Tagarchief: winkelen

Rondje

Regen of niet, soms moet je gewoon even boodschappen doen. Dan maar meteen een rondje langs de velden.

Action – Een jongeman zet zijn brooddoos in twee paarstinten, op de lopende band om zijn handen vrij te hebben, want hij drinkt ook nog koffie uit een to-go-beker en zoekt zijn telefoon. De caissière rekent de doos automatisch af. Ik lach me een kriek, de jongeman ook, de caissière niet.

HEMA – een uiterst behulpzame winkeljuffrouw snelt me tegemoet als ik bij de kassa sta met een nieuwe theedoek. Ze legt me uit dat er nu zelfkassa’s zijn en doet me voor hoe het moet. Ze hanteert een razend tempo alsof er minstens een volksstam achter me staat te wachten, er staat niemand. ‘Kijk, dan drukt u hierop, dan daarop, daar hangt een tasje, daarvoor moet u €0,10 hierzo aanslaan, dan betalen, pas hierin of contactloos, en wilt u het bonnetje mee?’ Uiteindelijk heb ik niks zelf gedaan. Behalve het betaalgedeelte. Misschien verandert dat ook nog eens.

Kruidvat – een man van middelbare leeftijd staat met waterige oogjes en een rode neus bij de kassa te sniffen. Hij overhandigt het mandje met daarin hoestdrank, keeltabletten, mentholsnoepjes en een familiepak zakdoekjes. Zegt ze: ‘Heeft u nog uitleg nodig?’ De blik van de man…

Xenos – een vriendelijk dame wacht me bij de ingang op en vraagt me een stijltestje te doen. Ik krijg een blaadje in handen gedrukt met daarop vijf verschillende lampen, ik mag mijn voorkeur aankruisen. Zo ook met kussentjes, kleur kaarsen, krukjes en nog meer ongein. Toen moest ik tellen hoe vaak ik nummer 1 als antwoord had, hoe vaak nummer 2, enz. en toen wist zij mijn stijl! ‘Goh, handig zeg, na 62 jaar weet ik nu eindelijk wat mijn stijl is…’ Ze dacht echt dat ze me gelukkig gemaakt had. De uitslag klopte voor geen meter.

Supermarkt – zo snel als iemand aan de hand van een testje kan zien wat mijn stijl is, kan ik aan de inhoud van een winkelwagentje zien wat voor soort mensen het zijn. Hoewel…soms helemaal niet!

  • Een echtpaar, veertigers denk ik, hebben 6 zakken chips, 6 blikken bruine bonen en 6 kilo gehakt. Oeh, denk ik, dat wordt een familie- of vriendenfeestje met een makkelijke en lekkere bonenschotel! Maar er gaan ook 6 flessen chloor mee… Wordt het gerecht nog met 6 kilo uien aangevuld? Of hebben ze iets met het getal 6?
  • Een bejaard echtpaar hebben uitsluitend verantwoorde zaken in het wagentje: blauwe bessen, linksdraaiende yoghurt, oneindigveelpittenenzadenbrood, appelsap met vruchtvlees, 2 liter groene smoothie, geen vrolijkheid te bekennen. Ze zagen er zelf ook uit als een soort aangeklede mueslireep. De enige uitspatting was een klein zakje kruidnootjes. Zouden ze elkaar daar vanavond mee verwennen? Of komt er morgen een kleinkind langs? Of bewaren ze het zuinig tot 5 december, ‘t kan maar in huis zijn.
  • Ten slotte een jongeman, beetje smoezelig type, qua uiterlijk en kleding. Hem kan ik niet peilen maar misschien jij wel? Wat moet de man met 5 flessen Crystal Clear en 1 pak kattenbakkorrels?
Advertenties

Appels en peren

Ik weet het…ik moet het niet doen! Ik moet me niet laten verleiden door al die bordjes en stickers. En toch duik ik er in, je weet immers nooit. Ik word er in eerste instantie gretig en hebberig van. Wàt?! Die broek voor dàt geld? Dan neem ik er nog eentje! En dat vest wilde ik al heel lang hebben. Wat een fijne kleur hebben die shirts! Neem ik ook mee.

