Tagarchief: verhuizen

Jouster voutjes

Tja, dat Friese taaltje, ik moet er toch even wat mee…

Wij zijn best gewend woorden uit een andere taal over te nemen en er dan een Nederlands tintje aan te geven. Neem het franse woord ‘garage’. De fransen spreken de eerste g uit zoals wij dat nog doen bij guillotine, en de tweede g als zju. Vernederlandst spreken wij de eerste g uit met een harde g. Tenzij je uit Brabant of Limburg komt, dan weer niet. Dat zju houden we erin. Qua uitspraak dan hè. De friezen maken het nog bonter en schrijven het bijna fonetisch op ‘garaazje’. Waardoor een woord als entourage verbasterd wordt tot entoeraazje! Snap je het nog?

    

Dit vond ik ook een vreemd bordje: hier hangen de laatste maatjes met 20% korting. Maar je koopt toch geen maatjes? Mag een maatje geel van u? Heeft u dit maatje ook in het roze? Ik zoek een maatje zonder rits? Wat is het allerlaatste maatje? En wat waren de eerste maatjes dan? Ik associeer het woord maatjes veel meer met het woord vrienden. Maar ja, om nou je laatste vrienden in de uitverkoop te gooien… Snap je het nog?

Reclameborden in Joure zijn ook niet voor de poes. De leuke Producten zijn extra goedkoop? De minder leuke Producten zijn een stuk duurder? En voor wie precies? Voor jou en je huisdier? Of voor jouW huisdier?

Maar laat ik niet teveel mopperen op het taalgebruik in Joure, in Apeldoorn kunnen ze er ook wat van. Dit bord kwam ik tegen op zoek naar een bepaalde winkel. De foto is wat licht en daardoor moeilijk te lezen maar er staat echt:

Wij zijn

verhuist naar

De overkant

numer 19

Maar ja, Nederlands is ook geen studie meer hè… 😉 Snap je het nog?

Advertenties

Verhuizen!

Het is zover! Ik dacht er al langer over, het blijft tenslotte een hele stap. Maar ik ga het doen: verhuizen! Yeah!

Naar een prachtig en compact huisje. Vier muren, een dak en een vloer, wat wil ik nog meer? Niets toch zeker. Er zitten jammer genoeg geen ramen in maar er is wel constant verlichting. Dat denk ik tenminste. Er zit een zee van ruimte in en daarom zo geschikt voor mij. Ik bedoel er zijn nog kleinere huisjes maar ik moet me wel kunnen bewegen natuurlijk. Hier kan ik heerlijk bijkomen en ontspannen. Drinken en eten is rondom aanwezig. Ik eet niet buiten de deur maar uit de deur. Ik houd het hoofd koel maar zeer zeker ook de voeten.

Er zijn diverse soorten en merken maar deze komt rechtstreeks uit Amerika. Ik wilde het ‘Huisje weltevree’ noemen maar er stond al een naam op de rode buitenkant: SMEG. Dit is het enige bericht over mijn verhuizing en natuurlijk ben je van harte welkom mijn stulpje eens te komen bewonderen. Dan ga ik er wel even uit. Heel even. Op googlemaps is het moeilijk te vinden maar mijn nieuwe paleisje bevindt zich ongeveer tegenover  het fornuis.

Allure

(Sinds vandaag mag ik ook bloggen op Apeldoorn Direct! Dit is mijn eerste bijdrage…)

 

dscn4226

‘Dan was ik de prinses en jij de koniejin!’. Het bijbehorende paleis was een tent onder de eettafel. Het favoriete spel van kinderen en het favoriete onderwerp van kinderboeken. Koningen, koninginnen, prinsessen en paleizen. Hoe komt dat toch? Wat maakt het zo magisch, zo aantrekkelijk? Komt het door het ongrijpbare, het onbereikbare, het romantische? Bij het stijgen der jaren ontdek je wel dat er niets romantisch is aan die glazen kooi, dat het helemaal niet aantrekkelijk is als al je onderdanen constant een mening over je hebben en dat de helft daarvan ook nog eens een heel andere mening heeft. Wat overblijft is de buitenkant, de allure, de deftige uitstraling, de verblinding door klatergoud. Waarom anders blijft het Paleis het Loo zo goed bezocht? Ongegeneerd rondneuzen in de woonvertrekken, de eetkamers, de jachtkamers tot de slaapkamers aan toe. Blokker en Ikea in geen velden of wegen te vinden. Eindeloos foto’s maken zodat zelfs in Japan afbeeldingen te vinden zijn.

