Tagarchief: vermoeiend

Lekker weg

Lekker een paar dagen weggeweest. Vertoeven aan de kust, de Zeeuwse kust. Een knus huisje op een park. Een park dat merendeels gevuld werd door jonge ouders met kleine kinderen en opa’s en oma’s die dan ook mee ‘mogen’. Aangezien wij de enigen waren zonder kinderen dan wel kleinkinderen bij ons, waren we in de perfecte gelegenheid de anderen eens ongegeneerd te begluren.

Vooral die kinderen… Die zo overprikkeld zijn dat ze helemaal niet gezellig in het o zo gezellige familierestaurant willen eten. Die de ballen uit de ballenbak gooien. Die de lego in de rondte smijten. Die de draaimolen mollen. Die de kleurplaten alleen maar willen krassen. Die ‘daar’ heen gaat als Papa ‘hier’ roept. Die de duikbril perse op willen houden tijdens het eten. Die de fietshelmpjes perse niet op willen tijdens het fietsen. Die steeds over hun eigen voetjes struikelen van moeheid. Die constant natte haren hebben, van het zwembad of van boosheid. Boos omdat ze niet op oma’s nek mogen. Boos omdat ze naar huis gaan. Boos omdat ze nòg niet naar huis gaan. Boos omdat ze nog een ij-hijsje willen. Boos omdat ze niet meer weten wat ze willen.

Vaders die lege buggy’s voor zich uit duwen. Behangen met opblaasfiguren. Met natte handdoeken. Met tassen. Heel veel tassen. En voor de zekerheid ook nog met schepjes, emmertjes en vormpjes voor in de zandbak. Vormpjes waar elk kind mee speelt behalve hun eigen kind. Soms slepen ze moedeloos hele bolderkarren met zich mee. Voor de ene helft gevuld met boodschappen, voor de andere helft met dreinend nageslacht.

Moeders die zuchtend maar consequent de andere kant opkijken met een blik van ‘Hé ik heb óók vakantie!!!’

Opa’s en oma’s die er handenwringend achteraan sjokken. Zich afvragend: ‘Grijpen wij hier in? Nee, het zijn onze kinderen niet!’

Maar ’s avonds… ja dan! Het grut gebruikt na een onvrijwillige douche, na een overgeslagen tandenpoetsbeurt, na een uiteindelijke compromis in alleen de pyjamabroek, na nog één boterham met eigen pindakaas, na nog één glaasje water, na nog één laatste en nog één allerlaatste verhaaltje de slaapkamer toch waar een slaapkamer voor bedoeld is. Een allesoverheersende stilte daalt neer. Het water strijkt glad. De zeemeeuw zwijgt. Opa en Oma zitten innig tevreden met een kopje koffie buiten voor het huisje. Knikkebollend boven hun breiwerkje en de Kampioen.  En de jonge vader en moeder? Die lopen innig verstrengeld met elkaar over het strand om samen te genieten van de romantische zonsondergang. Niet te ver want morgen is er weer een dag.

 

Luchtledig

Ben je wel eens bij het Openluchtmuseum in Arnhem geweest? Ik wel, laatst nog. Toen het eigenlijk te warm was en de scholen nog niet begonnen waren. Dubbele fout. Blèrend kleinvolk, oververmoeide grootouders, buggy’s gevuld met alles behalve kind, terrassen overvol en geen ijsje meer te krijgen. Jammer want het is een leuk museum. Heel educatief ook. Je steekt er nog wat van op. Je leert hoe kinderen vroeger speelden, hoe de bakker vroeger bakte en hoe mensen vroeger woonden. Van plaggenhut tot landhuis en alles er tussenin kun je er vinden. Ook valt er te ontdekken wat er in hun tuintje stond…

dscn4528Je bent altijd welkom. Ook bij de vergeten gewassen. Net als vroeger. Misschien kun je wat meehelpen. Water geven bijvoorbeeld…

2-taalvoutjeOveral staan, hangen of liggen bordjes met wetenswaardigheden vermeld. Als je nou niet zou weten waar je precies bent en je zou dit bordje lezen? Koninginnenverzendkooitje, weer eens wat anders dan een glazen koets. Ik zal het verklappen: dit bord gaat over bijenteelt! Het ‘taalvoutje’ dat er in zit zal ik niet verklappen…zie jij ‘m?

Dit bordje hing in het restaurantje. Daar zijn ze ook de beroerdste niet en lezen graag met je mee. Om samen vast te stellen wat jij, met je allergie, waarvan je zelf het beste weet welke stoffen verboden zijn, niet mag hebben…

rscn4650Eenmaal weer thuis moest ik echt even bijkomen van alle luchtledigheid, dat snap je.