Tagarchief: voetbal

Op straat (5)

Dit vond ik,

en dit ging er aan vooraf.

Sinds de buurman van drie huizen verder de voetbal van onze Bram zachtjes heeft laten leeglopen botert het niet zo goed meer tussen hem en mij. Bram had die voetbal zelf gekocht van zelf gespaard geld. Van mij kreeg hij ze niet meer want ik kon wel aan de gang blijven. Dan lag er weer eentje op het dak van de schuur, dan weer in de sloot, dan kwam er een per omgeluk onder een vachtwagen of een ander kind ging er mee vandoor. Mijn vrouw en ik hebben nog meer kinderen die ook elke week wel iets nieuws willen. In overleg besloten we daarom dat Bram voortaan best zelfvoorzienend kon zijn wat betreft de voetballen. We vonden dit ook opvoedkundig verantwoord want wat bleek de jongen trots en blij en voorzichtig met zijn nieuwe voetbal. Hij haalde er zelfs een doekje over voordat de bal ’s avonds in de schuur verdween. Het maakte ons ook trots dat ons kind opeens een stuk bewuster met zijn speelgoed omging. Des te groter was de teleurstelling dat een volwassen man een voetbal van een kind afpakt en dan met een grijns op zijn gezicht die bal lek gaat steken. Dit is voor mij een stap te ver. Samen met Bram ging ik verhaal halen maar kwam niet verder dan moeten aanhoren dat ‘die rotjongens altijd zijn dure plantjes knakten met die rotvoetballen!’ Hij was niet voor rede vatbaar, wilde van geen excuus van Bram horen en, eerlijk is eerlijk, daarbij nog eens twee koppen groter dan ik. We keerden onverrichter zaken huiswaarts. We besloten dat we ons best gedaan hadden en het hierbij te laten.

Maar dan had ik buiten het geweten van Bram om gerekend. Het was altijd al een kind dat doordacht, een kind dat onrecht slecht kon behappen. Zeker een maand na het ongelukkige voorval kwam hij naar me toe met de vraag of ik met hem naar het tuincentrum wilde. Hij zou van zijn eigen geld een plantje kopen voor de buurman om hem in een beter humeur te krijgen. Ik vond niet dat de buurman dit verdiende maar wilde de vredespoging van Bram ook niet in de weg staan. Een dag later stonden we weer in de tuin van de buurman. Bram, met een in doorzichtige folie ingepakt plantje. Hoe vaak we ook op de bel drukten, de deur werd niet geopend. Wel zag ik een stukje vitrage bewegen. Bram stond even in tweestrijd. Uiteindelijk zette hij het plantje bij de voordeur en liep beteuterd het tuinpad af naar ons eigen huis. Ik wist even niets te doen en volgde Bram. Nog één keer keek ik om en meende beweging achter de vitrage te zien.

De volgende dag sprong ik op uit mijn stoel toen ik een schreeuw hoorde. Bram kwam opgewonden de kamer binnen rennen met in zijn handen een pakje. Het pakje was kogelrond en was ingepakt met herkenbaar papier van de speelgoedwinkel. Pas ’s middags zag hij het kaartje liggen. Hierop de woorden ‘Voor’ en ‘Van’ …

Advertenties

Nederland-Duitsland

Ik ben de beroerdste niet hoor: als er naar een voetbalwedstrijd gekeken moet worden sta ik de afstandbediening met liefde (ahum…) af. Ik geniet van het spel en vermaak me kostelijk met de presentator, de voor-, tussen- en nababbelaars. Mocht jij nou van je huisgenoot niet kijken (zielig zeg…), geen zorgen, ik heb het e.e.a. samengevat door wat opmerkingen op een rijtje te zetten. Ik weet dat ik een smeuïge fantasie heb, maar geloof me, dit zijn letterlijke citaten! Geheel gratis zet ik de uitleg er tussen haakjes achter.

