Tagarchief: voorstelling

Theaterbezoek

Vorig weekend weer eens het theater bezocht, een lekker avondje uit. Lachen en genieten van de voorstelling. Me helemaal thuisvoelen op het rode pluche. En met mij nog vele andere mensen. Jonge mensen, iets oudere mensen, veel oudere mensen. Ja, het was duidelijk een voorstelling geschikt voor alle leeftijden. En in de pauze wilden ze allemaal koffie of thee. Ik zal je even aan een paar mensen voorstellen:

Joyce was er ook. Zij dacht ‘Ik doe mijn bont gestreepte vest aan en dan kan ik mijn rode laarsjes ook weer eens dragen, want daar komt niets van op mijn werk als verpleegkundige’. Haar vriendin Marjan, op de hoogte van de vaak uitbundige smaak van Joyce, koos voor zekerheid met een zwart jurkje.  Ze was maar wat blij dat je tegenwoordig sneakers onder je zwarte jurkje aan kan want de hele dag in de apotheek staan voel je ’s avonds echt wel in je voeten. Het was leuk weer eens met z’n vieren af te spreken. Hun mannen moesten nog wat aan elkaar wennen maar hadden meer overeenkomsten dan ze zelf dachten.

Hoe lang zou het geleden zijn dat je deftig aangekleed naar het theater ging? Nu gaat Rob met zijn beste vrienden gewoon in spijkerbroek, Tim zelfs in joggingbroek, en sportschoenen. En waarom ook niet, draag wat je prettig vindt. Netty en Trudy zijn van een andere generatie en hebben voor de gelegenheid de zwarte lakschoenen gepoetst. Niet zo’n hoge hak want dat gaat niet meer met de rug van Trudy. Netty vindt een hakje nu eenmaal wat vrouwelijker staan.

José heeft het super naar haar zin. Thuis heeft ze momenteel veel problemen, net de scheiding achter de rug, gezeur met John over alimentatie en de kinderen die ronduit lastig zijn. Ze geniet  ervan dat ze dit weekend bij hun vader zijn en zij lekker alleen kan uitgaan op haar tijgerprintlaarsjes. Nou ja, alleen… Ze is omringd door drie mannen. Vetermannen en geen sneakermannen, dat is een heel verschil. Opvallend is dat de mannen er allemaal even nonchalant bij staan, net zo nonchalant als José zelf.

Ten slotte was Hans er ook. Een beetje zonderling type die Hans. Vroeger op school was hij al het pispaaltje en tegenwoordig op kantoor is het niet veel beter. Hij zoekt zijn heil vaak in het theater, waar hij zich kan verliezen in een andere wereld, waar niemand hem kent, waar niemand hem lastig valt en waar niemand iets zegt over het feit dat hij sandalen draagt in maart.

Ja, het was weer een heerlijk avondje theater.

Advertenties

Grenzeloos theater (2)

In oktober vorig jaar schreef ik voor het eerst over deze theatergroep waar ik nu al weer een heel seizoen deel van uitmaak. Van toekijker en luisteraar ben ik bevorderd tot regieassistente. De echte regie is in handen van Bako Sorany. Een charismatische man die jaren geleden in een azc zat. Hij verveelde zich daar en wilde zijn vak weer oppakken. Samen met andere vluchtelingen ging hij aan de slag en hieruit ontstond de groep Theater zonder grens. Tot vandaag de dag wordt er jaarlijks een stuk opgevoerd in Podium Gigant in Apeldoorn.

Afgelopen seizoen werd het stuk Pudding met Granaten ingestudeerd. Het is een anti-oorlog stuk en het is maatschappijkritisch. Op satirische wijze worden de contrasten getoond tussen gezinsleven en militarisme. Daardoor heeft het stuk zowel een dramatische, schrijnende, binnenkomende, zware kant als een luchtige, komische, karikaturale  kant. “Sinds wanneer bent u eigenlijk vijand?”, vraagt één van de spelers aan een militair. Grappig maar tegelijk indringend. Wie wil er eigenlijk wèl oorlog? Hoe naïef en volgzaam zijn gewone soldaten? Hoeveel invloed heeft een generaal? Wat nou als je verliefd bent in vrede maar vijanden bent in oorlog? Wat voelen soldaten als ze een krijgsgevangene moeten ondervragen? Wat is de invloed van media? Hoe redt je het als gezin? Zomaar wat vragen waar je een antwoord op kunt krijgen als je voorstelling komt bijwonen. Op 31 maart in Podium Gigant in Apeldoorn.

