Tagarchief: vluchtelingen

Taalpraatje 6

 

toekomst

Eigenlijk zou er achter de titel tussen haakjes ‘slot’ moeten staan… Wegens de aankomende verhuizing heb ik afscheid moeten nemen van mijn taalklasje dus is dit voorlopig het laatste taalpraatje. Omdat er momenteel niet veel anders in mijn hoofd zit hebben we het, hoe kan het ook anders, over huizen gehad. Begrippen als etage, begane grond, kelder, dakkapel, glazenwasser, lift en servicekosten kwamen aan bod. Een dwarsdoorsnede van een huis op het bord getekend, alles benoemen en de leerlingen maar knikken, ja ja! Even checken:

  • Hoe heet de ruimte waar je eten kookt?

De keukenkamer!

  • Waar gebruik je dit? (plaatje van Page toiletpapier laten zien)

In de wc-kamer! Maar waarom staat hond op papier???

  • Wat staat er in de keuken?

De magtrowave!

  • Wie wonen er nog meer bij jou in de flat?

   Heel veel boeren!

Na het Sinterklaasfeest, waarvan ze het schoenzetten echt niet begrepen, op naar het Kerstfeest. Dat kennen ze natuurlijk wel:

      Is ook met oude man met lange witte haren op knie!

Ja die! 😉 Om de Nederlandse gewoonte van het kerstkaart sturen kracht bij te zetten had ik voor ieder van hen een kaartje meegenomen. Ze waren al zo blij met de envelop ‘Voor mij???’. Dan geeft mijn hart een krimp. Ik ken ze pas drie maanden maar wat ben ik met ze begaan. Jonge sterke mensen (21-28 jaar) in de bloei van hun leven op zoek naar…naar wat eigenlijk? Halverwege hun zelf gekozen studie in hun moederland vluchten naar een vreemd en ver land. Helemaal alleen. Meteen vast aan allerlei regels, eerst inburgeren anders kun je niks, mag je niks en krijg je niks. In de leeftijd dat onze kinderen zich volop ontplooien, wellicht gaan settelen blijven zij maar wachten en zoeken en afvragen. Wanneer zie ik mijn familie weer? Kan ik die studie in Nerdeland ook doen? Vind ik hier de baan waarvoor ik ginds ben opgeleid? Waarom doen sommigen mensen zo afwijzend tegen mij? Ik heb grote bewondering voor hen! Zoveel doorzettingsvermogen, aanpassingsvermogen, lef en inzet! Ik ken Nederlanders die nog niet een derde hiervan bezitten…

Wat schrijf ik dan op het kaartje? Hoe wens je iemand ‘Gelukkig Nieuwjaar!!!’ terwijl man en kind in een ander werelddeel wonen, terwijl contact met eigen ouders gevaarlijk kan zijn, terwijl je graag wilt werken maar werkgevers je om onduidelijke redenen afwijzen. Ik heb uiteindelijk gekozen voor ‘Ik wens je een mooie toekomst!’. Toen moest ik wel eerst gaan uitleggen wat wensen betekent en wat toekomst betekent en de figuurlijke bagage die meegenomen wordt…maar de vrije vertaling werd ‘Ik wil graag dat het goed met je gaat!’.

En dat hoop ik van harte! Voor iedereen eigenlijk maar voor hen net ietsje meer 😉

 

Advertenties

Soldaat van…

Gisteravond was het precies vijf jaar geleden dat de musical Soldaat van Oranje voor het eerst getoond werd. Meteen was het een succes dat zijn weerga niet kende. Onnederlands bijna. Toen de voorstelling ruim een jaar liep besloot ik ook eens te gaan kijken. Had eindelijk het geld er voor over want de toegangsprijs is niet mis. Zeg nou zelf €65,- tot €75,- voor een oorlogsverhaal… Maar wat een spektakel bleek het! Een draaiend podium! Nog nooit vertoond. Ik keek mijn ogen uit en deed mijn uiterste best alle technische snufjes te kunnen begrijpen. Decors die zo doeltreffend waren. Een cast die na een jaar nog even fris op de planken stond. Zwaar onder de indruk dus en toch….knaagde er nog iets: ik had niet goed op het verhaal gelet…

