Tagarchief: wandelen

Stukkie lopen (3)

Vooruit, nog een rondje door Apeldoorn. Aan parken geen gebrek. Dit hier is het Wilhelminapark. Aan Koninklijke namen ook geen gebrek… En in deze tijd van het jaar is het park in de mooiste kleur groen gehuld. Als de Gamma dit als verfkleur moest verkopen zou er op het blikje Wilhelminaparkgroen staan. Het groen wordt dramatisch afgewisseld met dikke dotten rododendron. Nee, geen zielige struikjes hier. De paarse variant is nu aan de beurt om te bloeien. Prachtig!

 

Een stukje verder kun je op dit mooie plaatje stuiten. Een knisperend schelpenpaadje aan weerszijden geflankeerd door (nog niet bloeiende) rozenstruikjes. Uitkomend bij een reuze dikke boom. Het is officieel een park(je) dat rond 1900 door ‘Weldoeners’ aan de gemeente geschonken werd om de boel een beetje groen te houden. De gulle gevers mochten dan wel de voorwaarden stellen. Bij dit stukje was afgesproken: nooit bebouwen en geen planten hoger dan manshoogte. Dit laatste is niet helemaal gelukt… De boom aan het eind is een prachtige grote eik. Deze werd geplant ter herdenking van de 400ste sterfdag van Willem van Oranje en staat ook bekend als de Willem de Zwijgerboom. Door de vruchtbare grond van de rozentuin groeide de boom echt supersnel en is hij beduidend meer dan manshoog. Oeps!

Achter de eik zie je de oude Koninklijke HBS. Officieel geopend in 1877 in aanwezigheid van Koning Willem III en zijn broer prins Hendrik. Er wordt gestart met 12 leerlingen , 1 directeur en 7 leraren. Het is door de jaren heen al eens verbouwd. In WOII is het bewoond geweest door Duitsers en daarna uitgewoond door Canadezen. Het kostte veel tijd en vooral geld om het weer op te bouwen. Op 25 oktober 1989 was de feestelijke opening van een in ere herstelde school. Nu is het gemeentemonument geworden.

   

Apeldoorn en oude bomen…het weet wat. In verband met de anderhalve meter afstand moest ik de op de weg lopen want er stond een mevrouw op de stoep blaadjes te vegen. Toen zag ik de wel heel breed uitlopende voet van de boom. Bizar gewoon. Nog es goed kijken en ik zag het afvoerputje bijna niet meer! Je vreest toch het ergste voor de wijnkelders! Je kunt er ook een enge film omheen verzinnen…

    

Dat Apeldoorn ook creatief is en vriendelijk voor de buren bewijst dit bordje toch nog maar eens…

 

Je kunt van alles zeggen van Apeldoorn maar niet dat het saai is 😉

Slingers (9)

In het woon-zorgcentrum  waar ik decoratievrijwilligster ben, zijn natuurlijk ook maatregelen genomen i.v.m. het allesoverheersende virus. Eén daarvan is dat ik voorlopig niet mag komen. Nu zit ik thuis met al mijn hazen en lammetjes, takken met eieren, krokussen en narcissen. Ik klaag uiteraard niet: alles voor de gezondheid. Maar voor de oudjes vind ik het wel sneu. Ze zitten al binnen, zien familieleden of ander bezoek niet meer en dan moeten ze het ook nog doen met summiere versiering op tafel.

Twee weken geleden heb ik de winterdecoratie weggehaald, waar de bewoners maar wat blij mee waren. Ze waren de winter zat, terwijl de die niet eens zo heftig was, maar ze hadden gewoon zin in het voorjaar. Daarom had ik iets nieuws neergezet dat het midden houdt tussen voorjaar en Pasen. Ik maakte thuis 20 kippen en 40 kuikens, had nog wat geverfde eieren van vorig jaar en zat alles ter plaatste in een mandje te lijmen. (Lijm ik het niet vast dan raakt het ‘kwijt’…)

Terwijl  ik daar zat te lijmen hoorde ik van alles.

Mevr: Ach kind, wat ben je weer druk, ik wou dat ik je kon helpen, maar ik zie het niet goed meer.

Ik: Geeft niet hoor, ik red het wel.

Mevr: Het ziet er wel leuk uit hoor, die gele maïs bij die kip.

Ik: …

Aan en ronde tafel verderop zaten vier dames. Eén van hen bleek een vrijwilligster van 82 jaar. Zij kwam gezellig een kopje koffie drinken en zo een dankbaar klankbord te zijn voor de bewoners. Ze sprak over haar man: die is overleden, over haar dochter: die ziet ze niet eer, haar zoon: die is ernstig ziek geweest. Aan het eind van haar relaas stond ze gedecideerd op en wenste de dames nog een fijne dag. Vrijwilligerswerk heeft altijd twee kanten zullen we maar zeggen.

