Tagarchief: vieren

Voor jou en jou en jou

Voor de trouwe lezer, de af-en-toe lezer, de kritische lezer,

de likende lezer, de reagerende lezer,

dus voor jou en jou en jou een kerstwens van mij.

Hoe je Kerst ook viert…

overdadig,

of juist sober,

k(l)eurig in  pak,

of juist niet,

(te) luidruchtig,

of stil bij een stal,

ontwijk deze niet,

want daar krijg je van mij

een hele dikke overdraagbare kerstknuffel!💖

Advertenties

Jarige Job en Jet

tom pouce De overeenkomst tussen koning Willem Alexander en mij? We zijn in het zelfde weekend jarig. En daar stopt het wel zo’n beetje denk ik.

Zo’n 48 jaar geleden wilde ik alleen maar een prinsje voor mijn verjaardag. Hij kwam een dag later maar ik was meteen zijn grootste fan. Verzamelde ansichtkaarten van de baby, de peuter, de kleuter totdat ik mijn eigen leven belangrijker vond. Nu hij zijn verjaardag een dag na de mijne viert voel ik opeens weer die band… Alleen de manier waarop we vieren loopt een ietsepietsie uiteen.

Laten we beginnen met de voorbereiding. Hij mag zelf bedenken en zeggen hoe hij het wil vieren. Hé, ik ook! Maar ja, als ik om Noachs ark goed te kunnen zien een plekje aan het water wil reserveren is de kans groter dat ik in de achterste rand brandnetels eindig. Voor hem regelen allerlei Oranjeverenigingen decoraties, hapjes en drankjes. Ik bak zelf een taart of twee, mix een drankje naar keuze, blaas ballonnen en hang zelf de slingers op. De dag zelf. Hij heeft 1,2 miljoen kinderen aan het ontbijt terwijl ik een croissantje met koffie op bed krijg. Cadeaus moet hij delen met velen of ‘achter de rododendron flikkeren’ terwijl ik ze zelf mag houden en er volop van kan genieten. Wat te dragen. De koning hoeft niet lang na te denken, hijst zich in donkerblauw of donkerder blauw terwijl ik hinkel tussen zomerkleren en het koud hebben of warme kleren die zo somber en daardoor minder feestelijk ogen.

Het is eigenlijk niet meer dan logisch dat die verschillen er zijn en toch denk ik wel eens… Beiden zijn we weer vier jaargetijden ouder. Is voor hem de tijd die hij doorbrengt in de badkamer ook steeds langer? Of is de onverbiddelijke trek naar het zuiden kieskeurig en overkomt het een koning niet.  Is voor een majesteit hydrateren ook een tijdrovende bezigheid, wil je niet al te droog overkomen. Vecht hij ook reeds tegen het meedogenloze verval. Heeft hij ook lichaamsdelen die hij graag vol en dik wil hebben (wimpers en hoofdhaar) maar die schielijk ongevraagd ieler worden. Heeft hij ook plekken die hij graag iets dunner zou willen zien (de rest)? Vinden bij hem ook ongekende opeenhopingen plaats die voorlopig niet van plan zijn te verdwijnen ook. Moet hij ook voortdurend smeren, kleuren, verdoezelen, plamuren en verven?

Wat we zeker weten gemeen hebben is de immer onvoorwaardelijke liefde voor onze drie kinderen, hij voor de zijne en ik voor de mijne. Gelukkig zijn de mijne wel veel beter gekleed…

Kerstvoordeuren

Met een flinke stapel kerstkaarten ben ik op weg naar de brievenbus een paar straten verderop en ik kijk mijn ogen uit. Was het versieren van je huis in kerstsfeer jaren terug al voornamelijk een Amerikaanse bezigheid, intussen houden ook wij, koele Nederlanders, behoorlijk van versieren, decoreren  en opleuken.

Nog niet zo heel lang geleden zagen de huizen die ik passeer er allemaal precies hetzelfde uit. Net opgeleverd, met dezelfde buitenkant, identieke voordeuren en dezelfde tuin-of-anders-te-bepalen ruimte voor het huis. Nadat er bewoners ingetrokken waren werd er verschil gemaakt door de raambekleding of het vervangen van de oorspronkelijke kleur. De voordeuren bleven echter eender. Als je er goed over nadenkt lijkt van alle deuren in een huis  de voordeur toch wel de belangrijkste.

Of het nou een deur is met houten of glazen panelen, of het nou een dichte deur is met één rond ruitje of met twee langwerpige stroken glas, met drie kleine raampjes naast elkaar of vijf stuks onder elkaar; de functie blijft hetzelfde. De voordeur van een huis maakt het verschil tussen binnen en buiten. De voordeur maakt het verschil tussen uit en thuis. Het verschil tussen warmte en kou. Tussen veilig- en onveiligheid. Buiten- of binnengesloten voelen.

Er zijn deuren die vaak wijd open staan. Er zijn deuren die dicht gaan als de herberg vol blijkt te zijn. Er zijn staldeuren die op een kier staan. En er zijn deuren die knarsend en piepend opengaan.

De kaarten zijn gepost, ik loop terug naar huis en bedenk ‘toon mij uw voordeur en ik vertel u wie u bent’. Want wat te denken van een voordeur versierd met een grote krans van grove takken met uitbundige knipperverlichting of een ster van zachte stof in pasteltinten; wat vertelt dit over de bewoners? Zes Kerstmannen bungelend aan een touw  of een krans gemaakt van zoveel belletjes dat niemand meer naar binnen kan sluipen duidt naar mijn idee op een vermakelijk staaltje ‘burenbluf’. De deur volgeplakt met Disneystickers verraadt medebewoners onder de zeven jaar. Mijn oog valt zelfs op een stel schaatsen en als ik bijna thuis ben zie ik een dikke groene krans met zoveel losse  sneeuw er op dat bij iedere beweging van de deur een klein wolkje sneeuwpoeder neerdwarrelt.

Geen deur is meer hetzelfde, we versieren het ieder op onze eigen persoonlijke manier. Onhollands? Niet meer. Overdreven? Nee. Er is niks mis met versieren want versieren is vieren en vieren is goed!