Tagarchief: Vincent van Gogh

Starry Night

Nee, slaapkamergeheimen deel ik nooit met je maar … wat ik vannacht toch meemaakte!

‘Pssst!!!’, hoor ik opeens naast mijn bed. Ik kijk richting het geluid maar zie niets. ‘Hierzo! Beneden!’, hoor ik weer. Geërgerd draai ik me om en kijk naast mijn bed naar beneden. Dan zie ik het: een klein blauw mannetje van hooguit 10 centimeter lang staat tussen mijn pantoffels driftig op en neer te springen en verwoed naar me te zwaaien. Ik steek mijn hand uit en laat hem plaatsnemen. Zo hijs ik hem omhoog. Daar gaat hij staan op een dikke plooi van het dekbed. Nu ik hem goed bekijk zie ik dat hij wat wegheeft van een stoplichtmannetje, maar dan in het blauw. Hij ziet er zorgelijk uit.

  • Je moet me helpen!
  • Oké, met wat?
  • Ik ben verliefd!
  • O zoek dat zelf maar uit, daar begin ik niet aan…
  • Maar ze is geel!
  • Nou en, jij bent blauw, ik ben wit van de slaap. Was dit alles?
  • Maar ik wil dolgraag kinderen!
  • Ga je gang. Maar niet hier!
  • Snap je het dan niet?!
  • Eh…nee?
  • Onze kinderen worden groen!
  • Vreselijk?
  • Ja! Want ik houd helemaal niet van groen! Ik erger me eraan!
  • Maar misschien worden ze wel blauw. Of geel!
  • ….
  • Kan toch?
  • Bedankt!!!

En met een aanloop verdwijnt hij over de knieënberg dwars door het donkere voetenbos.  Hè hè, ik kan weer gaan slapen. Achteloos wuif ik met mijn hand een mug weg. Een mug? En sinds wanneer kunnen muggen giechelen? Dan merk ik dat het blauwe mannetje terug is. Naast hem een geel vrouwtje met een snoezig jurkje en vlechten in het haar. Ik knipper nog eens met mijn ogen maar ze staan er echt. En ze stralen! Het mannetje schraapt zijn keel.

  • Ik wil je nog bedanken!
  • Waarvoor dan?
  • Voor je goede advies!
  • Welk bedoel je precies?
  • Om voor haar te gaan! (slaat liefdevol een arm om het gele vrouwtje)
  • Nou, eh, graag gedaan…
  • En met de kinderen is het ook goed gekomen!
  • Hoe bedoel je?

Het mannetje fluit op zijn vingers en er komen twee kleine kindertjes tevoorschijn. Het ene kind is van een prachtige nachtblauwe kleur met hier en daar een ronde gele draaiende ster en het andere diep donkerblauwe kind wordt opgeleukt door felgele zonnebloemen… Wat zijn ze mooi! Ik rek me uit om ze aan te raken. Met een klap valt het boek dat ik gisteravond las op de grond.

Wat een nacht! 😉 Gelukkig had ik nog wel beide oren…