Tagarchief: verhaal achter de foto

Cadeautje bedankt

(Bijdrage voor de besloten facebookgroep Het Verhaal Achter de Foto. Wat is er gebeurd bij deze foto in een verhaal van niet meer dan 200 woorden)

Hij voelt een duw in zijn rug en daarna niets meer. Zijn ademhaling gaat onregelmatig, zijn bewegingen gaan ongecontroleerd. Hij knijpt zijn ogen stijf dicht om ze vervolgens weer snel open te doen. Fijne vrienden heeft hij.

Wat hadden Jan, Piet en Joris een lol toen ze hem dit cadeau deden voor zijn verjaardag. Ze sloegen hem kameraadschappelijk op de rug tijdens het feliciteren. Ze verrasten hem met een heuse parachutesprong. Terwijl hij hoogtevrees heeft. Maar om dit toe te geven? Nooit. Na een slapeloze week ging het vandaag gebeuren. Een tochtje met een klein vliegtuig waarin hij nog even snel instructies kreeg. Hij knikte maar wat, zijn stem was hij kwijt . En toen werd hij zomaar naar buiten geduwd!

Met grote ogen ziet hij de aarde steeds sneller op hem af komen. In paniek trekt hij aan allerlei touwtjes! De parachute gaat niet open! Wat nu! Help!

En dan, als in een slechte film, doemt er opeens een toren op, met bovenop een soort stenen vogelnest.  Zomaar binnen handbereik. In een flits landt hij precies  middenin het nest. Als het trillen van zijn handen gestopt is en zijn hartslag bijna normaal is, appt hij zijn vrienden ‘Bedankt, Corneel’.

Advertenties

Gezelschapspel

(Dit is de zesde bijdrage aan Verhaal achter de Foto, een besloten facebookgroep waar iedereen aan mee kan doen. Wat zie je op de foto, waar denk je aan, wat is er gebeurd  en gebruik niet meer dan 200 woorden)

verhaal-achter-foto-blauwe-koffer

‘Nog tien minuten voor aanvang!

Het schalt in mijn kleedkamer. Het zweet loopt in een dun straaltje over mijn rug. Mijn hart bonst. Mijn adem stokt. Wat nu! Hoe los ik dit op? Adem in, adem uit…

Toen de regisseur mij drie maanden geleden de rol gaf die ik zo graag wilde spelen was ik behoorlijk opgetogen. Eindelijk zou ik erkenning krijgen en met deze rol kon ik het juk van mijn eveneens acterende ouders van me afschudden. De première verliep uitstekend. Men vond mijn spel als treurende bruid die weduwe werd op haar trouwdag ‘invoelend en levensecht’. Mijn medespeler, de in mijn dromen achtervolgende dode bruidegom, kwam er minder genadig van af.  Hij wuifde de forse kritieken achteloos weg maar ik wist dat het hem wel degelijk raakte. Ook na volgende optredens kwamen de complimenten meer mijn kant uit dan de zijne. De grimeur had duidelijk een oogje op hem en verdedigde hem waar hij kon. Ik hield me afzijdig maar de spanning was voelbaar in het hele theatergezelschap.

Wat nu?! In mijn koffer ligt mijn jurk, helemaal besmeurd, de linkerschoen mist een hak, mijn parelketting is verdwenen en de luchtbrieven verscheurd.

‘Nog vijf minuten!’

Schaatsblamage

(Dit is de vijfde bijdrage aan Verhaal achter de Foto, een besloten facebookgroep waar iedereen aan mee kan doen. Wat zie je op de foto, waar denk je aan, wat is er gebeurd  en gebruik niet meer dan 200 woorden)

verhaal-achter-de-foto

Ik heb niet zoveel met schaatsen eerlijk gezegd. Teveel gênante herinneringen komen boven.

Als kind hield ik al niet van kou en nattigheid. De houten doorlopers waren voor mij een complete nachtmerrie. Hoe moest je toch in vredesnaam die veters vast krijgen? Met je wanten aan lukte het voor geen meter maar zonder wanten, die dan uit je mouwen bungelden, kreeg je met die stramme vingers de rode bandjes helemaal niet aan elkaar geknoopt. Tegen de tijd dat ik er eentje een beetje strak had aangetrokken was ik al zes keer uitgegleden. Daarna deed ik niet anders dan zwikken.

