Tagarchief: verkopen

Schrijfhandje 35/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

Vandaag het verhaal van Ans en Hans. Niet het hele verhaal, slechts een deel. De rest kun je zelf wel bedenken.

  • Hans, heb  jij die koppies nou meegenomen?
  • Ja Ans, die met die blommetjes bedoel je toch?
  • Neehee, die met dat gouwe randje!
  • O die! Die staan achter de koffiemolens.
  • Achter?! Dat ken toch niemand zien!
  • Zet je ze erregens anders…
  • Ken ik de hele kraam verbouwen! Waarom neem ik jou eigenlijk nog mee?
  • Voor de geselligheid?
  • Weinig geselligs an hiero. Mensen lopen maar langs, kijken en niet kopen, zitten overal an met hun tengels. En dan zet jij het mooie spul ook nog es achteran!
  • Jij wou deze kraam huren, weet je nog? Jij wou rijk worden met die ouwe zooi…
  • Nee, jij brengt wat binnen!
  • Kijk je heb een klant.
  • As tie maar niet an me mooie glaassies zit!
  • Nee, stel je voor dat je ze verkoopt….
  • Vorige week is er ook een gebroken!
  • Toen had je ze niet handig neergezet Ans…
  • Mensen moeten uit hun doppen kijken!
  • Hier, leg anders dit brieffie bij de glaassies.

  • Ken je niet mooier schrijven…

Eenmaal, andermaal.

We zijn er uit! Gewikt, gewogen en besloten. We gaan ons huis verkopen!

Drie zinnen. Bepalend voor de rest van ons leven. De beslissing is genomen en daarmee de belangrijkste stap gezet. Maar dan? Eerst wordt er geveegd en geklopt, gezeemd en gesopt. Het jarenlang verzamelde stof vindt een uitweg door de openstaande ramen. Nahijgend van deze inspanning maar ook best wel trots laten wij de makelaar ons huis met de geraagde hoeken zien. En? Dan blijken de gewaagd groen geverfde muren ‘verkooptechnisch onhandig’ te zijn. Blijken de interessante verzamelingen ‘overbodige prullaria’ te zijn. En de zorgvuldig gestylde vensterbanken zijn ‘onvoldoende uitnodigend’. We laten ons niet kennen en een week later staan er 1,2 miljoen (ik had toch iets meer dan gedacht…) frutsels ingepakt in 16 dozen. Klaar voor verhuizing denken we maar optimistisch. Daarna verschijnt de fotografe. Nog steeds wel trots tonen we haar de woning. Maar door de wol geverfd als ze is toont ook zij geen enkele emotie. Het heeft wel iets intiems hoor als een vreemde jouw toilet zes keer staat te fotograferen, met flits ook nog! Nou ja, alles voor de verkoop. De sfeer is intussen uit het huis verdwenen. Onze sfeer. De kamers zijn zo leeg en opgeruimd dat pleinvrees een optie wordt en we gaan steeds zachter praten vanwege de nagalm.

We leuken de tuin nog wat op met verse bloeiende winterviolen en de kijkers kunnen komen. En ze komen! Met de makelaar jagen ze ons weg en achter onze rug om huppelen ze door het hele huis. Na afloop zie ik een bestekla openstaan…waar hebben ze nog meer in gezeten….? Op een openhuizen dag zien wij ze zelf. De gluurders en de potentiële kijkers en allemaal spelen we hetzelfde spel: huizenpoker. Sommigen zijn zo enthousiast dat je de zin verwacht: ‘Doe er maar een strik om, we nemen het!’. Terwijl anderen zo mopperend en afkeurend rond sjokken dat je ze het liefst bij kop en kont wil grijpen om ze naar buiten te smijten.

En dan, op een supermooie dag, staan we achteloos in de rij voor de kassa van het Kruidvat. Zonder mandje want we hebben niet veel nodig… Dus staan we met de artikelen tot de kin toe opgestapeld geduldig te wachten. Net als we aan de beurt zijn gaat de telefoon: de makelaar!!! We trekken ons ijlings terug uit de rij en stellen ons op in het relatief rustige luiergangpad. Het lijken vijf maanden maar na slechts vijf weken al is daar het verlossende woord: ‘Gefeliciteerd! Uw woning is verkocht!’ Even happen we naar adem. Maar dan maken we zo goed en zo kwaad als het kan een vreugdedansje tussen de pampers en eigenmerk! We slaken gedempte vreugdekreetjes! We feliciteren elkaar naast de Olvarit! En gaan vervolgens alsnog naar de kassa.

‘Anders nog iets mevrouw?’

‘Nee, het is PRIMA zo!!!’

te koop verkocht2

Heel prima!!!