Voorbabbel met Koeman:

  • Winnen èn goed spelen, dan wil je nogal wat!  (eh..is dit niet het doel dan??)
  • Het draait om het juiste stappenplan!  (doorlopen dus)
  • Hun hebben een relatief oud centrum!  (waar precies in Duitsland ligt dat oude centrum?)

De presentator eerste helft:

  • Hij had de bal iets eerder moeten krijgen  (hij is gewoon te laat)
  • Hij is niet achterin maar onderweg  (nog steeds te laat)
  • Hij maakt een lange reis  (nog steeds)
  • Ze gebruiken de eerste 20 minuten als warming-up  (waar is de warming-up dan voor geweest?)
  • Hij is eindelijk daar op het veld waar hij moet zijn  (1-0)
  • Hij trekt aan het truitje  (hij rukt iemands shirt aan flarden)
  • Dumfries  (ander soort blokkerfries?)
  • Het gaatje is daar en hij vindt het  (2-0)
  • Hij durfde de bal niet te spelen  (zelfs voor dat geld niet???)
  • Nederland leidt  (ondertiteling geeft aan: lijdt)
  • De debutant heeft plankenkoorts  (schiet es gauw op!)
  • Een bal op deurmathoogte  (wie weet nog wat een deurmat is?)
  • Het veld is niet breed genoeg  (er wordt te hard geschoten)
  • Hij had hem moeten afleggen  (was hij dood dan?)
  • Dit zijn slimme overtredinkjes  (snap je?!)
  • Hij wordt in de herhaling alleen maar groter  (niet herhalen dan!)
  • De werkelijke kwaal is dat er niet goed gespeeld wordt  (welke dokter helpt daar tegen?)
  • Misschien is nog een doelpunt wel te veel eer  (voor wie?)
  • Het zou een kers zijn op de afwezige taart  (???)
  • Wat een vreemde carambole  (zijn we nu opeens aan het biljarten?)
  • We zien het niet vaak van Oranje maar nu wel  (3-0)

Nababbel topscoorder

  • Ja, ik ben wel blij  (waarom kijk je dan zo chagrijnig?!!!)
  • Spanning? Nee man, ik dacht ik ben hier nu toch  (tja, als je er toch bent, kun je meteen wel ff scoren, wat moet je anders doen hier op zo’n voetbalveld?)
  • Er zijn triages uitgedeeld en daar ben ik ook blij mee  (ondertiteling schreef: ‘er zijn drie haasjes uitgedeeld’, wat dacht die ondertitelaar op dat moment???)

Nababbel Koeman

  • Het meest memorabele vond ik dat we gewonnen hebben  (hij snapt dit spelletje!!!)
  • Je moet het veld kleinhouden, doordekken op je buitenspelers en pech is niet altijd pech  (joh…)
  • Heel Nederland had dit nodig  (mij is niets gevraagd hoor…)

Samenvatting presentator

Op een zomerse avond in oktober begon de lente  (niet alleen het weer is in de war)

EK en IK

voetbal

Wat ik begrijp:

–          ‘we’ doen niet mee.

–          Ik  hoef geen oranje versieringen op te hangen.

–          ‘we’ hoeven niet alle wedstrijden te kijken.

–          Ik hoef geen oranje eten te maken.

–          ‘we’ gaan niet op de bank eten.

Wat ik niet begrijp:

–          Elke avond staat toch de tv aan.

–          Iedere wedstrijd wordt bekeken.

–          Ik ken nu alle variaties op het woord ‘sukkel’.

–          We eten toch op de bank.

–          Het ene moment zijn de Belgen goed genoeg voor slechte grappen,

–          Het volgende moment zijn ze ‘onze’ nieuw helden.

–          Spelers zijn net stripfiguren: veel plaatjes, weinig tekst.

–          Ze  zweten zich een ongeluk maar hun haar blijft immer keurig in model.

–          Hoe kun je koppen met een hanenkam (was er laatst niet een bal lek….?)

–          Is high zijn van de haarlak ook doping?