Ga je na het Paleisbezoek nog even de stad Apeldoorn in dan tref je daar ook diverse onderwerpen van allure aan. Bedenk daarbij dat deze stad ook nog eens in een schitterende omgeving ligt. Dan heb je wel alle juiste ingrediënten om er te willen wonen. Zo’n zeven maanden gelden namen wij de stap van uit de Randstad. Of het ons brengt wat we voor ogen hadden? Via deze blog houd ik je graag op de hoogte.

Dan begint het grote wennen. Het valt me direct op dat het ‘Koninklijke’ en ‘Paleis het Loo’ behoorlijk ver is doorgevoerd. Ik heb ontdekt dat je bij Hotel het Loo echt heerlijk kunt eten. Tijdens een wandeling  door de statige Loolaan kan ik mij voorstellen dat een Koninklijke voorvader hier met een koets doorheen schommelde. Het altijd groene park met zijn oeroude bomen, omgeven door prachtige woningen en waar elke zondag een optreden in de antieke muziektent wordt verzorgd, heet Oranjepark. Een brug over het Apeldoorns kanaal heet De Freule. Wat een allure hè! Zelfs de kringloopwinkel heet hier Prins. De naam Kleine prins van het kinderdagverblijf komt hierdoor opeens wat vreemd over.

Het meest vreemde is wel dat er in het Gelre ziekenhuis een dml-arts werkt met de naam De Koning. Dan kan het dus voorkomen dat je een behoorlijk vreemd gesprek krijgt tijdens een belafspraak.

  • Goedemorgen, met De Koning!
  • Goedemorgen…eh..dokter majesteit?
  • Tja, ik heb een blik geworpen in uw ingeleverde ‘drukwerk’ ….

Hoe deftig deze Koning ook spreekt, opeens is de allure wel heel ver te zoeken.

 

 

 

Feiten en fabels op een rij

feit of fabel

Het is achter de rug! In tijd van ruim zeven uurtjes was de inhoud van ons oude huis verplaatst naar ons nieuwe! Natuurlijk staat hier nog niets op zijn plaats en grijp ik regelmatig mis, intussen ben ik wel een expert in het bouwen van dozenmuurtjes, rekening houdend met logische loopgangetjes.

Dank trouwens voor alle meelevende reacties de afgelopen weken, het heeft me enorm gesteund. Het spijt me dat ik sommige lezers heb afgeschrikt ooit te willen gaan verhuizen. Die lezers wil ik graag tegemoet komen. Als ervaringsdeskundige wil ik met plezier enkele feiten en fabels over ‘verhuizen inclusief verbouwen’ op een rijtje zetten. Ter bemoediging. Of niet.

 

Goed gereedschap is het halve werk

FEIT! Zorg altijd voor een goed aardappelschilmesje. Je kunt er mee afkrabben, in lastige hoekjes poeren, behang snijden, verf roeren en zelfs een appeltje schillen.

 

Je valt er reuze van af

FABEL! Omdat je alles maar vieren moet. Wat nou pannenbier! Wij doen aan keukenkaassoufflés, toiletsoesjes, badkamerbubbels, vloervlaai en gordijnengoulash.

 

Je handen en nagels gaan geheid naar de Filistijnen

FEIT! Maar het spaart je wel schuursponzen uit.

 

Bouwvakkers maken alleen maar klereherrie

FABEL! Ze fluiten ook wel eens psalmen.

