Tagarchief: verjaardag

Ode aan Emma (1)

Hieperdepiep nog an toe! Een heel jaar alweer, zolang ben je nu in mijn leven en ik kan me niet eens meer herinneren hoe het daarvoor was. Hoteldebotel verliefdheid en onvoorwaardelijke trouw voelde ik direct op het moment dat je geboren werd maar je echt kennen…dat moest ik leren. Ik groeide met je mee. En dat was een aaneenschakeling van feestjes. Van mijlpaal tot mijlpaal. Groot applaus voor je eerste lachje. De vlag ging uit toen je voor het eerst omrolde. Mijn hart sloeg steeds een tel over als ik je mollige armpjes weer zag,  het leek alsof er nog een elastiekje om je pols zat. Je vond de box al snel te klein. Er op uit! De wijde wereld ingaan, ontdekkingstochten maken, doe je nog steeds het liefst. Wat nou liggen? Omrollen, buikschuiven, steunen en kreunen, rekken en strekken, net zo lang tot je kunt kruipen. En dan het liefst ergens onder…

Je ontwikkelt je prima. Je taalt niet naar knuffels maar wel naar dingen die geluid maken. En naar boekjes, waarschijnlijk een gevalletje  erfelijke belasting.  En naar oorbellen, vooral als die nog in een oor zitten. En naar shoppen, alles en iedereen bekijken. En naar cadeautjes, hoewel het ritselende inpakpapier de voorkeur heeft. En naar paardje rijden op je vaders rug, het liefst in galop…

En nu ben je jarig, je eerste echte verjaardag. Dacht ik dat ik vorig jaar overliep van liefde…het heeft zich verdubbeld! Ik ben zelfs zo’n cliché-oma geworden die iedereen in haar omgeving eindeloos en tot vervelends toe trakteert op kleinkindfoto’s en verhalen.

Ik houd van jouw schoenen in de gang. Van jouw plakvingertjes op het raam, dit laat ik soms dagen zitten. Van jouw afwas op het aanrecht, lang gelden dat we schattig lieveheersbeestjesservies hadden. Van de vlek op mijn goeie broek, zul je net zien. Van je schaterlach, zo aanstekelijk. Van je uitgestrekte armpjes als verzoek tot optillen. Zelfs van de spinazie in je haar.

En ik houd van jouw kijk op het leven: overal ga je vol enthousiasme en zonder angst of achterdocht op af, je schuwt het onbekende niet, je omarmt het, je boosheid duurt nooit langer dan 3 tellen en je bent dol op knuffelen en kletsnatte kusjes. Je bent een hele dikke felicitatie waard!

 

Advertenties

Vers sinds 1957

Toen ik 50 jaar geleden 10 werd wilde ik dolgraag een prinsje of een prinsesje als verjaardagscadeau. Ik leek mijn zin te krijgen maar de huidige koning kwam een dag later. Toch fideel van hem, zo kunnen we ieder jaar op elkaars feestje komen.

Toen ik 10 jaar geleden 50 werd wilde ik dolgraag de zekerheid hebben dat ik pas op de helft was. Die kreeg ik uiteraard niet. En Sara? Nooit gezien die meid!

Nu ik vandaag 10 jaar na mijn 50ste ben, wil ik dolgraag dat de tijd niet zo snel gaat.

Bons, bons,  bons! Op de badkamerdeur. “Ben je nu nog niet klaar?” Neehee, ik ben nog niet klahaar! Steeds meer tijd breng ik door in deze ruimte. Drukker dan ooit met hydrateren, moisterizen, verven, camoufleren, corrigeren, ophalen en vastzetten. Ik moet steeds meer mijn best doen dikke vriendin te blijven met mijn spiegelbeeld. Nou ja, dat dikke lukt nog wel… Lijdzaam zie ik de onherroepelijke trek naar het zuiden, hoe vaak ik ook “Stop daar es mee!” roep. Mijn lijf doet maar wat. Het rotzooit maar wat aan. Het zet uit waar ik het niet wil en krimpt waar ik het helemaal niet hebben kan. Het verkleurt ook, langzaam maar meedogenloos. Woorden met een oe-klank vermijd ik: een Engelse plooirok is er niets bij! Dat is nog best moei… eh…lastig hoor.

Wat ik ook niet kan uitstaan is als mensen roe…eh…schreeuwen: “60 is het nieuwe 40!”. Wat?! Moe…eh…ben ik verplicht  dan weer 20 stappen achteruit te zetten en de boe..eh…mijn leven weer over te doe…eh…nog eens te beleven? Op mijn veertigste stonden mijn kinderen aan de vooravond van de pubertijd met alle geneugten van dien. Terwijl het nu zelfstandige volwassenen zijn om trots op te wezen. Inclusief het schattigste kleinkind van de hele wereld. Van haar hoe…eh… zit ik alleen maar te genieten. Niks verantwoorde opvoe…eh…educatie, alleen maar onverantwoord verwennen! Of wat dacht je van deze: “het leven begint bij 60!”. Nee toch?! Het zal toch niet? Zijn al die voorgaande jaren dan voor niets geweest?! Niets meegemaakt, niets geleerd? Als een soort opmaat naar…wat dan?

Er passeerde mij laatst een vrachtauto van een slagerij die beweerde ‘vers vlees sinds 1806’ te leveren. Ik dacht dat dat vlees intussen niet al te fris meer zou zijn. Totdat ik hem snapte: ze leveren elke dag vers vlees, een goede gewoonte die in 1806 al werd toegepast. Kijk, dit is een uitspraak waar ik me in kan vinden.

