Tagarchief: vergelding

De verzamelaar

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de schrijfwedstrijd georganiseerd door uitgeverij Ambilicious. Er kon een keuze gemaakt worden uit de onderwerpen ‘Rosa Maris’, ‘De verzamelaar’ of  ‘Wegversperring’. En het mocht niet meer dan 500 woorden bevatten. Ik heb gekozen voor de middelste en kwam uit op 498 woorden. Geen winnend verhaal maar leuk om te doen. )

Met gesloten ogen leunt ze even tegen de voordeur. Het is gelukt. Een diepe zucht. Met trillende handen maakt ze het pakket open. Het eeuwenoude gepolitoerde hout komt tevoorschijn. Haar ademhaling stokt als ze het hele meubel ziet. Precies wat ze bedoelde. Puntgaaf op wat charmante gebruiksspoortjes na. En ook een model dat nog niet in haar bezit was. Zo snel als het gewicht het toelaat sleept ze de secretaire naar het enige lege hoekje van de woonkamer. Perfect. Alsof het daar altijd al heeft gestaan.

‘Mooi?’ vraagt ze, zijn bedenkelijke blik volgend. Overbodig. Hij verzoekt haar al jaren geen ‘oude rommel’ meer te kopen. Hij begrijpt haar niet. Hoe interessant ze het vindt dat achter elk voorwerp een heel leven schuil gaat. Een leven van iemand anders. Waar ze zich moeiteloos in kan verdiepen. Een naam en adres in kinderlijk handschrift geschreven op het voorblad van een boek. Van wie kreeg de eigenaar dit boek? Een inscriptie op een zilveren lepel. Ter ere van wat? Een fijn porseleinen kannetje met een klein scherfje er af. Wat is er gebeurd? Zo ook deze secretaire. Van wie was het en waarom moest het weg. Ze prijst zichzelf gelukkig dit moois te bezitten.

Natuurlijk weet ze dat het compensatie is. Voor het gedrag van Marcel. Zeven jaar geleden biechtte hij op dat de relatie die hij met een collega had voorbij was. Ze wist nergens van. Wel werden de late avonden en werktripjes direct schrijnend helder. Ze was met stomheid geslagen, sprak een maand lang geen woord. Dubbend op wie de meeste woede was gericht. Op hem of op haarzelf. Hij ging door het stof voor haar. Probeerde haar te sussen met een antiek schilderij. Ze kende het schilderij. Al tijden stond ze verlangend voor de etalage. Eigenlijk was haar echte verzameldrang daar begonnen. Als vergelding. Voor wat hij haar aangedaan had. Ze kocht. En kocht.

Deze keer kijkt Marcel wel erg bevreemd. Meestal bemoeit hij zich niet met haar aankopen. Nu vraagt hij zelfs naar de herkomst. Ze geeft, zoals altijd, een vaag antwoord. Hij voelt zich teveel en verdwijnt naar boven. Dan kan ze zich helemaal overgeven aan haar nieuwste aanwinst. Ze trekt een stoel dichterbij. De klep gaat soepel open en dicht. De binnenkant toont verschillende vakjes en laatjes. Verwachtingsvol opent zij ze één voor één. In de laatste treft ze een dubbele wand aan. Haar slanke hand past er net tussen. De vingers tasten in het rond en stuiten op een stapel papier. Voorzichtig trekt ze de papieren uit het geheime vakje.

Het blijkt een stapel foto’s. Van een jongedame. Mooi is ze. Rood haar en groene ogen. Apart. Een vrouw die mannen mooi vinden. De tweede persoon op de foto is Marcel. Samen met de roodharige op het strand. Samen aan een chique gedekte tafel. Samen aan het paardrijden. Samen voor een open haard. Een verzameling van mooie momenten van verliefde mensen. Op de laatste foto zijn ze met z’n drieën, de baby in het midden.