 

Je portemonnee verandert razendsnel in uienleer

FEIT! Als je er in kijkt springen de tranen in je ogen.

 

Verhuizers werken stressverlichtend

FEIT! Je denkt eerst van niet omdat er ‘s morgens heel vroeg opeens vijf hele grote mannen in je huis de polonaise gaan doen ´Ff kijken hoor!´ om vervolgens de dozen als de wiedeweerga een verdieping lager te gooien. Bij een bonk hoor je ‘O, das weer een voortandje minder’… om je gerust te stellen natuurlijk, dat de muur en dozeninhoud nog heel zijn. Fijn. Ze zingen gezamenlijk gezellig alle variaties op Nederlandse smartlappen, van ´Zijn het je ogen?’ tot ‘Zijn het je knieën?’. Ze dragen met één hand op de rug een doos met zware planten en vragen gedienstig ‘Waar had u de soepgroente gehad willen hebben mevrouw?’. Dat is toch reuze vriendelijk. Het is ook altijd een mooie gelegenheid om je dialecten weer eens op te halen. Een rashagenaar blafte regelmatig in zijn telefoon ‘Wat moet jè nâh weer!!!’ en troostte mij ongevraagd ‘Blè dat ut dgoog is mûvrâh, want ès vinnik ech ûn kattestroffe!’. Ik haastte me hem gelèk te geven.

 

Je krijgt er heel veel voor terug

FEIT! Hoop ik. Hier kom ik later nog wel eens op terug… 😉

 

 

 

Metamorfose

metamorfose

Wat zijn we er gek op; programma’s waarin verlepte huizen en lieden gemetamorfoseerd worden tot aantrekkelijke woningen en bloeiende personen. De afgelopen drie weken heb ik het idee dat ik midden in zo’n programma zit!

Het geklus aan ons nieuwe huis schiet aardig op, je ziet het opbloeien. Na de eerste weken van slopen, breken en stofhappen, zitten we nu in de opbouwende fase. Leuk?! Spannend blijft het wel. De met zorg uitgekozen kleuren verf ‘serengetti’ in combinatie met ‘macadamia’ blijken, eenmaal op de muur, gewoon twee tinten mosterd… Hoe zal de kleur van de keuken matchen bij de vloer en passen daar de gordijnen dan wel weer bij? Geen wereldvraagstukken maar toch. Eigenlijk zou ik me daar helemaal niet druk om hoeven maken. Bij alles, maar dan ook alles, wat we uitgezocht hebben was er wel een verkoper die zei; ‘Goede keus! Ik heb het zelf ook!’. In één klap was het idee dat ik unieke keuzes aan het maken was, dat ik op de toppen van mijn creativiteit aan het lopen was, verdwenen. Ik probeerde nog een val op te zetten…

  • Mooi, die donkere vloer!
  • Goed keus mevrouw! Ik heb hem zelf ook!
  • Hm…nee ik ga toch voor die lichte!
  • Goede keus mevrouw! Ik heb deze vorige week bij mijn broer gelegd!

 

Al met al gaat het met het huis de goede kant op, van miezerig rupsje wordt het een prachtige vlinder!

Met mijn lijf gaat het echter precies de andere kant uit. Het is ook een metamorfose maar dan van fris en fruitige vlinder naar geknakte pop. Na die weken intensief klussen staat er nog maar één klus bovenaan: overeind blijven. Het einde van mijn Latijn komt angstaanjagend dichterbij. Als ik op internet iets zoek tegen spierpijn vind ik slechts teksten als ‘No pain, no glory!’ of  ‘Enjoy your pain, you’ve earned it!’. Lekker dan. Ik kan me nog het meest vinden in ‘I hurt my everywhere!!!’.  Ik ontdek nieuwe spiergroepen, heb blauwe plekken en eeltlagen op de meest wonderlijke plaatsen. Mijn tandenborstel weegt ’s avonds 10 kilo. Waarom zitten vloerplinten niet gewoon op ooghoogte als je ze verven moet?! Waarom houdt de psalmenfluiter elke dag een vuistvol onderdeeltjes over? Hoeveel gruis kan mijn maag dagelijks aan? Waarom maken vorige bewoners nooit hun radiatoren schoon? Het enige voordeel van deze situatie is dat ik stralende oorbellen heb! Die vergeet ik steeds uit te doen voor ’t douchen.

