vooral in de rij voor de kassa.

Juffrouw Scholten

Sorry.

Het is me te heet.

Ik wil niet klagen.

Maar de letters druipen van mijn toetsenbord…

 

Zo kan ik niet bloggen natuurlijk!

Ik heb een goed idee.

Even naar de winkels.

Want die hebben airco!

Yeah!

Yeah….pffffff!

En ook:

Ook yeah….pfffff!

Ik ga naar huis.

Stap over de lijkjes heen.

Van het dak gevallen.

Ik heb mijzelf nou blij gemaakt

met een dooie mus (of twee)???

In een hoekje van de kamer ga ik stilletjes lezen.

Over een lotgenote.

Je bent gewaarschuwd.

Je telt voor twee.

Warme groet.