Hoe blij ik was toen mij afgelopen voorjaar opeens een aardig stapeltje podiumcards toebedeeld werd! Gisteravond was ik er weer bij. Meteen een feestje! Niet omdat ik er was maar omdat de musical vijf jaar draait en het daarmee de 1.654ste aflevering was! Dit werd gevierd met:

DSCN3665    IMG_20151010_214246   DSCN3670

Oranje champagne, heerlijke bitterballen, een heuse (oranje)loperfoto van alle gasten en na afloop voor iedereen een goodiebag. Na de drie uur durende voorstelling was er buiten nog een feestje georganiseerd met patat, muziek en de cast liep in het wild rond. Een soort meet&greet& friet…

De verwondering om het bijzondere draaiende podium was er weer maar minder dan de eerste keer. Deze keer kwam het verhaal met een snelheid van 100 km p/u binnen. En als je het laat doordringen dat dit echt gebeurd is, dat je ouders/grootouders dit werkelijk hebben meegemaakt. Die angst, het verdriet, het moeten kiezen van een kant… Opeens begrijp je ten volle waarom deze musical al zo lang een succes is. Het gaat namelijk niet alleen om dat ene oorlogsverhaal, het gaat om het leven, de actualiteit. De echte soldaat van Oranje, Erik Hazelhoff Roelfzema zei:

“ In het leven van ieder mens

komen ogenblikken voor waarop

hij tot zichzelf zegt ‘Tja dat kan niet.’

En dan doet hij iets”

Dit begrijpen we intussen maar al te goed. Als je in een land van uitzichtloosheid woont door oorlogen die daar woeden, dan doe je iets. Voor jezelf, voor je kinderen. Je geeft je laatste geld en waagt een barre tocht in een gammel bootje. Constant vrezend voor je leven maar je doet iets! Als je in een land woont waar opeens heel veel mensen tegelijk een onderdak zoeken, dan doe je iets. Helpen bij opvang, maakt niet uit op welke manier maar je doet iets! Als je bang bent voor die mensen doe er dan iets aan. Zoek uit wat je bang maakt, ga met ze praten, weet waar je het over hebt maar doe iets!

Daarom zijn de liedteksten van de musical ‘Als wij niets doen…wie dan…?’ en ‘Morgen is vandaag!’ zo ongelooflijk alleszeggend. Laten we die haat/angst soldaat maken en van onszelf een soldaat van vrede. Laten we dat doen!

Even vluchten

Even een paar dagen weg geweest. Gevlucht van haast, besognes en gedoe. Er tussenuit geknepen. Ondergedoken. Weg van de sores. Twee nachtjes in een heerlijk hotel in Münster moest er voor zorgen.

En dan blijkt : ik ben de moeilijkste niet! Ik pas me razendsnel aan. Heel makkelijk laat ik mijn bed onopgemaakt achter zodat de huishoudelijke hulpen niet voor Truus Snot rondlopen. Ik pak heus wel mijn eigen ontbijtje, smeer zelf mijn luxebroodjes, dop mijn eigen ei maar ik zal niemand in de weg lopen tijdens de afwas. Ieder zijn ding. Het diner laat ik graag aan tafel bezorgen. Vooral aan een tafel met gesteven wit linnen lakens, gepoetst zilver en gewreven kristaltafel. Ik eet zonder tegenstribbelen wat mij wordt voorgezet. Eet het hele bord zelfs netjes leeg. En ’s avonds schuif ik zonder morren tussen de gladgestreken zachte lakens. Overdag hang ik als bij afspraak de toerist uit. Bezoek kerken (foto1) die de moeite waard zijn. Ga naar het Rathaus (foto 2) waar je voor twee euro de handtekeningen mag zien onder het verdrag van de Vrede van Münster. In de Konditorei eet ik braaf mijn fruit (foto 3) op. In de winkels verdiep ik mij in het cultuurverschijnsel Oktoberfest (foto 4).