Het rekje in de paskamer lijkt belachelijk klein. Het bankje lijkt gekrompen. Ik maak spannende stapels die op omvallen staan en wurm me in het een na het ander. Jammer, te klein. Hmmm, te groot. Wàt?! Bedoelde ik die kleur? Hé, twee van de vijf knopen verdwenen. Maar als ik hier mijn buik nou eens inhoud? Pfffff wat is het hier warm! Gloeiende, hele stapel op de grond! Klopt die spiegel wel? O, dit is geen halsopening?! Help!!!

Mijn oproep werd gehoord want ik zag een bordje: “Ontdek jouw shape!”

Tussen de stapels door probeer ik in de spiegel te ontdekken welke shape ik heb. Oké. Test gedaan, ik weet het, en nu? Wat moet ik met die informatie? Nutteloos dus. Het zou pas zinvol zijn als de kleding in de rekken vervolgens niet op maat maar op shape hingen!!! Dan neus je gewoon even bij de H of de V, en dan zal het altijd passen. Ik zeg: een gat in de kledingmarkt…

Of wordt je juist nijdig van deze aanwijzingen omdat je, ik zeg maar wat en noem geen namen, bij geen enkele vorm past…? Dan heb ik daar wel de juiste oplossing voor gevonden. Die ik met tegenzin met jou wil delen. Wat dacht je van deze paskamer:

Toen ik dit zag heb ik het eerst liefdevol omarmd en er daarna een half uur snikkend van blijdschap op gezeten. Het past, van H tot O. Gordijntje dicht en stom glimlachen naar de spiegel. Eindelijk iemand die me begrijpt. Nog nooit zo’n bemoedigend krukje ontmoet. Goedkoper dan elke psycholoog. En nee, ik ga je nìet vertellen welke winkel dit is.

Schrijfhandje 21/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

Het breien is de laatste jaren weer helemaal hip, zo ook het haken. Lekker retro. Nog even en we zitten met z’n allen weer te kantklossen. Hier tussenin zit naar mijn gevoel nog de techniek van het borduren.

Ook oeroud. Schellenkoorden, wie kent ze niet, om het meisje te schellen dat ze thee kan brengen. Maar ja, geen dienstmaagden geen schellenkoorden meer. Sierlijke monogrammen op een zakdoek die dan werd ingezet bij een duel met degens. Maar ja, geen degens (duels zat!) geen geborduurde snotlapjes meer. Merklappen met stambomen, prachtige voorstellingen over het leven van degenen die het borduurwerk als huwelijksgeschenk mochten ontvangen.  Maar ja, huwelijksgeschenken zijn zo passé.  Wat te denken van  mooie randen borduren op de lakens van de bruidsschat. Haardschermen. Hele stoelen zelfs! Maar ja, nu is er Ikea.

En dat alles zonder telpatroon. Dat kwam later pas. Nog veel later verscheen het zelfs als variatie van ‘schilderen op nummer’; voorgedrukte kleuren op de stof. Het vraagt geduld, veel geduld. Hetgeen ik niet altijd bezat. Ik kwam er ook altijd te laat achter dat het garen wel moest passen bij het stramien, qua dikte dan hè. Ik had daardoor een aardige verzameling halfaffe werkjes…

dscn5013

Ik kan hier wel heel lang op voortborduren maar kijk eens op dit bord: ik kan het natuurlijk ook uitbesteden!!! Dat ik dat niet eerder bedacht heb! Ik laat die Nachtwacht gewoon even borduren en intussen ga ik heéééél lang winkelen?

Vertalen

vertalen

Je hebt het vast ook wel eens meegemaakt, dat je een winkel binnenstapt tegelijk met iemand anders. En omdat je de winkelroute aanhoudt kom je die persoon steeds tegen. Je haalt hem in en vervolgens passeert hij jou weer. Als het dan ook nog eens meerdere personen zijn, een stel of een gezin, krijg je gratis een inkijkje in hun leven. ‘Niet te zwaar eten want we moeten nog sporten’. ‘ Iets extra’s voor bij de koffie want oma komt morgen’. ‘ Neem je nu alweer wijn?’.

