Tagarchief: wachten

Brons!!!

Men (wie dan ook) vraagt mij wel eens: ‘Hoe werkt zo’n schrijfwedstrijd dan?’ Ik geef je graag een kijkje.

Op 23 maart verscheen deze oproep op facebook bij uitgeverij Ambilicious.

En dan vraag ik mezelf af: vind ik dit leuk? Is het een uitdaging? Kan ik dit? Zal ik meedoen? En als ik minstens drie keer ‘ja’ denk, ga ik broeden. Er verschijnt vervolgens een idee in mijn hoofd. Ik schrijf dit op. Tenzij mijn hoofd opeens een andere kant uitgaat dan schrijf ik iets anders op… Als ik tevreden ben stuur ik het in en wacht duimendraaiend op de uitslag. Als deze op zich laat wachten ga ik enorm twijfelen. Had ik niet beter zus of zo? Snappen ze het wel? Is het niet een heel erg stom verhaal? Te kinderachtig? Te moeilijk? Zal ik eens mailen hoever ze zijn met de jurering?

Op 17 mei verscheen de shortlist.

En dan heb ik al een feestje! Hoezee, ik sta op de shortlist! Maar tevreden ho maar, nu wil ik winnen ook! Nog wachten tot de 25ste… Aangezien ik verhinderd ben de uitslag bij te wonen moet ik ook nog eens tot de volgende dag wachten: vandaag. En dan zie ik op facebook:

Ambilicious

4 uur · 

Tijdens de feestelijke lancering van ‘Toen was je weg’ van Anya Schrijfthebben we de winnaars bekendgemaakt.

  1. Sam Janssen met ‘Zijwieltjes’
    2. Aaltje van Wieringen met ‘Toen was je weg’
    3. Carla van Vliet met ‘einde verslaving’

Van harte gefeliciteerd.

Met de winnaars wordt contact opgenomen.
De overige inzendingen ontvangen feedback op de ingezonden verhalen.

Dit kan nog even duren, gezien de drukte aan deze zijde.

Liefs
Ambi

En dan heb ik weer feest! Het winnende verhaal mag ik nog niet publiceren, dat wil de uitgever liever eerst zelf doen. Dus dat krijg je een andere keer te lezen. Maar zo werkt een schrijfwedstrijd ongeveer… 🙂

 

Advertenties

Slingers (5)

Ik zit aan een tafel bij het raam. Omdat ik vaker hier zit is het intussen ‘mijn’ tafel geworden. Van hieruit heb ik goed overzicht. Op de bar, op de mensen die aan tafeltjes zitten en zeker ook op de ingang. Ik zie bewoners rollend of schuifelend voorbij komen. Steevast elke keer houdt er een dame in een scootmobiel, en dan bedoel ik een echte dame met keurig gekapt haar en mooie kleding, halt ter hoogte van mijn tafel om me vertellen dat ze wel 40 jaar handwerkjuf is geweest, daarvoor een echte akte heeft gehaald en dat ik haar niets hoef te vertellen. Ik had niet eens te intentie haar iets te vertellen… 🙂

Vandaag komt er een klein vrouwtje bij mij zitten nadat ze daar eerst vriendelijk en ietwat onzeker toestemming voor vroeg. Ze legt haar foeilelijke keycord met daaraan de huissleutel en haar postvaksleutel voor zich op tafel. Er ontstaat een ogenschijnlijk genoeglijke conversatie.

Mevrouw: (verontschuldigend)De pedicure komt zo en als ik hier bij het raam ga zitten kan ik zien wanneer ze komt.

Ik: Goed idee. (ik kijk op mijn horloge en zie dat het 10 voor 11 is…) Hoe laat heeft u afgesproken?

Mevrouw: Ze zou om 11 uur komen. Ik hoop niet dat ze het vergeet. Nou vergeet ik het eens een keertje niet, hahaha!

Ik: Dan bent u ruim op tijd hoor.

Mevrouw: (monter) Ach ja, ik wacht wel, heb toch niets beters te doen.

Ik: Woont u hier al lang?

Mevrouw: Nee, pas een jaar woon ik hier.

Ik: (hopend op een positief antwoord) En naar tevredenheid neem ik aan?

Mevrouw: (schuchter met een vergoelijkend glimlachje) Nou, dat valt niet mee hoor. Ik heb wel last van lastige acceptatie hier. Ze kennen mekaar allemaal. Ik blijf maar een nieuwe, begrijpt u? Terwijl ik al 92 ben.

Ik: Tja, dat lijkt me lastig. (ik slik iets weg.) Maar bent u wel tevreden over de zorg? (krampachtig iets positiefs willen horen)

Mevrouw: (fier!)Die heb ik niet nodig, ik ben hartstikke zelfstandig.

