Tagarchief: Valentijnsdag

Over hebben, gaan en lopen

Zodra pubers aan de liefde beginnen te ruiken komt regelmatig de uitdrukking voorbij: “Ik heb met hem!”. Toen ik dit thuis voor het eerst hoorde vroeg ik: “Wat dan? Wat heb je met hem? Vioolles? Een afspraak over huiswerk maken?” De generatiekloof gaapte in al zijn glorie toen ik ook nog vroeg: “Bedoel je dat jullie een relatie hebben?”. Relatie was een raar woord, veel te volwassen.

Toch klonk het in mijn jeugd niet veel beter. Toen ‘ging’ je met iemand. Mijn moeder vroeg niet eens: “Wat ga je dan doen? Of waar ga je heen?” Het ‘gaan’ stelde dan ook nog veel minder voor dan ‘hebben’.

Ten tijde van mijn ouders heette het ‘lopen’ en zeiden ze: “Ik loop met hem.” Daar hoef je nu niet meer mee aan te komen. Samen lopen, stel je voor. Tenzij het allebei hardlopers zijn. Hoewel mij dat niet erg idyllisch lijkt om samen rennend, hijgend en zwetend op date gaan.

En dan te bedenken dat er nog langer geleden een vruchtbaarheidsfeest was waar men geloofde dat op 14 februari de vogeltjes voor het eerst met elkaar paarden. Van daaruit ontstond toen een spelletje; jongens en meisjes mochten aan de vooravond van de 14de lootjes trekken, de winnaars waren voor een jaar met elkaar verbonden. Dit oude gebruik werd later gekoppeld aan de naam van de heilige die op deze dag gevierd werd; Valentinus.

Hij moest eens weten welk een commercieel feest zijn naamdag is geworden… En als ik zijn afbeelding zie associeer ik dit eerder met een voorbeeld van migraine dan een liefdesfeest. Een niet echt warme innemende persoonlijkheid.

Misschien niet te geloven maar nog niet eens zo lang gelden stuurde men op 14 februari, vooral heren naar dames, dit soort onschuldige zoetsappige kaartjes. Bij voorkeur anoniem. (Waarom deze bloteriken hartjes in het water gooien ontgaat me even. Iets met liefde verspreiden of zo?) Soms gepaard met een doos heerlijke chocolade.

Wat ik tegen Valentijnsdag heb? Helemaal niets maar ik mis af en toe een beetje romantiek. Wie maakt tegenwoordig een ander nog het hof? Wie kan dit nog? Wie maakt hier nog tijd voor? Wie is er nog tevreden met een kaartje? Wie laat zijn hart nog echt stelen en veroveren zonder te swipen? Liever teder dan Tinder? Wie voelt zich geliefd zonder de hartjes and likes van facebook? Maar wellicht ben ik een suffe romanticus en wil ik gewoon die doos chocolade hebben. Ik wens iedereen een hartverwarmende dag toe morgen 😉

 

 

 

 

Digitale Liefde

(Dit verhaal heb ingestuurd voor de schrijfwedstrijd met als titel ‘Digitale Liefde’ i.v.m. aankomende Valentijnsdag, georganiseerd door Schrijven Online)

  • Ja ik wil!

Het staat er. Nog voor hij de vraag helemaal gesteld heeft. Hij grinnikt. Zijn onhandigheid heeft hem ver gebracht. En zijn dochter blijft hij eeuwig dankbaar. Zij wees hem immers de weg naar Facebook. Na toevoegen van zijn kinderen en wat vage kennissen wist hij het even niet meer. De lege vaas op het tafeltje naast de bank bracht hem op het idee Margriet op te zoeken. Even later scrolde hij met zijn dikke vingers door haar leven en voor hij het wist stuurde hij haar een vriendschapsverzoek. Hij schrok er zelf van. Wat nu?! Zij zou hem niet herkennen want hij had de opname van de theeroos waar hij ooit een prijs mee gewonnen had als profielfoto gebruikt.

Opeens kreeg hij een persoonlijk bericht van Margriet.

  • Goedemiddag, ik voeg niet zomaar onbekende mensen toe, is het mogelijk dat wij elkaar kennen?
  • Wij kennen elkaar al 31 jaar.
  • ???
  • Ik heb 31 jaar lang elke vrijdag bij u in de winkel een boeket gekocht.
  • O wacht eens…maar ik heb u al heel lang niet meer gezien.
  • Niet meer nodig.
  • Niet meer nodig? Bloemen heb je altijd nodig!
  • Ik kocht ze voor mijn vrouw.
  • Ach! Moet ik u condoleren?
  • Nee, weggelopen.
  • Uw vrouw is weggelopen?
  • De fysiotherapeut waar ze al een jaar bij liep begreep haar lichaam beter dan ik.
  • Op die manier.
  • Ik was wel eens jaloers.
  • Jaloers? Op wie?
  • Op de vrouw voor wie u elke week een boeket kocht.
  • Heeft weinig zoden aan de dijk gezet.
  • Dat spijt mij.
  • Hoe gaat het nu?
  • Ik vroeg mij af…
  • Ja?
  • Wilt u iets met mij drinken bij dat nieuwe tentje in de Anjerstraat? Vanavond?
  • Morgen ook goed?
  • Prima! Zullen we acht uur afspreken?
  • Gezellig! Tot dan.

Zijn vingers hangen aarzelend boven het toetsenbord. Hij geneert zich zo. Wat een gezellige avond moest worden liep uit op een regelrecht fiasco. Hij had zulke mooie plannen met haar. Wat was ze mooi. En lief. En warm. Hij lijkt verdorie wel een onbeholpen puber. Wat nu? Alleen in een donker hoekje blijven kniezen of lef tonen? De gêne voorbij gaan en opnieuw proberen? Hij haalt eens diep adem.

  • Sorry
  • Geeft toch niks
  • Ik vond het wat vervelend
  • Kan gebeuren
  • Maar uitgerekend gister, had me er op verheugd
  • De eerste keer hoeft toch niet perfect
  • Liever wel
  • Het was idd wat onhandig 😉
  • Ik schaam me nog
  • Was eigenlijk wel aandoenlijk…
  • Je maakt het erger!
  • Arme jij, zo bedoel ik het niet
  • Maak ik nog een kans denk je?
  • Hoezo?
  • Wil je nog eens…
  • Ja ik wil!!!
  • Ik ook!!! En beloof je dat ik deze keer een nieuwe broek aan heb waar ik niet uit zal scheuren.