Tagarchief: vertrouwen

Winnend verhaal Jessica

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de schrijfwedstrijd van Schrijverspunt. Het thema was ‘De zwarte agenda’, het maakte niet uit wat je deed met die agenda, als die er maar in het verhaal te vinden was. Het geheel mocht maximaal 1250 woorden lang zijn en voor de rest was alles vrij. Vandaag gehoord dat de jury/redactie het goed genoeg vond om in een bundel te plaatsen! Hoezee! )

Jessica

Ze wilde het helemaal niet doen maar opeens ligt de zwarte agenda in haar handen. Op dat moment heeft ze nog de keuze het boekje terug te stoppen waar ze het vandaan heeft. De laptoptas met zijn initialen gedrukt op de voorkant, een cadeau van haar voor zijn vijftigste verjaardag, staat nog open. Hoewel meneer alles zo graag digitaal wilde doen, hij blijft vasthouden aan een papieren agenda, die hij consequent in zijn laptoptas bewaart. Nog nooit heeft ze zich om dat ding bekommerd, waarom zou ze. Haar nieuwsgierigheid wint het deze keer. Haastig bladert ze naar 15 juli. Leeg. Niets.

Een raar gevoel van spijt overvalt haar. Nu weet ze het zeker. Hij zal niets bijzonders gaan doen op 15 juli, de dag dat ze vijfentwintig jaar getrouwd zijn. Tot vijf minuten geleden had ze nog hoop dat hij zou toegeven aan haar vurigste wens, een reisje naar Argentinië. Er staat zelfs geen kruisje of iets ter herinnering aan deze speciale dag. Lusteloos bladert ze nog wat in het boekje. Tandarts, Ma jarig, huisje Scheveningen, voetbal Martijn, overwerken, het staat er allemaal in. Garage, ouderavond Roos, open dag tennis, Jessica. Jessica? Wie is Jessica? En waarom staat zij in de agenda van haar man?

Als ze de naam Jessica verschillende keren tegenkomt gaat ze rechtop zitten. Wat is hier aan de hand? En waarom staat er AT achter haar naam? De ontmoetingen met deze onbekende vinden om de twee weken plaats. En elke keer op een donderdag, behalve op 24 april. De verjaardag van Martijn. Wacht eens, hij zou toch een cursus timemanagement gaan volgen op donderdag? Een cursus van drie maanden, om de week. Dat was het natuurlijk. Hij heeft alleen nooit verteld dat het door een Jessica gegeven werd. Maar AT dan? Ze haalt haar schouders op. Het zal wel. Het doet er ook niet toe. De aanwijzingen die ze zocht heeft ze in ieder geval niet gevonden. De agenda verdwijnt weer in de tas.

‘Hoe gaat het eigenlijk met je cursus timemanagement?’ Kijkt hij nou geschrokken? Hij hoest eens en slaat een bladzijde van de krant om alvorens haar aan te kijken. ‘Tja, wat zal ik ervan zeggen, wel interessant.’ ‘Doet die Jessica het een beetje leuk?’ Nog eens hoesten, dan wordt de krant omslachtig opgevouwen en hij mompelt: ‘Ja, wel aardig hoor. Zal ik wat inschenken?’ ‘Wat doe je nou raar. Ik vraag toch gewoon belangstellend naar je werk? Geef maar een wit wijntje, want we moeten het eens ergens over hebben.’ ‘Jeetje, maak er geen drama van hè!’ ‘Waarvan? Van onze trouwdag? Op 15 juli vijfentwintig jaar geleden. Toen deed je heel anders tegen me. Gaan we nog iets doen die dag?’ ‘O bedoel je dat. Iets doen? Nou, ik denk dat ik jou eens lekker mee uit eten neem naar…’ ‘…de Witte Haan zeker. Maar schat, dat doen we ieder jaar. Dit is een kroonjaar hè, onze zilveren bruiloft!’ Hij zucht hoorbaar: ‘Oké, ik bedenk wel iets.’

Op 15 juli is ze al vroeg wakker. Ze heeft een onbestemd gevoel. Ze wil helemaal niet jaloers zijn, maar toch. Sinds ze de naam Jessica gevonden heeft, houdt ze hem op die bewuste donderdagen nauwlettend in de gaten. Steeds wanneer hij thuis kwam zag ze iets aan hem, zonder te kunnen zeggen wat dat iets inhield. Het leek ook wel of hij de laatste tijd wat afgevallen was, hetgeen hem overigens niet misstond. Een keer kwam hij licht hinkend thuis en bij navraag gaf hij niet meer dan een vaag ‘verstapt’ als reden. Over de bruiloft heeft hij met geen woord meer gerept. Dan zwaait de deur open en komt hij de slaapkamer binnen met een dienblad vol lekkere ontbijthapjes. Ze moet lachen als ze de roos tussen zijn tanden ziet. Met een zwierige zwaai zet hij het blad op het bed, de roos in een vaasje en kust hij haar. ‘Goedemorgen mijn allerliefste en allermooiste. Mag ik je uitnodigen voor een nieuwe mooiste dag van je leven? Eet, drink, doe je rode lange jurk aan en houd je haar los. Ik kom je over een uur halen.’ En weg is hij.

