Tagarchief: verjaardag

Op straat (11)

(Deze categorie zet ik nog even voort in het nieuwe jaar, want er ligt nog genoeg… ;-))

Dit vond ik…

…en dit ging er aan vooraf.

Het is altijd al een eigenwijs kind geweest. Of beter gezegd: eigengereid. Altijd zo zelfstandig haar eigen mening verkondigen en standvastig haar eigen weg gaan.

Toen ze geboren werd was dat precies op de uitgerekende dag, niet eerder of later maar precies volgens afspraak. Toen ze een broertje kreeg deed ze precies wat er van haar verlangd werd. Gaf flesjes en luiers aan en nam genoegen met de tweede plaats. Het leek of het erger werd toen ze naar school ging. Al snel werd haar wereld wijder en wijder door de boeken die ze verslond. Alsof ze daarin een moeilijk te stillen invulling vond. Ze zeurde nooit om aandacht, snoep of cadeautjes. Ze ging naar de bibliotheek en haalde boek na boek. Voor haar verjaardag kon je haar geen groter plezier doen dan een paar schriften en pennen. Hiermee legde ze haar zelf verzonnen verhalen vast. Wel gaf ze van te voren precies aan welke schriften ze wilde en precies welke pennen. Kreeg ze toch iets anders dan ging ze het zelf ruilen in de winkel. Ze wist wat ze wilde. Toen haar ouders gingen scheiden keek ze er niet van op. Ze had er al over gelezen en wist dat dit kon gebeuren. Haar vader kocht een ander huis en ze mocht haar nieuwe kamer zelf inrichten. Ze wist precies wat ze wilde ook al was hij het niet helemaal eens met de kleuren.

En nu is ze bijna jarig. De gewilde schriften en pennen heeft ze doorgegeven aan haar ouders en ook een zevendelige boekenserie. In de bibliotheek ontbrak er steeds een deel en ze wil ze zo graag alle zeven achter elkaar lezen. Het enige probleem dit jaar wordt het feestje… Meestal geeft ze precies aan wat ze wil gaan doen en met wie en geven haar ouders haar zonder pardon haar zin. Maar dit jaar gaat het anders. Het is de eerste keer dat ze bij Papa jarig is. Hij heeft al suggesties genoeg gedaan: hamburgers bakken bij een fastfoodrestaurant, een voorstelling in een theater bezoeken, een cupcake workshop, een pyjamaparty met make-updingen, maar bij elk voorstel schudt ze haar hoofd. Haar vader zucht: ‘Wat wil je dan?’ ‘Weet je echt niet wat ik het allerliefste wil? Dan regel ik het zelf wel!’ zegt ze. Hij haalt zijn schouders op. ’s Avonds belt hij voor de zekerheid zijn ex-vrouw, maar van haar wordt hij ook niet veel wijzer.

Als alle vriendinnen er zijn, de cadeautjes uitgepakt zijn en de roze taart verslonden is, gaat ze op een stoel staan. ‘Ik heb een leuke verrassing: we gaan een speurtocht doen!’ Haar vader krabbelt zich eens achter de oren en denkt: ‘O ja, DAT zei ze vorig jaar ….’

Zuur

Na een flink aantal weken ziek binnen gezeten te hebben verwen ik mezelf met een kopje thee buiten de deur. En vooruit, een klein puntje appeltaart erbij, fruit is tenslotte gezond. Gezellig tafeltje bij het raam. Alle tijd en ruimte om mij weer te laven aan mijn soortgenoten.