De overige drie vormden een bijzonder gezelschap. Mevrouw 1 was super enthousiast, ze houdt van wandelen en wil graag dat iedereen van wandelen houdt en wilde ook dolgraag een wandelafspraak maken met de andere twee. Eén daarvan was dovig en de ander was warrig. Ik kan de conversatie niet precies weergeven maar je hebt er vast een idee van hoelang dit duurde. Na drie kwartier stond mevrouw 1 enthousiast op: ’Nou fijn dat we een afspraak hebben volgende week woensdagmorgen om half 11! Dan ga ik nu vast lekker wat lopen! Ik moet elke dag lopen hoor! Anders word ik helemaal….nou ja, ik ga, dahag!’ en ze beende pittig de zaal uit. Voor zover je pittig kunt benen met een rollator natuurlijk. Toen gebeurde het wonderlijke. De overgebleven twee dames keken elkaar aan en schoten in een giechellach! De ene zei: ‘Ik kan helemaal niet hoor volgende week woensdag.’ De ander: ‘Ik hou helemaal niet van wandelen.’ Zaten die twee me daar toch een puik stukje toneel op te voeren! Ik lachte me slap.

Hopelijk houden ze het gevoel voor humor vast in deze onzekere tijd want humor en vertrouwen zullen ons redden 🙂

 

 

Opruiming

Al een tijdje niet naar de stad geweest. Met dit mooie weer geen strafwandeling dus hup naar buiten! Het tempo is nog niet wat ik zou willen maar hè, zo kan ik wel op het gemak van alles bekijken.

Drie jaar geleden liep ik langs een appartementje waar de bewoonster kennelijk net jarig was geweest. Ze had zelf een klein plekje op de bank ingenomen en de rest van de kamer stond vol met prachtige donkerrode rozen, helgele zonnebloemen en uitbundig bloeiende planten. Ik dacht toen nog wel…wat een onderhoud! Nu ik er vandaag weer langsliep en heel toevallig eens naar binnen keek, bleken de rozen een aantal tinten lichter, de zonnebloemen waren zachtgeel en de planten bloeiden nog net zo uitbundig maar dan onder een laag stof. Hier valt wel iets op te ruimen. Het vrouwtje zat nog net zo op het hoekje van de bank. Zij is toch wel echt???

Twee jaar geleden liep er een wit verfspoor door de stad. Een stel jonge mannen waren een piepklein pandje aan het opknappen met witte verf, maar kennelijk was de verfpot lek… Na een paar weken was de verf weggeregend en zag het zaakje er keurig uit: twee grote spiegels, twee stoelen, één tondeuse en een supergrote televisie en een knus bankje. Meer was er niet nodig voor een kapperszaakje. Elke bezoeker gaat met hetzelfde kapsel naar buiten want er is immers alleen één tondeuse. Van boven krijgt iedereen standje cavia en de rest standje super kort. De enige variatie is de geschoren scheiding. Bij het opruimen treft de baas uitsluitend zwart krulhaar. Maar het is er altijd druk. Als de kapper er is…

Een jaar geleden had een kennisje van me een ernstige vorm van opruimwoede. Gehoorgevend aan de slogan ‘Heel Apeldoorn Rein’ ging ze bij de gemeente een zak en een grijper halen en zorgde ervoor dat Apeldoorn een stukje reiner werd. Anderen werden door haar aangestoken, vooral kinderen waren erg dol op de grijper, en je zag steeds meer mensen in de bermen, struiken en bosschages slepen met volle zakken. Niet jofel dat het nodig is maar de actie werkte wel. Vandaag vond ik nog een enthousiasteling…

…die het niet helemaal begrepen heeft.

 

Bord voor je kop….?

Weet je wat mij nou een boeiend beroep lijkt?

Verkeersborden maken!

Het bedenken dan hè. Niet het daadwerkelijke maken.

Bedenken welke afbeelding nou in 1 keer laat zien wat er bedoeld wordt.

Het lijkt best makkelijk.

Toch?

Stel dat ik ergens wil gaan wandelen.

Als ik dit bord zie, denk ik: hier mag het!

Als je niet precies weet welke kant uit je moet maak ik het je graag makkelijk!

         

Je kunt ook samen wandelen natuurlijk…

Lief toch, een opa met zijn kleindochter

die speciaal voor deze gezelligheid

een mooie strik in heur haar heeft gedaan…

En dan ziet deze er opeens heel anders uit!

Wil deze meneer wel wandelen en wil dit meisje wel mee?

Ze lijkt zich los te willen trekken…

Misschien maar beter een Ken-achtige vader met dochter?

Of beter de afbeeldingen wat stileren…?

     

Maar waar zijn de oma’s en de moeders?

Waar zijn de zoontjes?

Weet je wat?

De afbeelding dan maar helemaal abstract maken?

Is dit dan het juiste bord?

Misschien.

Het kan ook juist als bord voor je kop werken!

Want: daar waar geen auto’s, fietsen, brommers en/of scooters rijden kun je wandelen.

Het is alleen een veel ingewikkelder bord om te maken… 😉