metamorfose

 

Ver-, be- en ontzorgen

Ik vertel niks nieuws als ik zeg dat een verbouwing de nodige zorgen met zich meebrengt. Neem nou de keuken van ons nieuwe huis. De oorspronkelijke eigenaren hebben deze in een ver verleden aangeschaft wellicht in een vlaag van lichte depressiviteit of een twijfelachtige hang naar gothic. De uitvoering was namelijk dof zwart met nog doffer donkergrijs. Onze vriend Sjon (zie vorige blog) heeft hem intussen gereduceerd tot dit:

DSCN3923

Niks mis met minimalisme maar dit is wel een uiterste. Daarom op zoek naar een nieuwe keuken. Dat is vlugger gezegd dan gedaan. Waar moet ik op letten? Wat mag ik absoluut niet vergeten? Wat wil ik? Wat wil ik perse niet? Wat heb ik nodig? Wat is overbodig? Al snel blijkt dat ik echt geen keukenprinses op de erwt ben want in principe gaat het mij er alleen maar om dat ik ergens mijn handen kan wassen, dat ik iets kan koken dan wel bakken en dat ik het gebak op een koele plek kan bewaren (er van uitgaande dat er nog een restje is…). Daarom was ik echt superblij met dit bordje:

DSCN3712

Een ontzorgde keuken die ook nog eens thuis bezorgd wordt! Lekker makkelijk, heel wat zorg minder. (die prijs, een andere kopzorg, daar hebben we het nog wel over…) Kom maar op met die keuken! Wist je dat keukenverkopers wel drie dingen tegelijk kunnen? Praten en glimlachen en je 134 keer de winkel laten rondlopen. Hij bracht ons al kwetterend oog in oog met keukendeal 24.

        • Eh…tja….kan deze ook in een andere kleur?
        • Tuurlijk mevrouw! Loopt u even mee? Keuze uit 126 kleuren
        • Okééé…eh…tja…doe die maar. Ander deurtje misschien?
        • Tuurlijk mevrouw! Loopt u even mee? Keuze uit 73 frontjes.
        • Okééé…eh…tja…doe die maar. Kan er dan misschien ook een ander handgreepje aan?
        • Tuurlijk mevrouw! Loopt u even mee? Welke van de 57 wilt u er op?
        • Okééé…eh…tja…doe die maar.

En zo ging het nog wel een paar kilometer en een uurtje of drie door. Oeverloos veel keuzemomenten over lampjes, kranen, topbladen, eilanden, plintverlichting en de rest. Alles wordt uiteraard geleverd met soft-close. Dat vind ik nogal wat. Hoe moet ik voortaan een huiselijk meningsverschil afreageren? Er komt echt veel meer bij kijken dan je op voorhand zou denken. Maar uiteindelijk waren we er uit.

  • We hebben toevallig zo’n model als u wilt hier in toonkamer 83 staan, loopt u even mee?
  • Tuurlijk! We zijn benieuwd!
  • O…eh…tja… 

DSCN3714

 

En opeens zitten we weer tot onze nek in de zorgen!

 

 

De Psalmenfluiter

Gedegrageerd! We zijn gedegradeerd van best wel handige Harry’s tot simpele hobby Bobs. Een invasie van professionele klussers in ons nieuwe huis afgelopen week heeft ons zelfbeeld verplicht doen bijstellen. Doorgaans draaien wij onze zowel rechter- als linkerhand niet om voor schuren en plamuren, voor verven en witten en voor ingewikkeld patroonbehangen maar dit is natuurlijk kinderspel.