Aan de grote tafel in het midden van de zaak zit een bonte verzameling. Na enig afluisterwerk, hoewel dat niet echt moeite kostte, ben ik er achter dat de mevrouw in het pied de poule jasje de Oma is, die vandaag haar 94ste verjaardag viert. Heur haar zit keurig, nagels zijn gelakt en ze is mooi opgemaakt. Hoewel ze zich niet helemaal op haar gemak voelt ziet ze er onberispelijk uit. Dan is daar de oudste zoon, te roze overhemd, te lichtblauwe scheerwollen trui, te harde lach, te kakkerig, zal mij niet verbazen als hij een boot heeft. Hij moet toch rond de 70 zijn maar gedraagt zich in bijzijn van moeder nog steeds kinderlijk. Ook zijn er twee dochters. Zwarte coltrui, geruite pantalon, te veel gouden kettingen, te bruine make-up, te blond haar te ‘nonchalant’ opgestoken. Moeten in de 60 zijn maar willen dit voor geen goud bekennen. Als broer weer eens te hard lacht rollen zij met hun ogen naar elkaar. Ze klagen dat de wijn te zuur is, het broodje te droog en hele tent te druk. Tja, wat wil je op zaterdagmiddag… Tussen deze drie zit allerlei nageslacht in verschillende stadia van enthousiasme. Het varieert van ‘hoera, oma is jarig’ tot ‘hoera, gratis broodje’. Stuk voor stuk gericht op hun eigen bord of telefoon. Degene die dicht naast Oma zit is de oudste en liefste kleindochter van het stel, opgeschoren haar, twee ringetjes in haar neus en op elke vinger een tatoeage. Oma kijkt haar af en toe vriendelijk aan, ze wil haar lief vinden maar wordt zo afgeleid door die ringetjes.

Als ik halverwege mijn taartje ben vindt de zoon het de hoogste tijd voor de overhandiging van het cadeau. Het pak staat al die tijd opvallend te zijn naast zijn stoel. Het is een groot pak, zeker een meter lang en zo’n 20 cm doorsnede. Met een air alsof hij het zelf ter wereld heeft gebracht geeft hij het aan zijn moeder, hij helpt gedienstig met het afwikkelen van het papier. Dan ziet moeder niet veel meer dan bubbeltjesplastic. Omdat het gevaarte op tafel staat kan ze er ook helemaal niet bij. Zoon staat op en verwijdert het bubbeltjesplastic en dan… gebeuren er zoveel dingen tegelijk! De moeder weet niet waar ze kijken moet, roept angstig: ‘Ja, heel mooi…’, de kleinkinderen proesten het uit en de zussen sissen van woede. ‘Het is van ons allemaal hoor moeder en het komt uit een echte wereldwinkel!’, gooit zoon er nog achteraan. Op tafel prijkt een foeilelijke vogel van metaal die er behoorlijk angstaanjagend uit ziet. Moeder verrekt bijna haar oude nek van het omhoogkijken en zegt dan: ‘Goh, 1 vogel van 12 mensen?!’ Kennelijk was de vogel iets goedkoper uitgevallen want zoonlief duikt nog een tas in en haalt er twee pakjes uit, die zonder veel moeite te herkennen zijn als stompkaarsen. ‘Dit hoort er ook nog bij hoor!’ De zussen vallen zowat onder tafel van schaamte en ik heb zomaar het vermoeden dat het eerstvolgende berichtje in de familie-app wel héél zuur zal zijn.

Maar ik was weer echt even lekker onder de mensen J

Op straat (10)

Dit vond ik.

(met dank aan Annie de Wijs voor het leveren van de foto)

En dit ging er aan vooraf.

Langzaam sjokte Daan de brug over. Alsof hij daarmee het bezoek uitstelde. Niets was minder waar want even later stond hij toch voor de deur van zijn ouderlijk huis. Hij draalde wat in de gang, hing zijn jas zuchtend op een hangertje aan de kapstok. Even keek hij in de spiegel met de zware eiken lijst en trok een grimas tegen zijn eigen gezicht. Kom op, over een uurtje mocht hij weer gaan.

Twee uur later zag hij zichzelf weer in de spiegel. Zijn wangen rood van de warmte, zijn kaak gespannen van ingehouden woede. Wanneer zou dit eens een normaal bezoek worden zoals het hoort tussen vader en zoon. Waarom ging het tussen hen altijd zo moeizaam. Hoe kon het dat hij nooit goed genoeg was in de ogen van zijn vader en dat hij het idee kreeg nooit van zijn leven te kunnen tippen aan zijn zus Viola. Zij had rechten gestudeerd en al jaren een goedbetaalde baan als advocaat, een mooi huis, een ruime auto en zelfs een boot voor in het weekend. Het weekend waarin zij zó nodig moest ontspannen dat de enige zoon opeens goed genoeg was om boodschappen te doen en Vader een uurtje gezelschap te houden. Dat uurtje mondde vaak uit in meer dan een uurtje en bestond vooral uit luisteren naar het ophemelen van zijn zus en het afkraken van de thuiszorg en de huidige tijd in het algemeen. Vader was iemand die vroeger alles beter vond.  Daan hoopte dat hij er zelf gezelliger bij zou zitten op zijn 87ste. Volgende week wordt Vader zelfs 88. Het zal me een feest worden.

