Tagarchief: VOC

Meedenkers

Nu ik dit blog al een aantal jaren met plezier vol schrijf zie ik af en toe zeer verheugd progressie bij mijn volgers. Met mijn bijdragen wil ik lezers graag wijzen het ongewone van het gewone. Dingen die alledaags lijken maar bij nadere inspectie toch net even anders zijn dan je dacht. Het is een manier van kijken, denken, en omzetten in woorden. En ik merk dat het te leren is! Twee trouwe volgers stuurden mij, onafhankelijk van elkaar, allebei twee foto’s. Foto’s waarvan je denkt…huh?

Deze, van Aad Baak, laat een overvolle etalage zien met in het midden een bordje met het woordje ‘Nieuw!’ Wat er nu precies nieuw is…is niet duidelijk. Die kam misschien? Of dat luchtje dat al minstens 50 jaar geleden uit de handel is genomen. De geopende oogschaduwdoosjes, met een joekel van een poederkwast ernaast, beslist niet en de halfvolle nivea-deo ook niet…  Nieuw! Betekent het dan dat alle andere producten best wel oud zijn? Wat is oud? Een stuk zeep dat over de datum is? Was er een kleinkind op bezoek of misschien een snuffelstagière  die voorstelde eens iets nieuws in de etalage te zetten? Leuke winkel! Deze kreeg ik ook van Aad doorgestuurd:

Als je het snel uitspreekt hoor je het niet eens…de schreeuw om ijs. Een nieuwe manier van bestellen wellicht?

Annie de Wijs moest aan mij denken toen ze dit bord zag. ‘Drooggeslachte kipfilet’. Een kipfilet dat geslacht is? Moet je deze kip nemen als je droge kip wilt?

De laatste is wel de beste hoor Annie!

Hmmm, een heerlijke kroket gevuld met ouderwetsch draadjesvleesch! Dat is nog eens een vegetarische hap van de maand…!? Het blijkt een grapje van Cora van Mora 😉 Eronder een ouderwetsch lekkere milkshake of een milkshake met een ouderwetsch lekkere smaak. Nu werd de milkshake pas rond 1900 geïntroduceerd dus heeft nog helemaal geen  ouderwetsche smaak. Of bedoelen ze de smaak van ouderwetsche appeltaart? Dat klopt beter, want wist je dat het oudste Nederlandse recept voor appeltaart uit 1514 stamt?! Ten tijde van de VOC groeide de opkomst van de kruiden- en specerijenhandel werd het de gewoonte om ook maar verschillende kruiden en specerijen toe te voegen aan appeltaart. Dit is een recept uit het midden van de 17de eeuw:

Om een appeltaerte te maecken

Maeckt u Deech, capt u Appelen cleijne, doetse in een schotel, strooijter wel Suijcker, Caneel, ende Ghijnebeer op, met wat Rooswaters, mengelet wel tsamen onder de Appelen, legtg dese spijse in u Deech, steeckt hier ende daer, tusschen u spijse een stucxken versche Boters, leght het scheel daer op, ende backet in de panne als een Spenage-taerte, als sij nu ghenoech ghebacken is, soo stroijter Suijcker, ende Caneel op. Ghij meucht oock Venckelzaet, ende Corinten in des Taerte doen.

Het lijkt mij een pittig taartje! De zin ‘als sij nu ghenoegh ghebacken is’ vind ik veel leuker klinken dan het omslachtige gedoe van de juiste temperatuur, de juiste tijd en het ter controle prikken met een satéstokje. Zo’n taart is gewoon klaar als het genoeg gebakken is.

Heerlijk als een simpele foto weer tot een heel verhaal leidt! Bedankt Annie en Aad! 🙂

 

Advertenties