In de eerste helft van de week kwamen vier mannen ons tegelijkertijd helpen. Drie waren er breedgeschouderd, de vierde trainde duidelijk de lagere spiergroepen, die rond de navel dus. Wellicht meer een denker? Opeens was ons huis gevuld met diverse rolkasten gereedschap, kilometers kabel, mengtonnen van 120 liter, mixers van anderhalve meter groot, koelboxen vol eten en drinken, een radio en constant piepende telefoons. Alles stond onder leiding van Sjon! Een aannemer om op te bouwen. Bij het verleggen van een leiding door middel van ‘ff een sleuffie hakken’ voorzagen wij paniekerig allerlei problemen. Sjon stelde ons gerust: ‘Als het nat wordt weten we meteen waar de waterleiding zit’. Kijk dat zijn duidelijkheden waar je rustig van wordt. Hij zette iedereen aan het werk en vroeg elk half uur vaderlijk of het goed ging. Hij heeft duidelijk de wind er onder. Ook goed te zien als hij roept: ‘Bakkiedoen!’. Je staat er versteld van hoe rap zijn personeel luistert. Een man die niet met zich laat sollen. Telefonisch hield hij een heel betoog over het feit dat hij ‘een driekupertje besteld heeft en een zeskupertje gekregen heeft en dat ie niet voor een zeskupertje gaat betalen als hij om een driekupertje heeft gevraagd!’. Klare taal. We snapten diezelfde dag nog dat het om het formaat van de container ging…

En dan het eten: ‘Bammetjedoen!’. Onvoorstelbaar wat er allemaal uit die koelboxen tevoorschijn komt. Ik wilde de boel nog opleuken met gezellige plastic bekertjes. Met bijpassende bordjes. De servetjes heb ik maar niet eens op tafel gelegd. De anderhalveliterpakken werden direct aan de mond gezet, de broodjes met ongewassen handen opengereten, van een plak kaas voorzien en in twee happen naar binnen gegooid (herhaal dit 9x). De denker had zelfs een heel pak hagelslag meegenomen wat hij over twee boterhammen verdeelde. Ik moest de neiging onderdrukken te roepen: ‘Laagste prijsgarantie zeker?!’ De stukadoor veegde zijn handen bij voorkeur af aan zijn broek, de stoel, de suikerpot en mijn jas als hij die weer eens verplaatste zodat het kledingstuk niet vies werd… Al met al waren het gezellige dagen, er werd keihard gewerkt, gelachen, gezongen en geplaagd en Sjon toonde zich echt een goede baas!

Dat het ook anders kan bewees de tweede helft van de week; er kwamen twee andere mannen. Uitsluitend voor de badkamer, gestuurd door de winkel waar de natte cel is aangeschaft. Ook wel harde werkers maar met langere pauzes en echt heel andere verhalen. Samen hielden ze smakeloze verhandelingen over kaakchirurgen, ziekenhuizen en uiteindelijk prostaatproblemen! Boeiend. Het enige ‘grapje’ dat er die dag viel: ‘Ik gebruik mien eig’n rolmaat!’, ‘Begint die van jou ook op 0 dan?’. Ze lagen in een deuk. Wij verhoogden slechts onze wenkbrauwen. Het was helder als glas dat het  Bijbelbeltfiguren waren. Niets op tegen maar ze deden zo lang over bidden en danken dat ik ze verdacht van het stiekem knappen van een uiltje. Het daadwerkelijke eten kostte minder tijd. En als het boren en timmeren even iets minder luid klonk… hoorden we gefluit. Geen vrolijk deuntje van een moderne hit of zo maar uit het toekomstig toilet klonk een serieuze psalm. Op hele noten. Als hij buiten op een steiger had gestaan hadden de dames vanzelf omhoog gekeken. De Psalmenfluiter, het zou zomaar het nieuwe boek van Jan Siebelink kunnen zijn maar nee, gewoon bij ons in de wc.

Verwondert u over niets… ik ga nog even de suikerpot afbikken.