Viola heeft geld overgemaakt naar Daan zodat hij de cadeaus en bloemen kan regelen voor Vaders verjaardag. Zelf was zij helaas verhinderd, haar aanwezigheid was dringend gewenst bij een of andere belangrijke cliënt. Maar ze stelde Daan voor het nieuwste model telefoon aan te schaffen. En anders ‘iets van zilver of zo’. Daan had haar smoes door, als enige. Het was namelijk niet de eerste keer dat hij als enig kind op Vaders verjaardag zat. Viola wist zich er altijd op de een of andere manier onderuit te draaien. Hij besloot het dit jaar anders aan te pakken…

Vader vond het schitterend dat Viola er niet was en kon weer eens flink opscheppen tegen zijn enige vriend Kees. Aangezien Kees uitsluitend voor de drank langs kwam en vaak maar half luisterde kreeg Vader de kans het verhaal drie keer te vertellen. ‘Viola kon niet gemist worden!’ Terwijl Daan Kees en Vader nog eens inschonk stelde hij voor het cadeau van Viola en hem uit te pakken. Vader wreef zich in de handen en zei tegen Kees dat zijn dochter hem altijd zo goed bedacht. Daan zette het pak voor Vader neer en toen het papier eraf was droop de teleurstelling van zijn gezicht.

‘Wat is dit!’, riep hij, ‘Wat moet ik met een plant?!’

‘Dit’, begon Daan, ‘Is niet zomaar een plant, maar een speciaal soort die Viola speciaal voor u meegenomen heeft van haar zakenreis in Zuid-Frankrijk!’

Toen ’s avonds de telefoon van Daan wel tien keer achter elkaar overging, drukte hij zijn zus tien keer weg en keek glimlachend naar zijn nieuwe schoenen.

 

Ode aan Emma (1)

Hieperdepiep nog an toe! Een heel jaar alweer, zolang ben je nu in mijn leven en ik kan me niet eens meer herinneren hoe het daarvoor was. Hoteldebotel verliefdheid en onvoorwaardelijke trouw voelde ik direct op het moment dat je geboren werd maar je echt kennen…dat moest ik leren. Ik groeide met je mee. En dat was een aaneenschakeling van feestjes. Van mijlpaal tot mijlpaal. Groot applaus voor je eerste lachje. De vlag ging uit toen je voor het eerst omrolde. Mijn hart sloeg steeds een tel over als ik je mollige armpjes weer zag,  het leek alsof er nog een elastiekje om je pols zat. Je vond de box al snel te klein. Er op uit! De wijde wereld ingaan, ontdekkingstochten maken, doe je nog steeds het liefst. Wat nou liggen? Omrollen, buikschuiven, steunen en kreunen, rekken en strekken, net zo lang tot je kunt kruipen. En dan het liefst ergens onder…

Je ontwikkelt je prima. Je taalt niet naar knuffels maar wel naar dingen die geluid maken. En naar boekjes, waarschijnlijk een gevalletje  erfelijke belasting.  En naar oorbellen, vooral als die nog in een oor zitten. En naar shoppen, alles en iedereen bekijken. En naar cadeautjes, hoewel het ritselende inpakpapier de voorkeur heeft. En naar paardje rijden op je vaders rug, het liefst in galop…

En nu ben je jarig, je eerste echte verjaardag. Dacht ik dat ik vorig jaar overliep van liefde…het heeft zich verdubbeld! Ik ben zelfs zo’n cliché-oma geworden die iedereen in haar omgeving eindeloos en tot vervelends toe trakteert op kleinkindfoto’s en verhalen.

Ik houd van jouw schoenen in de gang. Van jouw plakvingertjes op het raam, dit laat ik soms dagen zitten. Van jouw afwas op het aanrecht, lang gelden dat we schattig lieveheersbeestjesservies hadden. Van de vlek op mijn goeie broek, zul je net zien. Van je schaterlach, zo aanstekelijk. Van je uitgestrekte armpjes als verzoek tot optillen. Zelfs van de spinazie in je haar.

