Tagarchief: vinden

Niet gezocht, toch gevonden

Ik neem me per nu voor niet meer te melden als ik een paar dagen weg ga. Waarom? Omdat ik zoveel moet uitleggen, zoveel verantwoording af moet leggen.

  • Ik ga een paar dagen weg.
  • O joh waarom?
  • Zomaar.
  • Gaat het wel goed met je?
  • Prima.
  • Soms ruimt het zo op in je hoofd hè.
  • Ik heb geen rommel in mijn hoofd.
  • Even terug naar je roots.
  • Ik hou niet zo van worteltjes.
  • Lekker jezelf weer terugvinden.
  • Nou…

Ik wil me gewoon een paar dagen laten verwennen in een hotelletje met een overdadig ontbijtje, een lounge met hoogpolig tapijt, waar het geritsel van een krant de achtergrondmuziek vormt, met een kamer met een fantastisch uitzicht. Dus togen wij naar een hotelletje op een plek waar tien jaar gelden nog vijf bomen stonden. Het uitzicht was dus vijftig tinten groen met af en toe een randje geel. Al het geüniformeerde  personeel boog hartverwarmend als ik langsliep. Ze schudden mijn kussen op, vouwden mijn nachtkleding met messcherpe vouwen op en vulden de voorraad koffie, thee, schoensmeer, badzeep, enz. geduldig elke dag opnieuw aan. Ik mocht ontbijten zolang als ik wilde, zoveel als ik wilde. Ik was volledig tevreden. Bijna dan.

Het enige nadeel was dat er overal, maar dan ook echt overal, spiegels hingen! In de liften, in de gangen, op de kamer, in de badkamer, naast de bedden. En dan op zo’n manier dat ik mezelf steeds vier keer zag. Er was geen ontlopen aan. Vreselijk vermoeiend om met z’n allen schoenveters te strikken. Of tanden te poetsen. Ik was helemaal niet op zoek naar mezelf maar kwam mezelf wel constant tegen!

Dus als je zoekende bent, naar jezelf of niet, heb ik een leuk adresje voor je…

Schrijfhandje 7/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

 

Soms loop je ergens langs en zie je in je ooghoeken wel iets staan, liggen, zitten of hangen maar wat je ziet sla je niet direct op. Zou trouwens ook reuze vermoeiend zijn als je alles moet opslaan wat je tegenkomt… Zo kan het dan gebeuren dat je even later opeens denkt: ‘Hè, wat zag ik daar nou???’. Het overkwam mij met deze boodschap. Ik ben terug gelopen om te kijken of ik het goed gezien had (en om de foto te maken).

vind-je-hier

‘Vind je hier’. Nou..fijn zeg! Maar wat vind ik dan? En waar precies? Hoeveel zijn het er? Is het er ook in de andere kleur? Wat kost het? Wil ik het wel vinden? Wil ik het wel hier vinden? Is de aanspreektitel ‘je’ alleen voor jongeren bedoeld en kan  ik gerust doorlopen? Gaat het om een ding vinden? Of een mening hebben, wat vind je er van? Of een soort loket voor gevonden voorwerpen? Ik gaf het op…

Ik liep hoofdschuddend verder. Nog één keer keek ik om naar het vreemde bord. En toen…ja, toen zag ik de achterkant! Of beter gezegd de voorkant! Daar stond ‘Wat je zoekt’.