Tagarchief: warm

Slingers (3)

Slingers (3)

Deze week is het wat minder winters maar de toegangsdeuren van het woonzorgcentrum staan nog op de winterstand. Het zijn twee automatische schuifdeuren met daar tussenin een soort sluisje, zodat de kou niet direct naar binnen slaat en de warmte niet direct naar buiten. De ene deur gaat pas open als de andere dicht is. Je begrijpt dat ouderen niet zo hard meer lopen en de deuren dusdanig zijn afgestemd dat er niemand klem komt te zitten. Voor mij, de kwieke vrijwilligster, duurt de tijd tussen beide deuren best wel lang.

Gistermorgen, op weg naar huis, net te laat voor de eerste deur. Ik sta met mijn winterjas hoog dicht, sjaal om, wantjes aan, tas om de schouder in de hal te wachten tot de deur opengaat. Mevrouw X is net door de tweede deur en staat dus buiten. Wat zij niet in de gaten heeft is dat ze nog in het ‘oog’ van de deur staat en die gaat niet dicht zolang zij daar blijft staan. Daar herinnert zij zich dat haar sleutels niet in het juiste vakje van haar tas zitten. Ze grabbelt en grabbelt en vindt uiteindelijk wat ze zocht. Dan is ze toch benauwd niet voldoende geld bij zich te hebben. ‘Beter eerst geteld dan voor niks bij de kassa staan’ denkt ze en zoekt haar portemonnee. Ze grabbelt en grabbelt. Hebbes. Ze telt, knikt en doet de beurs weer terug. Dan steekt ze haar hand uit. Regent het nu? Dan kan ze beter een regenkapje opdoen want anders is het zonde van de kapper. Ze grabbelt en grabbelt. Ik probeer in te stralen dat ze twee stappen naar voren moet doen zodat de buitendeur dicht kan en mijn binnendeur open. Intussen heb ik het zo warm met mijn jas, sjaal en wantjes…  Het regenkapje is ingenieus opgevouwen maar zit uiteindelijk toch op haar hoofd. Ze kijkt vooruit en lijkt te denken ‘wat ging ik ook alweer doen?’ Dan komt er een meneer aan die ze kent, denk ik want ze steekt haar hand op. Hij zegt iets, ze kan hem niet goed verstaan en loopt twee stappen naar voren… Yes, eindelijk! Ik spring naar buiten en snuif dankbaar de frisse lucht op.

Intussen had ik wel alle tijd om deze poster te lezen…

Een taalliefhebber heeft de ‘w’ al toegevoegd in de laatste regel. Maar er zit nog een fout in die ik nu heel zeker weet: de sluisdeuren functioneren wel degelijk afhankelijk van elkaar….!!!

Advertenties

Op straat (1)

Een nieuwe categorie in een nieuw jaar.

Hoe vaak hoor je niet: ‘Humor ligt op straat’? Hoe vaak denk ik niet: ‘Verhalen liggen op straat!’, zomaar voor het oprapen. Afgelopen zomer las ik een boek van Ruth Hogan ‘De bewaarder van gevonden voorwerpen’, over een man die voorwerpen op straat vindt, ze mee naar huis neemt, ze in een kast plaatst en uiteindelijk bij elk voorwerp een verhaal bedenkt. Dit is wel een bijna letterlijke uitvoering van ‘Verhalen liggen op straat’.

Ik vond dit zo’n mooi idee en het past wonderwel goed bij mijn letterkast, ‘zie het ongewone van het gewone’, dat ik besloot het idee over te nemen. Ik neem echter niets mee naar huis maar maak er een foto van, zoals ik het aantref, en probeer dan te achterhalen (lees: verzinnen) wat eraan voorafgegaan is. Ik noem het liever ‘Verloren voorwerpen’, wie heeft het verloren en hoe kwam dat zo op straat?

Vandaag deel 1, met deze verloren voorwerpen, en wat eraan voorafging…

Hij parkeert de auto in de garage en laat zijn handen nog op het stuur rusten. Hij haalt diep adem en blaast die langzaam uit. Dan schudt hij zijn hoofd alsof hij iets van hem af probeert te schudden. Eenmaal binnen treft hij zijn vrouw zoals gewoonlijk op dit tijdstip in de keuken. De kinderen zitten al aan tafel, alle drie turend naar hun telefoonscherm. ‘Je bent laat!’, bijt ze hem toe. Hij verontschuldigt zich, mompelt iets over files en laat de kus die hij haar wil geven achterwege. ‘Je bent toch niet vergeten dat we vanavond naar school moeten hè? We moeten dat juffie van Nederlands eens hartig spreken over dat laatste tentamen van Jens!’, moppert ze. Jens, de oudste , kijkt schichtig heen en weer tussen zijn moeder en vader. De verholen knipoog van zijn vader stelt hem niet echt gerust. De pannen worden kletterend op tafel gezet. ‘Telefoons weg of inleveren!’ Even later zit het vijftal zwijgend te eten. Het zal vast reuze verantwoord zijn, maar waarom alles zo smerig moet smaken is hem een raadsel. Door snel een hoestaanval te suggereren probeert hij het kokhalzend geluid dat dochter Katinka maakt te verdoezelen en daarmee is een woede-uitbarsting voorkomen. ‘Vertel jij je vader maar eens wat je geflikt heb!’, snauwt ze met een blik op de jongste. De kleine jongen kijkt hem met grote ogen aan, verzet zich zichtbaar tegen een huilbui. ‘Nou!?’, spoort ze hem aan. ‘Ik…ik…ik…’ hakkelt het kind. ‘Zit niet zo stom te stotteren!’, reageert ze fel, ‘Zeg maar gewoon dat jij nu al in je nieuwe broek een gat gemaakt hebt! En dat het je niks kan schelen hoeveel geld die broek gekost heeft!’ Dan rolt er toch een traan over de wang van de kleinste. Even heft de jongen zijn hoofd op om zijn vader smekend aan te kijken. Maar zijn vader tuurt naar zijn bord waar hij doelloos de onherkenbare wortels om de ongare aardappels heen schuift. Vader heeft het koud. Koud van de verziekte sfeer in zijn huis en in zijn gezin. Hoe anders was het tussen de middag toen hij in het warme zonnetje met zijn warme secretaresse een heerlijk warm patatje at. Galant bood hij aan de lege bakjes in de vuilnisbak te gooien. Dat de vorkjes eruit vielen zag hij niet. Hij had oog voor hele andere dingen.

 

 

 

 

Gloeiende

Naast het overheerlijke eten

gaan we natuurlijk ook wat drinken met Kerst.

Niets lekkerder dan heerlijke warme gloeiwijn!

En dan lekker je koude handen er om heen.

Zo Kerstig.

Zo sfeervol.

Zo’n lekker gegloei je je lijf.

Maar wacht eens.

KOUDE handen?

Deze Kerst niet dus!

Maar daar heb ik het volgende op gevonden:

koude handen

Leg deze minimaal een uur voor gedrink in de vriezer!

Voor het gevoel hè.

Het gevoel van gloeien.

En natuurlijk voor de sfeer.

Proost!

Gloeiende dagen 😉