Ik ben niet oud maar vers sinds 1957!

Elke dag komen er immers verse dingen bij. Nieuwe verse mensen. Nieuwe verse ideeën. Nieuwe verse plannen. Nieuwe verse toneelstukken. Nieuwe verse capaciteiten. Nieuwe verse foto’s van mijn kleindochter. Nieuwe verse blogjes. Binnenkort een nieuwe vers eigen boe…eh…paperback. Nieuwe verse geluksmomentjes. Misschien nog wel een nieuwe carrière. Redenen genoe…eh..zat  voor een nieuw taartje met verse slagroom en een nieuw vers feest! Zo kan ik het nieuwe verse jaar wel aan J

Hieperdepiep hoe…eh..ja ja!!! Hartelijke groe…eh…doe…eh…later!

Defilé?…Nee!

Opeens vindt iedereen het koekhappen, het zaklopen, het klompensnijden, het vals vioolspelen, het uit de maat dansen, het stoelenmatten, het oranje-wc-werpen en de zeepkarraces helemaal passé. Ik kan me, vooral bij het wc-werpen, er wel iets bij voorstellen maar wat ik dan niet begrijp is dat men terug wil naar het defileren! Hele hordes turnverenigingen, oranjeverenigingen, oud- en iets minder oudstrijders, basisschoolklassen, bakkergildes, handwerkende damesclubjes, e.d. zullen dan langs het feestvarken sjokken, die dan verveeld ‘even wuift’ en wij kunnen dit op de buis zien…boeiend! Net als die cadeautjes: de vaantjes, de tekeningen, de plakboekjes, de Staphorster klederdrachtpopjes, de zelfgebreide lapjeskatten, de Drentse krenteweggen en de Edamse kazen…hoe vernieuwend!

Als ik het voor het zeggen had dan zou ik kiezen voor een ‘reallifesoap van één dag’. De hele verjaardag meemaken alsof je er zelf bij bent. En denk dan aan het volgende programma:

9.00 uur : De koning ligt nog in zijn bed, een geruite pyjamabroek aan, daarboven een t-shirt met opdruk ‘King of the night’, zijn haar danig in de war. De koningin, in een verwassen big shirt van de HEMA, heur haar in een knoedeltje boven op haar hoofd, roept de prinsesjes. Gezamenlijk zetten ze een feestlied in ‘Wilhelmus is vandahaag jarig, hoera dat viehieren wij!’ en dan wordt hij bedolven onder de cadeaus: een autowasstraat-tegoedbon, zelf gestempelde zakdoeken en een gouden leesbril. De jongste, duidelijk de grappenmaakster van het gezin, heeft een tekening gemaakt en de vlag per ongeluk expres blauw-wit-rood gekleurd.

10.30 uur : De verjaarsvisite arriveert. Maxima deelt tompouces en jumbollen uit en W.A. opent nog meer cadeaus. Zijn moeder verrast hem met een stempel met zijn handtekening want als geen ander weet zij hoe snel je het zelf ondertekenen van stukken beu bent. De rest van de familie heeft gelapt en schenken hem gezamenlijk ‘Het handboek voor lintenknippen op diverse wijzen’ en een jaar gratis scharen slijpen.

12.00 uur : Een gezellige lunch met gasten. De genodigden hebben een plaats aan tafel verworven door toeval. Een week geleden heeft de koning in een ballenbak gegraaid, daarin ballen gevuld met namen van landgenoten (deelname is uitgesloten voor burgemeesters e.d.). Het gezelschap wordt getrakteerd op bammetjes met oranje hagelslag en broodjes frikadel met oranjesaus. De mensen thuis kunnen de wellicht inhoudelijk verantwoorde conversaties nu eens letterlijk volgen.

14.00 uur : Gezinstijd! Met de kinderen naar de Efteling! Of naar de kinderboerderij om de hoek. Of lekker thuis een workshop ‘ Kroonpimpen’ volgen of (misschien toch weer iets te Oudhollands) trekpoppen maken.

18.00 uur : Diner met andere genodigden uit eerder genoemde ballenbak. Vooraf een simpel koninginnesoepje, gevolgd door een Koninklijke kip, patat en appelmoes, afgesloten met oranje vla en een door Rudolph van Veen gemaakt suikerkroontje. Erbij geserveerd wordt een oranjebittertje en oranje aanlenglimonade (waarbij weer die kleine Ariana, stiekem  voor het eerste gaat). Een waar verjaardagsmenu!

20.00 uur : Spelletjesavond van ganzenbord tot twister, van jokeren tot karaoke, van een spelletje golf op de WIJ tot jeu de boules met bitterballen. Ondertussen kunnen de kijkers hun stem uitbrengen voor de meest onsportieve speler. Of hun eigen spelletje gaan doen.

23.00 uur : Terug in de Koninklijke slaapkamer. Op de achtergrond zien we Umberto Tan op tv. W.A. ligt languit op bed  en bekijkt  grinnikend de foto’s op zijn Ipad. Maxima is zich nog aan het afschminken. Dan doet zij een slaapmutsje passend bij haar nachtponnetje op en schuift naast haar man in de sponde ‘Heb jij één fijne verjaardag gehad lief?’ vraagt ze nog wat bezorgd. Maar de koning knikt en zegt ‘Ja! Het was zo lekker gewoon, dat is nog eens wat anders!’.

 

wim lex