Wat later kon ik mijn ogen niet van de dijen van Ard Schenk afhouden (had ik maar één zo’n dij) maar werd tureluurs van al die rondjes en zag opeens overeenkomsten met een goudvis.

Nog wat later kreeg ik knallende ruzie met mijn buurjongen. Hij vertelde mij zijn voorliefde voor zwarte noren, het mochten ook oude zijn. In die fase van mijn leven, opkomend voor alles wat onrecht werd aangedaan, verstootte ik hem uit mijn vriendenkring. Een week later kwam ik met hangende pootjes terug toen ik begreep dat het niet over bejaarde gekleurde mannen uit Noorwegen ging.

Koek en zopie daarentegen…

Telefoongesprek

(De derdede aflevering van Het Verhaal Achter de Foto, een besloten facebookgroep waar iedereen aan mag deelnemen. Elke maand een foto met de vraag ‘wat gebeurt hier’ of ‘waar doet dit je aan denken’ en beschrijf dat in 200 woorden. Dit is de derde foto en mijn verhaal…) 

3-hetverhaalachterdefoto

  • Met Max.
  • Waar ben jij helemaal mee bezig!
  • Dag Max, hoe gaat-ie? Goed, thanks zusje! En met jou? Waar ben ik helemaal mee bezig?
  • Met moeder!
  • Met moeder?
  • Daar ben jij gisteravond geweest!
  • Eh…. Ja, zoals elke woensdagavond.
  • En wat heb je daar gedaan?
  • Pardon?
  • Nou vertel op, wat heb je met moeder gedaan?
  • Hallo zeg, moet ik nu ergens verantwoording van afleggen of zo?
  • Jij hebt haar computerles gegeven!!!
  • Mag dat niet?
  • Je hebt computerles en computerles hè!
  • Jij hebt haar een I-pad gegeven met Moederdag…
  • Ja, zodat ze makkelijk kan mailen en filmpjes kijken.
  • Moet je haar dat wel leren, dat kan zij toch niet uit haar zelf?
  • Ik heb het al tig keer voorgedaan maar ze luistert niet!
  • Naar mij wel…
  • Slijmbal!
  • Overdrijf je nu niet een beetje zusje?
  • Nee!!!
  • Hebben we het nog over de computerles of …?
  • Een beetje…
  • Wat dan?
  • Je hebt haar een facebookaccount gegeven!!!!!
  • Ja en?
  • Nu sta ik daar in mijn dikke blote kont op te zien, voor volk en vaderland, voor altijd!!!

 

Mijn Opa

(De tweede aflevering van Het Verhaal Achter de Foto, een besloten facebookgroep waar iedereen aan mag deelnemen. Elke maand een foto met de vraag ‘wat gebeurt hier’ of ‘waar doet dit je aan denken’ en beschrijf dat in 200 woorden. Dit is de tweede foto en mijn verhaal…) 

hetverhaalachterdefoto-2

Toen mijn moeder belde met de mededeling dat Opa dood was klonk de wereld opeens heel anders. Alsof de deur van een geluiddichte ruimte dicht viel.

Opa leerde mij vissen in de sloot. Samen turend over het water en hij vertelde de mooiste verhalen. Op een dag nam hij me mee naar zee. Ik schrok want ik vond het water zó groot, vroeg me af waar het water stopte en hoe snel zou de zee leeglopen. Maar opa beweerde dat er aan de overkant nog een land lag, Engeland! Ik was verbijsterd. Wonen daar ook mensen? Kunnen ze ons horen? Als we heel hard roepen? We probeerden het. Boven het geraas van de branding schreeuwden we de longen uit ons lijf. Met als enig resultaat een pijnlijke keel.

Opa wist een oplossing. We moesten een brief in een lege fles doen en in zee gooien. De golven zouden de fles naar Engeland brengen. We deden het en wachtten in spanning af. Twee weken laten dobberde er een fles in de sloot met antwoord uit Engeland. Opa had gelijk! De fles werd een dierbaar souvenir. Jaren later begreep ik dat het opa’s favoriete jeneverfles was en ook zijn handschrift.