Van de week liep ik gelijk op met een ouder echtpaar. Meneer was een statige verschijning, oogde een beetje moe maar duwde dapper de rolstoel van zijn vrouw. Een allerliefst dametje met glimmende oogjes en haar sjaaltje een beetje scheef. Plots sprong zij uit de rolstoel en pakte gretig het eerste artikel binnen haar bereik. Ze bekeek het van alle kanten, legde het terug, pakte het volgende artikel, draaide het om en zette het weer terug. Zo schuifelde zij het hele gangpad door. Eén gangpad lang hield hij zijn mond en volgde gedwee met de rolstoel. Toen hield hij het niet meer uit.

  • Kom je weer zitten?
  • Nee!
  • Kom nou?!
  • Nee, zeg ik toch!
  • Kom zitten!
  • Nee, even kijken hier.
  • Je weet niet eens wat je moet hebben…
  • Als ik het zie weet ik het!
  • Kom nou zitten dan rijd ik je erlangs.
  • Nee!!
  • Kom zitten! Nu!!
  • Nou zeg, blaf niet zo.
  • O, wil je het op een clash laten aankomen?!
  • Op een wat? Praat toch gewoon man.
  • Kom zitten! Wil je weer naar de cardioloog?!
  • Hij ziet het toch niet…ik ben bijna klaar!

Zo ging het nog wel even door. Na het afrekenen bij de kassa zag ik hen weer. Zij zat weer in de stoel. Met een verbeten trekje om haar mond hield ze het tasje tegen zich aangeklampt. Hij sjokte er achter. Nog vermoeider dan eerst. Ze zeiden niets meer. Hopelijk kunnen ze elkaar vertalen. Naar ‘Ik word de hele dag geleefd mag ik alsjeblieft even zelf een boodschapje uitzoeken?!’ en naar ‘Kom nou zitten lieverd, want ik ben zo bang dat je weer ziek wordt en ik kan je niet missen!’.

 

Ongemakkelijk

Zoals de meeste vrouwen houd ik best wel van winkelen. Alles bekijken, overal aan zitten, even proberen, jezelf wat rijker wanen, vergelijken, jezelf verwennen of juist sterk zijn. Maar er zijn ook van die winkels waar ik gewoon niet graag kom. Daar verkopen ze lingerie. Het voelt ongemakkelijk om tegen andermans, of beter gezegd andervrouws ondergoed aan te kijken. Soms kom je er echter niet onderuit.

In de winkel schiet een waanzinnig tengere juffrouw op mij af ‘Kan ik u helpen?’. Ik mompel iets van ‘Even kijken’. En verschans mij tussen de rekken. Met grote ogen staar ik naar de meest flodderige lapjes stof in de meest onverwachte kleuren.  Een gangpad verder loopt een jongedame met haar vriend. Ik denk nog ‘Die meneer durft of is gigantisch de klos!’. Totdat hij de spillebeenjuffrouw erbij roept. Hij houdt verhandelingen over de veranderde maten van zijn vriendin alsof ze er niet bijstaat en alsof hij verstand van zaken heeft. Het scharminkel ruikt handel en even later staat de vriendin met armen vol paswaar. Meneer wil graag elk artikel geshowd hebben, duwt en trekt, knikt af- of goedkeurend. Wat is dat voor een man? Of erger; wat is dit voor een vrouw!

Ik moet mijn uiterst best doen de kartonnen Sylvie Meis die me eng lachend uitnodigt voor een bra-party (?) in tien stukken te breken. In plaats daarvan weet ik haar stiekem om te draaien en zie dat zij ook maar gewoon een platte saaie van achteren heeft. Ik schuifel door naar de afdeling zwemfeest waar mijn oog direct valt op een ander reclame bord, met de tekst ‘Geniet van de zonsondergang in je favoriete beachwear ‘… Waarom pas genieten gedurende de zonsondergang? En waarom weer dat Engels? Wat is er mis met badpak? Of zoals bij ons thuis jaren geroepen werd ‘bakpad’. De minuscule kledingstukken bieden verleidelijke palmbomen op felgekleurde ondergrondjes. Zal ik?

Uiteindelijk reken ik af en verlaat met klamme rug de winkel inclusief een verloren gewaande paskamerfobie. De vriend is nog steeds in de weer ‘heeft u deze ook in het roze, de zwarte maakt haar zo bleek’. Juffrouw Spillebeen knikt, buigt en huppelt gedienstig. Veel te vrolijk wenst ze mij een plezierige dag verder. En Sylvie? Heeft ze nou een getekende snor?!