Tagarchief: voornemen

Verhalenslang 4/25

(De eerste zin van dit verhaal is de laatste van het vorige verhaal. De verhalen hebben niets met elkaar te maken.)

Het lege blikje rolt in het gras. En de bal rolt helemaal door tot het slootje! Nog even en de hele stellage klapt om. Nou ja, dat is niet zo verwonderlijk gezien de gammele staat waarin het in de haast geleende campingtafeltje verkeert. Ik spreek met mezelf af dat dit toch echt de allerlaatste keer is dat ik me laat overhalen mee te helpen! Die stomme schoolfeestdag elk jaar!

Vorig jaar had ik me precies hetzelfde voorgenomen. Dit gevoel van onbehagen begon al nadat ik ’s morgens met een troepje kinderen door de dierentuin scheurde. De meisjes waren nog wel gecharmeerd van zachte aaibare dieren maar de jongens deden niets anders dan elkaar aftroeven wie het eerst het volgende informatiebordje kon voorlezen. Het viel me toen al op dat jongens niet praten maar uitsluitend schreeuwen. Vervolgens het gezellige eten met elkaar… Nou, nou, wat was het gezellig. De schoolleiding had voor verantwoord belegde broodjes gezorgd en een stukje fruit maar de onderdeurtjes waren niet gediend van gezondheid. Ze jammerden om friet en bekogelden elkaar met de appeltjes. Ik leerde wat een spetterende klap een harde  trap op een limonadepakje geeft. En ook hoelang limonade blijft plakken. Daarna mochten ze los in de speeltuin. Ik droom er nog wel eens van. Van het gegil, het geren, het geklim en geklauter, het gejank en gekrijs, van pleisters op roetzwarte knietjes en troostende aaien over bezwete bolletjes, van het uit elkaar halen van overprikkelde  vechtersbaasjes en het scheiden van scheldende dametjes. Toen op de terugweg bleek dat we te weinig kotszakjes bij ons hadden was bij mij de maat meer dan vol. Dit ging ik nooit meer doen!

Maar toen kwam meester Tim. De nieuwe invalkracht. Met zijn diepdonkere ogen. Ik heb het niet zo op een haarknot bij mannen maar Tim kon het gewoon heel goed hebben. Het stond zo plezierig bij zijn gespierde schouders. Zijn kledingkeuze vond ik eerst ook niet reuze en toch paste het prima bij hem. Ik weet het niet maar hij was gewoon ongelooflijk charmant. Ik wilde er in eerste instantie niet intrappen maar kon opeens geen excuus meer bedenken toen hij me vroeg mee te helpen met de schoolfeestdag. Voelde me bijna vereerd. Er waren immers zat andere moeders waar hij uit kon kiezen. Leukere, slankere, mooiere, sportievere…

Nu begrijp ik het. Die leuke, slanke, mooie en sportieve moeders staan smachtend en kirrend langs de lijn te kijken, vechtend om wat aandacht van Tim. Terwijl ik hier in mijn oude kleding, moe en chagrijnig een tennisbal uit een vieze sloot probeer te vissen. Omdat Tim bedacht had dat blikkie-gooien wel een leuke activiteit voor mij zou zijn. Tim. Met zijn belachelijke knot. Zijn veel te brede schouders. Zijn stomme kleding. En die donkere ogen vertrouw ik voor geen meter. Ik wil naar huis!