En ik houd van jouw kijk op het leven: overal ga je vol enthousiasme en zonder angst of achterdocht op af, je schuwt het onbekende niet, je omarmt het, je boosheid duurt nooit langer dan 3 tellen en je bent dol op knuffelen en kletsnatte kusjes. Je bent een hele dikke felicitatie waard!

 

Vers sinds 1957

Toen ik 50 jaar geleden 10 werd wilde ik dolgraag een prinsje of een prinsesje als verjaardagscadeau. Ik leek mijn zin te krijgen maar de huidige koning kwam een dag later. Toch fideel van hem, zo kunnen we ieder jaar op elkaars feestje komen.

Toen ik 10 jaar geleden 50 werd wilde ik dolgraag de zekerheid hebben dat ik pas op de helft was. Die kreeg ik uiteraard niet. En Sara? Nooit gezien die meid!

Nu ik vandaag 10 jaar na mijn 50ste ben, wil ik dolgraag dat de tijd niet zo snel gaat.

Bons, bons,  bons! Op de badkamerdeur. “Ben je nu nog niet klaar?” Neehee, ik ben nog niet klahaar! Steeds meer tijd breng ik door in deze ruimte. Drukker dan ooit met hydrateren, moisterizen, verven, camoufleren, corrigeren, ophalen en vastzetten. Ik moet steeds meer mijn best doen dikke vriendin te blijven met mijn spiegelbeeld. Nou ja, dat dikke lukt nog wel… Lijdzaam zie ik de onherroepelijke trek naar het zuiden, hoe vaak ik ook “Stop daar es mee!” roep. Mijn lijf doet maar wat. Het rotzooit maar wat aan. Het zet uit waar ik het niet wil en krimpt waar ik het helemaal niet hebben kan. Het verkleurt ook, langzaam maar meedogenloos. Woorden met een oe-klank vermijd ik: een Engelse plooirok is er niets bij! Dat is nog best moei… eh…lastig hoor.

Wat ik ook niet kan uitstaan is als mensen roe…eh…schreeuwen: “60 is het nieuwe 40!”. Wat?! Moe…eh…ben ik verplicht  dan weer 20 stappen achteruit te zetten en de boe..eh…mijn leven weer over te doe…eh…nog eens te beleven? Op mijn veertigste stonden mijn kinderen aan de vooravond van de pubertijd met alle geneugten van dien. Terwijl het nu zelfstandige volwassenen zijn om trots op te wezen. Inclusief het schattigste kleinkind van de hele wereld. Van haar hoe…eh… zit ik alleen maar te genieten. Niks verantwoorde opvoe…eh…educatie, alleen maar onverantwoord verwennen! Of wat dacht je van deze: “het leven begint bij 60!”. Nee toch?! Het zal toch niet? Zijn al die voorgaande jaren dan voor niets geweest?! Niets meegemaakt, niets geleerd? Als een soort opmaat naar…wat dan?

Er passeerde mij laatst een vrachtauto van een slagerij die beweerde ‘vers vlees sinds 1806’ te leveren. Ik dacht dat dat vlees intussen niet al te fris meer zou zijn. Totdat ik hem snapte: ze leveren elke dag vers vlees, een goede gewoonte die in 1806 al werd toegepast. Kijk, dit is een uitspraak waar ik me in kan vinden.

Ik ben niet oud maar vers sinds 1957!

Elke dag komen er immers verse dingen bij. Nieuwe verse mensen. Nieuwe verse ideeën. Nieuwe verse plannen. Nieuwe verse toneelstukken. Nieuwe verse capaciteiten. Nieuwe verse foto’s van mijn kleindochter. Nieuwe verse blogjes. Binnenkort een nieuwe vers eigen boe…eh…paperback. Nieuwe verse geluksmomentjes. Misschien nog wel een nieuwe carrière. Redenen genoe…eh..zat  voor een nieuw taartje met verse slagroom en een nieuw vers feest! Zo kan ik het nieuwe verse jaar wel aan J

Hieperdepiep hoe…eh..ja ja!!! Hartelijke groe…eh…doe…eh…later!

Defilé?…Nee!

