Tagarchief: vroeger

Over hebben, gaan en lopen

Zodra pubers aan de liefde beginnen te ruiken komt regelmatig de uitdrukking voorbij: “Ik heb met hem!”. Toen ik dit thuis voor het eerst hoorde vroeg ik: “Wat dan? Wat heb je met hem? Vioolles? Een afspraak over huiswerk maken?” De generatiekloof gaapte in al zijn glorie toen ik ook nog vroeg: “Bedoel je dat jullie een relatie hebben?”. Relatie was een raar woord, veel te volwassen.

Toch klonk het in mijn jeugd niet veel beter. Toen ‘ging’ je met iemand. Mijn moeder vroeg niet eens: “Wat ga je dan doen? Of waar ga je heen?” Het ‘gaan’ stelde dan ook nog veel minder voor dan ‘hebben’.

Ten tijde van mijn ouders heette het ‘lopen’ en zeiden ze: “Ik loop met hem.” Daar hoef je nu niet meer mee aan te komen. Samen lopen, stel je voor. Tenzij het allebei hardlopers zijn. Hoewel mij dat niet erg idyllisch lijkt om samen rennend, hijgend en zwetend op date gaan.

En dan te bedenken dat er nog langer geleden een vruchtbaarheidsfeest was waar men geloofde dat op 14 februari de vogeltjes voor het eerst met elkaar paarden. Van daaruit ontstond toen een spelletje; jongens en meisjes mochten aan de vooravond van de 14de lootjes trekken, de winnaars waren voor een jaar met elkaar verbonden. Dit oude gebruik werd later gekoppeld aan de naam van de heilige die op deze dag gevierd werd; Valentinus.

Hij moest eens weten welk een commercieel feest zijn naamdag is geworden… En als ik zijn afbeelding zie associeer ik dit eerder met een voorbeeld van migraine dan een liefdesfeest. Een niet echt warme innemende persoonlijkheid.

Misschien niet te geloven maar nog niet eens zo lang gelden stuurde men op 14 februari, vooral heren naar dames, dit soort onschuldige zoetsappige kaartjes. Bij voorkeur anoniem. (Waarom deze bloteriken hartjes in het water gooien ontgaat me even. Iets met liefde verspreiden of zo?) Soms gepaard met een doos heerlijke chocolade.

Wat ik tegen Valentijnsdag heb? Helemaal niets maar ik mis af en toe een beetje romantiek. Wie maakt tegenwoordig een ander nog het hof? Wie kan dit nog? Wie maakt hier nog tijd voor? Wie is er nog tevreden met een kaartje? Wie laat zijn hart nog echt stelen en veroveren zonder te swipen? Liever teder dan Tinder? Wie voelt zich geliefd zonder de hartjes and likes van facebook? Maar wellicht ben ik een suffe romanticus en wil ik gewoon die doos chocolade hebben. Ik wens iedereen een hartverwarmende dag toe morgen 😉

 

 

 

 

Advertenties

Leggen, lag, gelegen

In het woonzorgcentrum ’t Seghe Waert aan de Vaartdreef wonen mensen met een groot verleden. Daar iedere bewoner een eigen verleden heeft is het een huis barstensvol boeiende herinneringen.

Iedere bewoner heeft zo zijn of haar eigen reden om juist op die plek te gaan wonen. Meestal is de zelfredzaamheid  al een tijdje ver te zoeken. Of dit nu het gevolg is van lichamelijke of geestelijke aftakeling er komt een moment dat de huisarts, de eigen kinderen of andere familieleden besluiten dat het tijd is om moeder of vader naar een veiligere omgeving toe te praten. Daar waar zowel lichamelijke als geestelijke verzorging tegen betaling gegarandeerd is. Dat de woonruimte vele malen kleiner is en de bewegingsvrijheid zeer beperkt, wordt dan maar voor lief genomen.

De meest dierbare spulletjes worden meeverhuisd en het wennen kan beginnen. Op maandag beneden in ‘het winkeltje’ zelfstandig wat boodschapjes doen. Op dinsdag gebruik maken van ‘de bibliotheek’ met uitsluitend grootletterboeken. Woensdag meedoen met een bijeenkomst georganiseerd door pastorale zorg. Zo is er elke dag iets anders. Op dagen dat ‘de bloemenman’ komt of ‘de visboer’, is er een extra loopje in het vooruitzicht. In het voor- en najaar biedt een Zoetermeerse speciaalzaak een modeshow aan en na afloop kan er nieuwe kleding gepast en gekocht worden zonder hiervoor de deur uit te hoeven. Gezellige middagen met een meezingkoor, poffertjes bakken of een film over ‘vroeger’ kijken, geven aan dat er gelukkig veel meer activiteiten gedaan dan alleen het beruchte bingospel.

Natuurlijk kan er ook gewoon gezellig met elkaar geklets worden. Met een kopje koffie of thee samen herinneringen ophalen want ‘wat weten die jonge zustertjes nou nog van vroeger!’. Een 84-jarige dame vertelt haar buurvrouw in onvervalst Bleiswijks : “Main man lag ze eigen plavuizen! Hai mos wel want eerst zou een vriend, die hai nog van vroeger kon, het doen en main man had alles an hem uitgelegen. Maar toen kwam het die vriend niet gelegen dus lag me man ze zelf maar!”. Eer de buurvrouw kan reageren trekt de sluier van Alzheimer over het gezicht van de Bleiswijkse. Misschien vertelt ze het over vijf minuten weer. Met diezelfde stralende, trotse blik. Want het is en blijft een mooie herinnering