–          De nazit wordt verzorgd door een stelletje landlopers.

–          Op een haveloze bank wordt geneuzeld over hoe saai het is.

–          Waarna iedereen concludeert dat er niets aan is.

–          Hoor ik nou die vreselijke claxon van de Tour op de achtergrond???!!!

 

 

 

 

Vakantie = L’Amour… (uiteraard)

Ik zie het gebeuren. Recht onder mijn ogen. Op ons groengele grasveldje dat als een ontmoetingsplaats tussen een vijftiental Franse vakantiehuisjes ligt. Er bloeit iets moois op tussen het meisje van nummer 10 en het oudste jongetje van nummer 13…

Wat allenig zit zij op het veldje te tekenen als hij schoorvoetend met een voetbal dichterbij komt. Schijnbaar achteloos kijkt hij ‘per ongeluk’ naar haar tekening. Hij maakt een complimentje. Even kijkt ze achterdochtig naar hem op maar laat dan een stralende lach zien. Het ijs is gebroken. Hij rent naar binnen om even later zijn schetsboek met een plof voor haar voeten te laten vallen. Ze pakt het op en al snel zitten ze schouder aan schouder. Ze wijzen, trekken een wenkbrauw op en lachen tegelijk. De basis is gelegd.

Twee dagen later biedt hij haar galant een tekening aan. Voor zover ik kan zien staan er alleen vliegtuigen op. Als extraatje heeft hij de prent zigzag opgevouwen zodat deze ook nog eens als waaier kan fungeren. Ze toont zich verrast en dankbaar en houdt het kleinood stevig vast als ze samen gaan voetballen. Jean et Claire.

Vanaf die dag zijn ze elk mogelijk moment samen op het veldje te vinden. Ze vertellen elkaar eindeloos veel verhalen, lachen om dezelfde dingen en ze voetballen. Hij draagt steeds haar bakje waarin ze eventueel gevangen salamanders wil bewaren en zij haalt snoepjes voor hem. Ze zoeken mooie takken, fluiten op blaadjes, althans dat proberen ze. Ze lijken genoeg aan elkaar te hebben en ze lachen. Vooral dat.

Op een dag komt er een nieuw meisje op het veld. Juliëtte! En zo ziet ze er ook uit. Een engeltje met lieflijk krullend haar, een schattig wit kanten jurkje aan, in haar knuistje een parmantig roze tasje gevat. Als dit een film was dan zou je nu violen horen, misschien wel harpen. Alles zou wazig zijn behalve het meisje. Als stralend middelpunt zou ze het veldje veroveren… Ze nodigt iedereen uit in haar tasje te kijken waarvan de inhoud uitsluitend roze is. Ze wijst Jean aan als uitverkorene het buideltje te mogen vasthouden. Met grote ogen volgt hij Juliëtte als zij even later om hem heen danst. Zonder enige vorm van ritme of gratie maar het witte kant zwiert bekoorlijk in het rond.

Claire trekt lichtelijk geïrriteerd grassprietjes uit de grond.

Dan wordt het snoesje geroepen door Maman voor een fotosessie bij hun huisje. Ze rukt haar tasje uit Jeans handen.

Wat nu? Zal hij haar volgen? Blijft Claire weer allenig achter?

Jean draait zich om naar Claire. Hij loopt naar haar toe. Er is onrust voelbaar. Hij staat voor haar maar zij heeft het druk met de grassprietjes. Dan maakt Jean een potsierlijke kopie van het dansje van Juliëtte. Claire meet en weegt, houdt de spanning er nog wat in. Uiteindelijk geeft ze gretig toe. En zitten Jean et Claire samen, schouder aan schouder, te snikken van de lach. Die heerlijke lach waar geen Juliëtte tegenop kan. Ze wisselen mailadressen uit om elkaar nooit meer kwijt te raken. En verjaardagsdata, de dag waarop ze eindelijk negen worden.

C’est l’amour, toch?

l'amour