DSCN3594        DSCN3606

DSCN3627DSCN3621

Op de terugweg, doezelend in de auto, probeer ik te bedenken wat die sores ook alweer inhield. Van welke problemen ik wilde onderduiken. Opeens realiseer ik dat het woord ‘vluchten’ in de tweede zin volstrekt verkeerd gebruikt is, misplaatst is zelfs. Ik ga toch van de ene veilige plek naar de andere? Zo heeft het uitstapje in meerder opzichten nut gehad. Het zet me weer met beide benen op de grond. Wat is nu eigenlijk echt belangrijk! Vooral als ik al die vrachtwagens onderweg ziet…bij de aanblik van elke wagen hoop ik zo ontzettend dat ze werkelijk vervoeren wat de belettering aangeeft.

 

Vluchten kan niet meer?

samenschuilen

Frans Halsema en Jenny Arean zongen er destijds al over; ‘Vluchten kan niet meer’… En toch staan de kranten er dagelijks vol van. Wereldwijd bestaan er ruim 12 miljoen vluchtelingen en dan zijn dit alleen de geregistreerde vluchtelingen. 12 miljoen!

Iedereen herinnert zich de groep Irakese yezidi’s die op een berg zaten, gevlucht voor de IS. Gaat de IS op haar beurt nu vluchten voor de aanvallen van de USA? Al zo lang zien we de overvolle bootjes met vooral mannen, vluchtend op zoek naar een beter leven, maar die vaak de overkant niet halen door uitdroging of piraterij. Dit zijn slechts voorbeelden van een wereldwijd probleem. Denk je eens in: hoe wanhopig moet je zijn om alles wat je hebt en iedereen die je lief is achter te laten, je in het ongewisse te storten, je leven niet zeker te zijn, constant in angst te moeten leven en geen idee hebben van waar je zult eindigen.

In Nederland horen we zulke verhalen wel eens gedetailleerd voorbijkomen bij het programma ‘Hello Goodbey’. Vluchtelingen die nu zover zijn dat hun familie kan overkomen bijvoorbeeld. Altijd schrijnend om te vernemen wat mensen hebben meegemaakt. Want als je overstap haalt, hoe dan verder? Wonen, werken, leven? Weer een identiteit krijgen. Stichting Vluchtelingenhulp reikt gelukkig vaak een helpende hand maar zelfinitiatief en inzet zijn ook van belang.

Andere vluchtelingen die wij in Nederland hebben zijn de ‘uitvluchtzoekers’… Henk Krol, Ordina, Vestia: ‘ja maar…’ Vluchten in smoezen, in mooie misleidende praatjes. Zelfs pesten heeft iets met vluchten te maken. Een pester handelt uit vluchtgedrag ‘ik weet niet wat normaal is, zal dit nooit toegeven, dus doe ik maar wat’. Het slachtoffer van pesten toont ook vluchtgedrag ‘ik kan er niet mee om gaan dus zoek ik iets tastbaars als huilen, zelfverminking, of erger’.

Gisteravond hoorde ik van de nieuwste soort vluchteling: de klimaatvluchteling. Er schijnen 35000 walrussen naar Alaska gevlucht te zijn omdat de ijsschotsen waar ze normaal gesproken op uitrusten om even op adem te komen of hun jongen te baren, er niet meer zijn. Gesmolten!

Al met al een triest verhaal: mensen vluchten voor elkaar en jagen elkaar op deze manier de wereld rond! Maar het lied van Frans en Jenny heeft ook de mooie regels ‘Schuilen kan nog wel, schuilen bij elkaar!’ Misschien moeten we dit eens iets vaker doen, gewoon lekker bij elkaar zijn en er iets gezelligs van maken, elkaar accepteren, respecteren, uniek blijven met je eigen ideeën maar toch ook samen! Durf het te vragen ‘Mag ik bij jou?’ en let een beetje op elkaar!