Het kost haar moeite Jessica uit haar hoofd te zetten terwijl ze zich aankleed. Ze wil zo graag van deze dag genieten. Een uur later verrast hij haar door te verschijnen met een oude schoolbus inclusief chauffeur. Hij heeft een nieuw pak aan. Nadat hij haar ervan verzekerd heeft dat ze het mooiste wezen op aarde is, helpt hij haar galant bij het instappen. ‘Is dit niet een beetje te ruim voor ons tweetjes?’ vraagt ze nog. Maar aan het einde van de dag is de hele bus gevuld met gasten die ze onderweg opgehaald hebben. Martijn en Roos als eersten, toen haar ouders, haar broer met vrouw en kinderen, haar zus met haar vriend, favoriete tantes, vriendinnen van nu en van vroeger, alle mensen die haar dierbaar zijn. Ze straalt! ‘Nog één adres,’ roept hij. Drie straten verder stopt hij bij een klein huis waar een prachtige dame uitkomt. Hij leidt haar de bus en stelt haar voor: ‘Dit is nou Jessica! Van de cursus, weet je wel?’ Zijn knipoog doet de aanwezigen zachtjes grinniken.

Jessica, die ze zo krampachtig probeer te vergeten, zit hier nu in haar feestbus? Zit hier ook nog eens vreselijk mooi te wezen. Sinds wanneer is het mode dat je een cursusleidster op je bruiloftsfeest uitnodigt? Alle mensen in de bus liggen haar zo nauw aan het hart, maar dat serpent?! Wordt zij hier publiekelijk voor gek gezet? Ruilt hij haar straks in? Waarom reageert niemand verbaasd? Stomme Jessica van de AT. Ze heeft het benauwd. Zo benauwd.

De bus stopt bij een chique restaurant en iedereen wordt bij binnenkomst een glas champagne in de hand gedrukt. ‘Gezellig!’denkt ze sarcastisch. Als hij een microfoon pakt wordt het automatisch stil in de zaal. ‘Lieverd, ik ben niet zo’n spreker daarom wil ik je laten zien hoeveel ik van houd. Met dank overigens aan Jessica, mijn partner in crime.’ Hij komt op haar af met uitgestrekte hand. Aarzelend neemt ze hem aan. Opeens klinkt er muziek. Haar favoriete muziek. Ze kijk hem verwonderd aan. Wat gaat hij doen? Dan trekt hij haar tegen zich aan, fluistert: ‘Als voorbereiding op onze reis…’ en begint met haar te dansen. Hij die nooit wil dansen danst nu met haar een Argentijnse tango. Zo passievol dat ze niet goed weet wat haar overkomt. Hij leidt haar de zaal rond en ze volgt, ze vliegt, ze zweeft, ze voelt, ze buigt, ze draait, ze leeft.

 

Advertenties

Fraude haas

Denk je ook wel eens ‘wie kan ik nog vertrouwen?’. Voel je je ook regelmatig genept waar je bij staat?

Je koopt voor een afgesproken prijs een huis maar dan komt er nog een vermogen bij aan andere onkosten. Je reserveert een hotelletje, blijkt het exclusief ontbijt te zijn. Je scoort een superdeal appels totdat je er thuis achter komt dat zich onderin de zak twee rotte exemplaren bevinden. Je kookt iets lekkers met Pasen en dan blijken de verhoudingen in de receptuur niet te kloppen. Een zoete wijn die gewoon zuur is. Een blik exotisch fruit vol Hollandse appels en peren. Make-up dat tegen alle wetten van de zwaartekracht in verdoezeling belooft. Chocoladerepen om af te vallen. Wie kun je nog vertrouwen?

Het toppunt kwam ik vandaag tegen: een schattig paashaasje, een schooiertje met platte oren, grote gympen, grote glimmende ogen en in felle kleuren met een redelijk groot ei in de handen!

DSCN2706

Als ik hem uitkleed blijken zijn oren keurig overeind te staan, blijkt  hij een keurig gilet te dragen, zelfs een deftige strik, hij heeft kleiner priemende  oogjes en nergens een ei van wat formaat dan ook te bekennen!

DSCN2708