Dat deze groep zijn naam eer aandoet heb ik van dichtbij gezien. Twee maanden geleden kwam er een Turkse dame, eerst alleen maar kijken. Maar zij was na afloop zo enthousiast dat ze graag mee wilde doen. Haar Nederlands is nog niet al te best dus…speelt ze haar rol in het Turks 🙂 Drie weken geleden kwam er een Syrische vluchteling, eerst alleen maar kijken. Nu heeft hij ook een rol…in het Farsie! Dit is zo prachtig om mee te maken. En dan zie je dat toneelspelen gaat om een boodschap overbrengen door middel van spel, overtuiging, lichaamstaal. En dat het grenzen overschrijdt!

Had ik al vermeld dat de uitvoering van Pudding met Granaten morgenavond plaatsvindt? Vrijdagavond 31 maart in Podium Gigant in Apeldoorn. Er zijn nog wat kaarten beschikbaar. Komt dat zien, komt dat zien!

Dubbele voorstelling

Genieten hoor, een avondje vermaak, gezeten op het rode pluche. In Zoetermeer kan dit volop in het prachtige Stadstheater. Het aanbod van voorstellingen is groot en divers, daardoor is de keuze vaak een luxeprobleem. In de grote zowel als in de wat intiemere kleine zaal is het zitten en het zicht prima. In het voorseizoen is het zelfs mogelijk bij reservering van een voorstelling ook een stoel naar keuze te reserveren.

Een bijkomend plezier van zo’n avondje uit is het ‘mensen kijken’. Een middelbaar echtpaar; zij helemaal opgetut in haar nieuwe jurk, hij aan zijn stropdas wrikkend, zich duidelijk afvragend waarom hij die ook alweer heeft aan gedaan. Zij schikt nog wat aan zijn jasje, beveelt hem vitterig de telefoon uit te zetten en hij zucht. Een groepje dames, waarschijnlijk collega’s, komt stommelend en giechelend binnen. De rode gezichten en de vage etensgeuren verraden dat ze het al langer gezellig met elkaar hebben vandaag. Daarbij raken ze niet uitgepraat over ene Piet. Een jong stel komt haastig op het nippertje binnen ‘Waarom was je nou zo laat?!’, ‘Je had me toch effe kunnen bellen!’, ‘Staat toch in je agenda?’, ‘Had je toch kunnen whatsappen dat ik effe moest kijken!’, ‘Nou ja, we zijn toch op tijd’, ‘Wat gaan we ook alweer zien?’.

Als iedereen zijn of haar plekje heeft gevonden gaat langzaam het zaallicht uit, het toneellicht aan en de voorstelling begint. Altijd een verwachtingsvol moment! Na een half uurtje staat de sfeer van een voorstelling wel vast. Het middelbare echtpaar reageert gereserveerd; zij omdat ze de door haar uitgekozen voorstelling vindt tegenvallen maar dit niet wil toegeven en hij om dezelfde reden maar dit niet aan haar wil laten merken. De damesgroep reageert luidruchtig, gieren het hardst om het minste of geringste. Beetje overdreven maar toch ook wel aanstekelijk zoveel vrolijkheid. Het jonge stel is de onenigheid alweer vergeten en zitten gearmd te genieten.

In de pauze staat iedereen opvallend geduldig in de rij voor een versnapering. Het jonge stel houdt met een oog de rij in de gaten, met het ander oog de Iphone. Ze laten elkaar berichtjes zien en lachen. Alle eerdere irritaties zijn verdwenen door hun ontspannen avondje uit. De damesgroep trakteert zich op nog een glaasje witte wijn. Iemand roept jolig ‘Alleen als tie droog is hoor!’ gevolgd door ‘Net als Piehiet!’. En weer klappen ze gezamenlijk dubbel. Meneer stropdas is de rij ingestuurd terwijl vrouwlief op een stoel de omgeving misprijzend opneemt. Heeft hij de opdracht nu expres niet begrepen? Even later verschijnt hij met een koel biertje voor zichzelf en een flesje chocomel met een rietje voor haar ‘Je weet toch…’ sist ze. Hij snoeft haar af ‘Je houdt toch zo van chocola?’

Zomaar een avondje Stadstheater waar je zonder bijbetaling een dubbele voorstelling krijgt.