 

Advertenties

Schrijfhandje 16/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

schrijfhandje-1

Het eerste schrijfhandje in het nieuwe jaar. Zo’n begin dat meteen bol staat van de voornemens. Ik snap niet dat men zich daar zo druk om maakt. Een voornemen betekent immers niet meer of minder dan: iets dat je van plan bent, iets dat je ten doel stelt, dat je een intentie hebt iets te gaan doen (of laten). Ja en soms lopen plannen anders, soms moet je doelen bijstellen. Dat geeft toch niets. Het gaat om het idee, nergens staat dat het moet. Tenzij je een contract van een miljoenendeal hebt ondertekend. Maar wie doet dat nou voor die paar kilo minder, die paar sportschoolbezoekjes meer of dat stoppen met roken. Ik denk dat als je echt iets wilt er de datum er niet toe doet. Dit voornemen kwam ik tegen:

paffen-of-puffen

Was eerst even verwarrend. Niet paffen. Ik dacht wel meteen aan roken en dampen maar het betekent ook schieten, knallen, piefpafpoefen. Wat het ook betekent, het is sowieso goed het niet te doen dus daar was ik het snel mee eens. Maar dan dat puffen. Als moeder zijnde denk je toch het eerst aan de weeën wegpuffen. Mannen denken eerder aan puffen van de warmte. Toen dacht ik dat ze misschien het hijgende gepuf bedoelden in de sportschool; niet roken maar sporten. Toch maar eens naar binnen gluren in die winkel.

Ik zag diverse mensen met hun hoofd in de wolken aan een stokje lurken. Het was een verkooppunt van de E-sigaret. Ze wisten me daar te vertellen dat er in een normale sigaret wel 4000 schadelijke stoffen zitten en in de e-sigaret maar eentje: nicotine, dat wel… Het werkt met behulp van een vloeistof dat verdampt. Die vloeistof is in verschillende smaken verkrijgbaar. Wat te denken van ananas, chocola of cheesecake? Toch denk ik dat verstokte rokers dan maar gewoon voor de smaak zware shag gaan. Het deed mij ook wat denken aan een waterpijp, waar je de hasjiesj ook eens kunt vervangen door een pittig kruidenmengsel. Al met al een nevelig bord dus met een nevelige boodschap zo aan het begin van 2017 dat nog in nevelen is gehuld.

Gesneuveld voornemen

Echt! Je moet me geloven dat ik echt niet wilde lachen! Nou ja, in eerste instantie deed ik dat ook helemaal niet. Ik zat heel onschuldig in de auto, op de bijrijdersplaats en op mijn gemakje wat naar buiten te kijken. Het stoplicht sprong op rood dus stonden we stil te wachten.

Even terug waren we een jogger gepasseerd. Zo’n jogger die zich vooral in januari laat zien. Een man die vol goede moed zijn buik achterna rent. Die zijn vrouw wil bewijzen dat hij het zonder sportschool kan. Die zijn kinderen niet wil teleurstellen en de gekregen ren-outfit nog wat onwennig draagt. Die natuurlijk veel te hard van start gaat. Overmoedig denkt dat hij vleugels aan zijn nieuwe schoenen heeft. Die zich een moment een jonge god waant en niet kan wachten om tijdens de koffiepauze op zijn werk mee kan praten over snelle tijden en verbreken van pr’s.

Die jogger dus, haalde ons vervolgens in. Ik was er nog niet uit of ik hem nou geweldig dapper dan wel geweldig suf vond, of de man smakt opeens tegen het plaveisel! Hij ziet een drempeltje over het hoofd, probeert nog een zijwaarts sprongetje te maken, hipt nog twee meter op een been, gelijk een dronkaard tolt hij nog eenmaal om zijn eigen as, zwaait met beide armen ongecontroleerde rondjes en moet dan toegeven aan de zwaartekracht, de snelle schoenen glanzen in de lucht…

Wat moet ik doen, behalve m’n lach inhouden?! Net als ik van plan ben de auto te verlaten en op de een of andere manier hulp te gaan verlenen komt het onfortuinlijke slachtoffer overeind tot zit-stand. Hij doet zijn uiterste best zijn rug te krabben. Zijn rug te krabben?! O nee, hij haalt een telefoon uit een zakje op zijn rug. Gelukkig; hij regelt zelf hulp! Gelukkig want het stoplicht springt op groen!

Ik denk zomaar dat ik getuige was van een gesneuveld voornemen.

struikelen