Opeens vindt iedereen het koekhappen, het zaklopen, het klompensnijden, het vals vioolspelen, het uit de maat dansen, het stoelenmatten, het oranje-wc-werpen en de zeepkarraces helemaal passé. Ik kan me, vooral bij het wc-werpen, er wel iets bij voorstellen maar wat ik dan niet begrijp is dat men terug wil naar het defileren! Hele hordes turnverenigingen, oranjeverenigingen, oud- en iets minder oudstrijders, basisschoolklassen, bakkergildes, handwerkende damesclubjes, e.d. zullen dan langs het feestvarken sjokken, die dan verveeld ‘even wuift’ en wij kunnen dit op de buis zien…boeiend! Net als die cadeautjes: de vaantjes, de tekeningen, de plakboekjes, de Staphorster klederdrachtpopjes, de zelfgebreide lapjeskatten, de Drentse krenteweggen en de Edamse kazen…hoe vernieuwend!

Als ik het voor het zeggen had dan zou ik kiezen voor een ‘reallifesoap van één dag’. De hele verjaardag meemaken alsof je er zelf bij bent. En denk dan aan het volgende programma:

9.00 uur : De koning ligt nog in zijn bed, een geruite pyjamabroek aan, daarboven een t-shirt met opdruk ‘King of the night’, zijn haar danig in de war. De koningin, in een verwassen big shirt van de HEMA, heur haar in een knoedeltje boven op haar hoofd, roept de prinsesjes. Gezamenlijk zetten ze een feestlied in ‘Wilhelmus is vandahaag jarig, hoera dat viehieren wij!’ en dan wordt hij bedolven onder de cadeaus: een autowasstraat-tegoedbon, zelf gestempelde zakdoeken en een gouden leesbril. De jongste, duidelijk de grappenmaakster van het gezin, heeft een tekening gemaakt en de vlag per ongeluk expres blauw-wit-rood gekleurd.

10.30 uur : De verjaarsvisite arriveert. Maxima deelt tompouces en jumbollen uit en W.A. opent nog meer cadeaus. Zijn moeder verrast hem met een stempel met zijn handtekening want als geen ander weet zij hoe snel je het zelf ondertekenen van stukken beu bent. De rest van de familie heeft gelapt en schenken hem gezamenlijk ‘Het handboek voor lintenknippen op diverse wijzen’ en een jaar gratis scharen slijpen.

12.00 uur : Een gezellige lunch met gasten. De genodigden hebben een plaats aan tafel verworven door toeval. Een week geleden heeft de koning in een ballenbak gegraaid, daarin ballen gevuld met namen van landgenoten (deelname is uitgesloten voor burgemeesters e.d.). Het gezelschap wordt getrakteerd op bammetjes met oranje hagelslag en broodjes frikadel met oranjesaus. De mensen thuis kunnen de wellicht inhoudelijk verantwoorde conversaties nu eens letterlijk volgen.

14.00 uur : Gezinstijd! Met de kinderen naar de Efteling! Of naar de kinderboerderij om de hoek. Of lekker thuis een workshop ‘ Kroonpimpen’ volgen of (misschien toch weer iets te Oudhollands) trekpoppen maken.

18.00 uur : Diner met andere genodigden uit eerder genoemde ballenbak. Vooraf een simpel koninginnesoepje, gevolgd door een Koninklijke kip, patat en appelmoes, afgesloten met oranje vla en een door Rudolph van Veen gemaakt suikerkroontje. Erbij geserveerd wordt een oranjebittertje en oranje aanlenglimonade (waarbij weer die kleine Ariana, stiekem  voor het eerste gaat). Een waar verjaardagsmenu!

20.00 uur : Spelletjesavond van ganzenbord tot twister, van jokeren tot karaoke, van een spelletje golf op de WIJ tot jeu de boules met bitterballen. Ondertussen kunnen de kijkers hun stem uitbrengen voor de meest onsportieve speler. Of hun eigen spelletje gaan doen.

23.00 uur : Terug in de Koninklijke slaapkamer. Op de achtergrond zien we Umberto Tan op tv. W.A. ligt languit op bed  en bekijkt  grinnikend de foto’s op zijn Ipad. Maxima is zich nog aan het afschminken. Dan doet zij een slaapmutsje passend bij haar nachtponnetje op en schuift naast haar man in de sponde ‘Heb jij één fijne verjaardag gehad lief?’ vraagt ze nog wat bezorgd. Maar de koning knikt en zegt ‘Ja! Het was zo lekker gewoon, dat is nog eens wat anders!’.

 

wim lex