Tagarchief: vrachtwagen

Vakantie – Onderweg

Je wilt graag met vakantie en dat betekent vaak verder dan de hoek van de straat. Anders kun je net zo goed thuisblijven. Je bent echter niet de enige. Er zijn meer vakantiegangers. Heel veel meer zelfs! Is dit nou heel veel meer vervelend of juist niet? Tijdens ons autoritje naar Noord-Frankrijk heb ik het een en ander voor je uitgezocht.

Natuurlijk ga ik bij een file ook eerst de opstandige fase in: zuchten en blazen en geïrriteerd op mijn horloge kijken en denken: ‘Als die voorste nou eens gewoon doorrijdt hebben we er allemaal wat aan…!’ Dan komt de berustende fase: tja, er valt niets aan te doen en dan komen we maar wat later aan. En ten slotte de creatieve fase: wat zal ik eens gaan doen?

Naar buiten kijken is een makkelijke optie en als je even oplet zie je hoe een file verbroedert. Je rijdt namelijk steeds met dezelfde mensen mee op.

Links naast ons rijdt een man alleen, met een fiets achterop en een schoon overhemd aan een haakje. Een kantoormeneer die de laatste kilometer op de fiets gaat? Maar waarom is zijn overhemd een houthakkershemd? Leidt hij een dubbelleven? Achter deze man rijdt een jong meisje dat zich uitsluitend bemoeit met haar telefoon. Wat is er zo belangrijk? Of appt ze haar vriendje dat ze in de ###file staat en daardoor wat later komt? Zal ik eens heel hard ‘Boe!!!’ roepen? Toch maar niet straks botst ze van schrik tegen ons aan… Achter haar een hooggeblondeerde dame met heel veel rinkelende gouden armbanden. Heeft ze veel viermomenten meegemaakt of heeft ze die zelf gecreëerd? Of heeft ze vrouwelijke eksterhormonen?

Rechts van ons rijdt een man in een rode auto met uitsluitend witte knuffels, op het dashboard, op de hoedenplank en aan de achteruitkijkspiegel. Moet die man eens met iemand gaan praten of is het de auto van zijn dochter? Heeft die dochter smetvrees of houdt ze gewoon van poetsen? Daarachter rijdt een vrachtwagen.De chauffeur heeft zijn raampje open en er bungelt een arm met sigaret uit. Met zijn andere hand trommelt hij het ritme mee van een of ander levenslied. Weinig vlam in de pijp deze keer. Het valt me trouwens op dat de meeste vrachtwagens uit CZ, LIT, BG, EST, E, LV of PL komen. Wat hebben ze daar toch wat wij niet hebben? Daar achter rijdt een echtpaar met een caravan. Hun eigen kleine huisje van geluk op wielen. Zij voert hem stukjes appel. Hij checkt de spiegels, ten overvloede. Daarachter een oudere dame met wel hele korte armen. Ze zit bijna met haar neus op de claxon. Heeft misschien ook voordelen?

Wij passeren elkaar gedurende uren, links en rechts, inhalen en ingehaald worden, alles met een slakkengangetje. Hé, er komt een nieuw iemand tussen. Even kijken. Voor het achterraampje verschijnt een rond chinees jongensgezichtje. Hij kijkt naar me. Hij kijkt nog eens goed. Hij wijst naar me en schiet dan in de lach. Hij draait zich om naar andere inzittenden en roept iets, ondertussen steevast naar mij wijzend. Wij kunnen doorrijden en verliezen hen uit het oog. Maar niet voor lang. Intussen zijn er twee kindergezichtjes en één moedergezicht voor het raampje verschenen en zodra ze mij zien krijgen beginnen ze keihard te lachen. Het gaat over in de slappe lach, hikkend vallen ze tegen elkaar. Ik vraag mijn chauffeur of er iets op mijn neus zit. “Je klep”, is het enige antwoord.

Ik laat mijn klep een paar keer heen en weer bewegen en oogst applaus! Aha!

Het leed dat file heet, gelukkig valt er nog genoeg te lachen, als je maar kijkt!

Advertenties

Laatste beeld

Dit lijkt net een foto uit een grappige quiz: hoe loopt dit af???

Je ziet een alleenstaande moedereend.

Zeven schattige pluizebolletjes lopen achter haar aan.

Midden op de rijweg.

De kleine schavuitjes schommelen dat het een lieve lust is

en doen hun uiterste best de moeder bij te houden.

“Dat harde asfalt is weer eens iets anders dan het zachte gras

en het koude water”, piepen ze giechelend tegen elkaar.

Auto’s rijden hier niet hard want het is vlakbij een stoplicht midden in een woonwijk.

Ik sta stil voor het stoplicht

en leg het aandoenlijke tafereeltje vast.

De chauffeur van de vrachtwagen zit hoog en droog

en heeft geen uitzichtbelemmerende kleine auto of motor voor zich.

Het eendengezin steekt ook niet plotseling over van links naar rechts.

Hij kan dus niet beweren dat hij de familie niet zag.

En toch…

Nog geen vier tellen later zijn er drie eendjesweesjes over…

de rest is plat en dood.

De drieling lijkt te huilen, zo oorverdovend piepen ze.

De chauffeur is al ver weg.

………………

Zo’n quizvraag wil ik niet!

Even vluchten

Even een paar dagen weg geweest. Gevlucht van haast, besognes en gedoe. Er tussenuit geknepen. Ondergedoken. Weg van de sores. Twee nachtjes in een heerlijk hotel in Münster moest er voor zorgen.

En dan blijkt : ik ben de moeilijkste niet! Ik pas me razendsnel aan. Heel makkelijk laat ik mijn bed onopgemaakt achter zodat de huishoudelijke hulpen niet voor Truus Snot rondlopen. Ik pak heus wel mijn eigen ontbijtje, smeer zelf mijn luxebroodjes, dop mijn eigen ei maar ik zal niemand in de weg lopen tijdens de afwas. Ieder zijn ding. Het diner laat ik graag aan tafel bezorgen. Vooral aan een tafel met gesteven wit linnen lakens, gepoetst zilver en gewreven kristaltafel. Ik eet zonder tegenstribbelen wat mij wordt voorgezet. Eet het hele bord zelfs netjes leeg. En ’s avonds schuif ik zonder morren tussen de gladgestreken zachte lakens. Overdag hang ik als bij afspraak de toerist uit. Bezoek kerken (foto1) die de moeite waard zijn. Ga naar het Rathaus (foto 2) waar je voor twee euro de handtekeningen mag zien onder het verdrag van de Vrede van Münster. In de Konditorei eet ik braaf mijn fruit (foto 3) op. In de winkels verdiep ik mij in het cultuurverschijnsel Oktoberfest (foto 4).

DSCN3594        DSCN3606

DSCN3627DSCN3621

Op de terugweg, doezelend in de auto, probeer ik te bedenken wat die sores ook alweer inhield. Van welke problemen ik wilde onderduiken. Opeens realiseer ik dat het woord ‘vluchten’ in de tweede zin volstrekt verkeerd gebruikt is, misplaatst is zelfs. Ik ga toch van de ene veilige plek naar de andere? Zo heeft het uitstapje in meerder opzichten nut gehad. Het zet me weer met beide benen op de grond. Wat is nu eigenlijk echt belangrijk! Vooral als ik al die vrachtwagens onderweg ziet…bij de aanblik van elke wagen hoop ik zo ontzettend dat ze werkelijk vervoeren wat de belettering aangeeft.