 

Familie

(De eerste aflevering van het Verhaal Achter de Foto een besloten facebookgroep waar iedereen aan mag deelnemen, elke maand een foto met de vraag wat is hier aan de hand of waar doet dit je aan denken en beschrijf dit in 200 woorden? Dit is de eerste foto…)

verhaalfoto1

Ikzelf heb een zeer gevarieerde familie. Wij zijn graag geziene gasten op feestjes van andere families. Je kunt me herkennen aan een schelpvormige bodem, daarop een flinke dot slagroom en als kers op de taart een kers. Eerlijk gezegd word ik vaak als eerste gekozen. Direct gevolgd door de nichtjes, die aardige aardbeienmeisjes. De rechtlijnige tompouces en de smoezende soezen zijn meestal de laatsten. Maar als familie steun je elkaar.

Enfin, gisteren lagen we weer eens met z’n allen op een schaal. Een verjaardagsfeestje van een grote mensen familie. Er werd gefeliciteerd, geklapzoend, gelachen en soms wat geroddeld.  Er leek geen einde te komen aan de stroom familieleden. De temperatuur steeg daardoor behoorlijk. Mijn slagroom hield met moeite de kers bovenop. Hier en daar stond het zweet op het marsepein. 

En toen gebeurde het. De moorkoppen stonden al een tijdje koppig te mopperen. Met een aanstellerige zucht bezweken ze. Ze stortten volledig in tot één zompige massa. Dit drama voltrok zich ook nog eens onder de oogjes van een groep kleine mensen. Van angst vervuld keken zij naar de rest van onze familie. Die moorkoppen hadden ons mooi voor schut gezet.

Van je familie moet je het maar hebben.

 

Uitnodiging voor iets nieuws

Een vakantie levert vaak nieuwe inzichten en ideeën op!

Van harte wil ik je uitnodigen mee te gaan doen met de (besloten) facebookgroep ‘Het Verhaal achter de Foto’. Eén keer in de maand een verhaaltje van 200 woorden schrijven naar aanleiding van een foto, plaatsen en lezen wat anderen er van gemaakt hebben.  Een schrijfvriendin, Jacqueline van Zwieteren, heeft dit opgezet en ik ben een beetje een soort van assistente hierin. Lees de onderstaande info door en reageer als  het je leuk lijkt om mee te doen. Het staat er niet in vermeld maar als je per ongeluk of door omstandigheden een maandje overslaat word je heus niet meteen de groep uitgezet 😉 Heb je toch nog vragen dan kun je die ook via het e-mailadres mail@hetverhaalachter.nl stellen. Ik hoop dat we snel een grote groep hebben!

 

Info Het Verhaal Achter de Foto

Wil jij ook zeer korte verhalen schrijven? Gewoon thuis vanuit je luie stoel? Dat kan! Geef je op voor Het Verhaal Achter de Foto en schrijf mee met de foto van de maand.

 Door het zien van een foto en het schrijven van korte verhalen (inclusief het lezen van andermans teksten), kun je op goede ideeën gebracht worden voor nog weer nieuwe verhalen én komen er misschien herinneringen boven waarvan je niet meer wist dat je ze had!

Hoe kan ik meedoen?

 Meld je aan door een e-mail te sturen naar mail@hetverhaalachter.nl (gebruik hiervoor je e-mailadres waarmee je bekend bent bij Facebook). Als ik je mail heb ontvangen, stuur ik je een uitnodiging om lid te worden van de besloten Facebookgroep Het Verhaal Achter de Foto. Zodra je de uitnodiging hebt geaccepteerd, kun je meedoen met de maandelijkse schrijfopdracht.

 Hoe werkt de schrijfopdracht?

 Iedere 15e van de maand plaats ik een nieuwe foto in de groep. Dan is het de beurt aan jou om te gaan schrijven. In je tekst kun je je fantasie de vrije hand geven, maar je mag ook schrijven over een persoonlijke herinnering. Als het maar een tekst is die betrekking heeft op de foto.

 Zijn er spelregels?

 Ja, daar komen we niet onderuit. Ten eerste is je verhaal een te behappen stukje tekst van maximaal 200 woorden.

 Beledigende, kwetsende en grove taal (in welke vorm dan ook) en pornografische teksten worden verwijderd.

 Wie leest mijn verhalen?

 Alleen de andere leden van de besloten Facebookgroep kunnen je verhalen lezen. In de groep ben je auteur en lezer tegelijk, reageren op andermans teksten – mits met respect – mag altijd.

 Je bent uiteraard vrij om je eigen verhaal ook elders te publiceren.