Ik: (opgelucht maar met lichte twijfel) Dat is fijn!

Mevrouw: (verheugd) Ah, daar komt ze! Nou mevrouw, dank u wel hoor, ik ga maar snel.

Ik wens haar nog een fijne dag en kijk haar na. Het ‘snel’ is relatief natuurlijk. Het ‘hartstikke zelfstandig’ ook. Haar vest kleurt net niet bij haar rok en haar pruik staat een tikkeltje scheef. Maar ze doet zo haar best en dat is te prijzen.

 

Slingers (3)

Slingers (3)

Deze week is het wat minder winters maar de toegangsdeuren van het woonzorgcentrum staan nog op de winterstand. Het zijn twee automatische schuifdeuren met daar tussenin een soort sluisje, zodat de kou niet direct naar binnen slaat en de warmte niet direct naar buiten. De ene deur gaat pas open als de andere dicht is. Je begrijpt dat ouderen niet zo hard meer lopen en de deuren dusdanig zijn afgestemd dat er niemand klem komt te zitten. Voor mij, de kwieke vrijwilligster, duurt de tijd tussen beide deuren best wel lang.

Gistermorgen, op weg naar huis, net te laat voor de eerste deur. Ik sta met mijn winterjas hoog dicht, sjaal om, wantjes aan, tas om de schouder in de hal te wachten tot de deur opengaat. Mevrouw X is net door de tweede deur en staat dus buiten. Wat zij niet in de gaten heeft is dat ze nog in het ‘oog’ van de deur staat en die gaat niet dicht zolang zij daar blijft staan. Daar herinnert zij zich dat haar sleutels niet in het juiste vakje van haar tas zitten. Ze grabbelt en grabbelt en vindt uiteindelijk wat ze zocht. Dan is ze toch benauwd niet voldoende geld bij zich te hebben. ‘Beter eerst geteld dan voor niks bij de kassa staan’ denkt ze en zoekt haar portemonnee. Ze grabbelt en grabbelt. Hebbes. Ze telt, knikt en doet de beurs weer terug. Dan steekt ze haar hand uit. Regent het nu? Dan kan ze beter een regenkapje opdoen want anders is het zonde van de kapper. Ze grabbelt en grabbelt. Ik probeer in te stralen dat ze twee stappen naar voren moet doen zodat de buitendeur dicht kan en mijn binnendeur open. Intussen heb ik het zo warm met mijn jas, sjaal en wantjes…  Het regenkapje is ingenieus opgevouwen maar zit uiteindelijk toch op haar hoofd. Ze kijkt vooruit en lijkt te denken ‘wat ging ik ook alweer doen?’ Dan komt er een meneer aan die ze kent, denk ik want ze steekt haar hand op. Hij zegt iets, ze kan hem niet goed verstaan en loopt twee stappen naar voren… Yes, eindelijk! Ik spring naar buiten en snuif dankbaar de frisse lucht op.

Intussen had ik wel alle tijd om deze poster te lezen…

Een taalliefhebber heeft de ‘w’ al toegevoegd in de laatste regel. Maar er zit nog een fout in die ik nu heel zeker weet: de sluisdeuren functioneren wel degelijk afhankelijk van elkaar….!!!

Buiten beeld

De mooiste beelden zijn de beelden buiten beeld. Je hoeft de tv maar aan te zetten vandaag en het gaat over de GIRO. Ik hoef alleen maar uit mijn raam te kijken… Uiteraard zie je een overkill aan fietsers, aan roze, aan volgauto’s en aan mensen die daar weer foto’s of andere beelden van maken. Persoonlijk heb ik niet al te veel met die broodmagere sprietjochies die zich een slag in de rondte fietsen terwijl er niemand anders op de weg is (zo kan ik het ook) dus ik zag vandaag heel andere dingen.

Soms was het best wel lang wachten en was de zon best warm:

DSCN4141   DSCN4159

 

Waarom met z’n allen hangen achter een hek, met een beetje creativiteit kan het een stuk leuker:

DSCN4146DSCN4148

 

En dan wil je de boel graag wat roze opleuken natuurlijk, als het lukt tenminst:

DSCN4152 DSCN4156

 

Achter de schermen bij de renners zie je dit, ff de bus uitladen en een kabeltje inpluggen:

IMG-20160506-WA0002IMG-20160506-WA0001

 

En als het afgelopen is…kun je naar je fiets fluiten:

 

DSCN4151

Maar dat laten ze niet zien op tv!

Gelukkig laten ze ook niet zien hoe ik enthousiast aan de kant sta te roepen ‘Dúmele, dúmele, dúmele!!!’, klakkeloos mijn buurman imiterend. Weet ik veel dat ik ‘Dumoulin’ moet zeggen.