Schatzoeken en vinden

Tja, als je gaat verhuizen kun je niet zeggen ‘Dit neem ik mee, de rest zoek ik een andere keer wel uit’. Het is geen gewone voorjaarsschoonmaak, waarbij je nog wel eens een hoekje kunt overslaan maar eentje met een hoofdletter S. Alles moet door je handen. Alles wordt gewikt, gewogen, besnuffeld, geaaid of verafschuwd. Alles roept herinneringen op. Sommige van het schrikbarende soort (Wat??!!! Heb ik dat nou nog???!!! Waarom bewaar ik dit??!!!) en anderen weer van sentimentele aard (Ahhhh! Heb ik dat nog? Wat lief!) en weer anderen met een groot Oeps!-gehalte (Dit had anders gekund…).

 

DSCN3876

Dit is een combinatiegeval. Het roept iets vertederends op. Ruim 32 jaar geleden gekocht voor de eerstgeborene. Ahhhh… Maar tegelijkertijd dringt het jammerlijk tot me door dat ik ook ruim 32 jaar ouder verder ben.

 

DSCN3878

Deze is puur sentiment. In een doosje waarin een ingewikkeld keukenapparaat verstopt zat, zo eentje met een ergerniswekkende energieverspilling aan schoonmaaktijd en dat dezelfde dingen kan als mijn aardappelschilmesje, vond ik een Sinterklaasgedichtje van 30 jaar geleden. Mijn vader zette graag overal een punt achter…

 

DSCN3885              DSCN3882

Bij verplaatsen van een kast beleefden we een Oeps!-momentje. Betrapt! Al die jaren om de kast heen geverfd dus. Ik zou me hier uit kunnen redden door te zeggen dat dit bewust gedaan is. Op deze manier krijg je namelijk een aardig inkijkje in de diverse periodes van ons leven. Picasso had toch ook een blauwe en een roze periode… We startten met maagdelijk wit (wie niet). Daarna wilden we als tegenhanger van het kille Nederlandse weer (dat was toen nog wel eens kil) een mediterraans sfeertje neerzetten met de kleur terra. Vervolgens stapten wij over naar rupsgroen in de trend van ‘haal buiten naar binnen’ en ook om een groener gras te hebben dan de buren. Uiteindelijk koos het huis zelf voor het verkooptechnische zachtgeel. Dit verhaal krijgen de kopers er gratis bij.

Kom, ik ga eens verder met schatgraven.

Sfeervol verhaaltje

Een vaak gehoord advies voordat je een nieuw huis gaat inrichten is ‘maak een moodboard!’. In gewoon Nederlands ‘zoek plaatjes bij elkaar die vertellen wat jou aanspreekt’. In mijn geval waarschijnlijk een goed idee want ik ben al jaren op zoek naar een eigen stijl. Momenteel zwalk ik tussen decadente kroonluchters en minimalistische peertjes. Van warm houten vloeren tot handgeglazuurde tegels. Van strak afgewerkte wanden tot gebloemde behangetjes. Ik houd eigenlijk van te veel stijlen, kleuren, vormen en smaken tegelijk. De keuze is reuze…

verzameling taartjes

Misschien is dit al een stap te ver voor me en moet ik me eerst gaan concentreren op een kleurenschema?!

Eens kijken; ik houd vooral van zonnetjes-geel! Maar ook van aardbeien-rood en rupsen-groen. Zwarte-koffie-bruin vind ik mooi! Ben weg van koninginne-jurken-blauw. Marsepein-roze mag niet ontbreken en natuurlijk houd ik van slagroom-wit. Begrijpelijk dat het op deze manier een Villa Kakelbont wordt. Ik heb duidelijk hulp nodig en ga een kijkje nemen in zaken die hierin gespecialiseerd zijn. Eerst vind ik kleuren vernoemd naar…eten!

DSCN3857

Hm, niet slecht. Persoonlijk zou ik iets minder tomaat in de hachee doen en liever de pure hagelslag nemen maar het hopje is oké. Toch vraag ik me af of zulke kleuren nu eetlustopwekkend gaan werken of zorgen ze er voor dat je juist helemaal geen trek meer hebt (dus goed voor de lijn…?! Dat zou nog eens een gat in de markt zijn!)

DSCN3868

Hier heb ik al meer moeite mee. Mijn zoon heeft zes gitaren en niet èèn daarvan heeft deze kleur. En dan heb je die kleur maar dan hoor je niks, geen gezellig getokkel of rustgevend snarenspel. De kleur ‘sjoelbak’ voegt natuurlijk wel een speels element toe. Doet u mij maar twee liter sjoelbak. Leuk voor de…eh…tja, welke kamer?

DSCN3867

Moet ik misschien toch voor de kleur ‘klooster’ gaan? Het is trouwens wel een heel saai klooster. Daar wonen vast broeders van de Orde der Kleurlozen? Het mixt wel weer mooi met ‘Hachee’ of zouden ze ook ‘Habijt’ verkopen?

Nou ja, wat ik ook kies…hoe ik ook combineer… alles past in mijn favoriete kleur:

DSCN3866

Adem uit

adem inhouden

Weet je hoelang ik mijn adem kan inhouden? Twee weken!!! Ik weet het, dit is moeilijk te geloven, maar het zit zo.

Toen onze makelaar in november belde met de woorden ‘Gefeliciteerd, uw woning is verkocht!’, was ik door het dolle, de koning te rijk, in staat om midden op straat de vogeltjesdans te doen, zo blij! Ja, natuurlijk staat er in het koopcontract dat het ‘onder voorbehoud van financiering’ van de koper is, maar dat is nou eenmaal een formaliteit. Toch? In ons geval was de deadline 31 december 2015 en we zouden extra knallend het jaar uitgaan! Zouden…

Aan het eind van het jaar was het zo ontiegelijk druk bij de banken dat er door de koper een verlenging tot 4 januari gevraagd werd.

           Oké, dat snappen wij best (grrr!).

Champagne blijft nog even dicht. Dan blijkt deze datum ook niet haalbaar en wordt er verlengd tot 8 januari.

         Eh….tuurlijk, geen probleem hoor (GGRRR!!!).

Om 17.28 uur, twee minuten voor sluitingstijd, wordt de derde verlenging aangevraagd tot 12.00 uur de volgende dag.

        Ach, waarom ook niet… (#@&GRRRRR*#$)

Volgende dag verschijnt er om 11.59 uur een mail….Sorry, sorry, het is echt bijna rond, graag een vierde verlenging… Nee, dit is echt de allerlaatste… Zullen we maar een paar dagen tegelijk doen nu, tot de 13de bijvoorbeeld?

Eh…nou…eigenlijk zijn we hier niet zo bl….oké vooruit, de laatste keer dan… (#@^%GRRRRR*#$!!!)

Intussen weet ik niet goed raad met mezelf. Wat moet ik doen? Ik moet mezelf bezig houden. Kan niet lijdzaam in een hoekje met de telefoon in mijn hand blijven afwachten. Weet je trouwens hoeveel je eigenlijk met één hand kunt? Ik blader wat in kranten en tijdschriften maar word gek van de reclameaanbiedingen voor gratis sporten. Als ik de tv dan maar aanzet krijg ik dezelfde aanbiedingen, zucht! Minder eten en meer bewegen. Jaa-haa, ik wéét het!

Wat denk je nou? Ik lift me dagelijks suf… aan verhuisdozen niet zwaarder dan 18 kilo per stuk! Hoeveel denk je dat ik eet als mijn maag samengeknepen is van spanning!

Maar dan is daar dan toch het verlossende woord! Eindelijk krijg ik de felbegeerde rode sticker!

DSCN3837           DSCN3838

Eindelijk kunnen de bubbels (cadeautje van de makelaar!) open en vooruit; een klein puntje dan!

 

Eindelijk kan ik rustig uitademen…pffffffffffffffff…