Tagarchief: vakantiefoto’s

Verhalenslang 25/25

(De eerste zin van dit verhaal is de laatste zin van het vorige verhaal. Beide verhalen hebben niets met elkaar te maken. De oplettende lezer ziet dat dit het laatste verhaal is van deze serie en dat de laatste zin van dit verhaal de eerste zin is van het eerste verhaal…volg je het nog 😉 De slang is daardoor rond, er is geen begin en geen einde.)

Hij is al drie straten verder als hij merkt dat zijn moeder niet meer naast hem loopt. Verbaasd kijkt hij achter zich. Roept nog eens vragend: ‘Mama?’ Dan draait hij om zijn as, zijn grote ogen wijd opengesperd. Een lange slanke meneer knielt bij hem neer. ‘Zo ventje, ben jij je moeder kwijt?’ De kleine knikt. ‘Zeg, weet je wel dat je hele mooie ogen hebt… Maar zal ik je bij je Mama brengen? Zullen we samen zoeken?’ De man pakt het handje van de kleuter en leidt hem richting parkeerterrein. ‘Weet je wat? We gaan met de auto zoeken, dat gaat veel sneller!’ De kleine stapt in, op weg naar zijn verdwijning.

Maya ploft op de bank tussen haar studiegenoten. ‘Kijk jongens, ik heb de foto’s van de vakantie gehaald! Hier was het strand, dit was een heerlijk barretje, waar Jolijn helemaal niet teveel gedronken had, hahaha. Dit was de leukste duikinstructeur ever, dit was het uitzicht tijdens die hike waar ik van vertelde en dit zijn wat plaatjes van de markt. Is het niet geweldig allemaal?! O, ik zou zo wel terug willen naar Italië. Weet je wat, ik ga pizza halen en we houden een lekker Italiaans avondje!’ En weg is ze. Joep kijkt nog een keer op zijn gemak de foto’s na. Hij grinnikt om de gekke gezichten die Maya steeds trekt. Opeens komt hij met een ruk overeind. Jolijn schrikt ervan en vraagt: ‘Gaat het? Wat heb jij nou! Je ziet zo wit als een lijk joh!’ ‘Niks!’, snauwt hij. Hij loopt naar zijn eigen kamer en niemand ziet dat hij een foto van de markt meeneemt.

Als hij niet verschijnt na het herhaaldelijk gebrul van Maya dat de pizza er is, komt ze naar zijn kamer. ‘Sinds wanneer sla jij een pizza af? Wat is er aan de hand?’, vraagt ze. Hij reageert niet en zit met gebogen hoofd op zijn bed. Dan gaat ze naast hem zitten en heft zijn gezicht naar haar toe.’Wat heb je toch een mooie ogen…’ Hij slaat haar hand weg en staat snel op. ‘Ik ga weg, naar Italië!’, zegt hij. ‘Eh… leuk’, reageert ze aarzelend, ’maar zullen we dat na onze tentamens bespreken?’ ‘Nee! Ik ga morgen. Alleen!’ ‘Wat doe je vreemd schatje.’ ‘Ik doe niet vreemd!’, schreeuwt hij bijna. Maya kijkt de kamer rond of ze wellicht een aanwijzing ziet voor zijn gedrag. Haar oog valt op haar foto. ‘Hee, wat doet die nou hier?’ Hij kucht wat en geeft de foto terug. ‘O, die had ik nog in mijn hand, neem maar meteen mee hoor. Ik moet nu pakken.’ Met deze woorden dirigeert hij haar de kamer uit.

Maya maakt zich zorgen. Ze bekijkt de foto van alle kanten, denkend dat hier de oplossing ligt voor het vreemde gedrag van Joep. Er staat een aantal mensen op de foto. Maya en Jolijn vooraan en op de achtergrond nog wat mensen op het terras. Mensen die ze niet kent. Ook niet als ze goed kijkt. Een ouder echtpaar, nippend aan een wijntje. Een jong stel samen aan één sorbet. Een lange slanke opa met zijn kleinzoon. O shit, wacht! Misschien doet dat beeld Joep wel aan vroeger denken. Alleen aan haar heeft hij toevertrouwd dat hij vroeger drie weken verdwenen is geweest, meegenomen door een lange slanke man. Resoluut opent ze haar laptop en zoekt naar krantenkoppen uit die tijd. Naar aanleiding van de beweringen van de kleine Joep is er destijds een compositietekening gemaakt. Wacht, hier heeft ze hem. Dan kijkt ze van de foto naar de tekening en terug en terug en hapt naar adem.

Maya rent naar de kamer van Joep. Leeg. Ze heeft hem niet weg horen gaan. Ze ziet dat zijn tas weg is en als ze zijn kast opent mist ze zijn spijkerbroek en favoriete t-shirt. Hij is weg! Op weg waarheen? Om wat te doen? Nooit heeft hij kunnen praten over die drie weken en altijd voelde ze een bepaalde reserve. Alsof ze nooit helemaal tot hem doordrong, of hij een schild om zich heen had opgetrokken, een schild dat aan hem vast zat en niet verwijderd kon worden. Maar hoe toevallig is het dat de dader waarschijnlijk op haar vakantiefoto staat. Kan een klein kind dat wel onthouden? Ze moet hem stoppen! Voor hij iets onherroepelijks gaat doen. Of juist niet? Moet ze hem met zichzelf en het verleden in het reine laten komen? Alleen? Nee, ze wil hem helpen! De enige mogelijkheid hem te spreken is  vermoedelijk nog op Schiphol. Ze staat op, grist haar jas van de bank en zoekt in haar tas de sleutels van haar rode autootje. Dan hoort ze een vreselijke klap. Ze vliegt naar het raam. Daar, aan het eind van de straat ligt een berg verkreukeld rood staal tegen een vrachtwagen aan. De vrachtwagenchauffeur loopt paniekerig heen en weer, druk gebarend met de telefoon aan zijn  oor. Ze rukt zich los van het raam en roffelt de trap af. In de verte klinken sirenes die dichterbij komen. Joep! Waar is Joep?! Nog 30 meter, dan is Maya bij haar auto.

Rare jongens de Duitsers

Ze lijken best op ons,

ze lopen, eten, drinken, lezen, hebben lief, genieten, zijn af en toe boos,

willen graag winnen, slapen, niezen, houden van zon en van toeristen.

Toch heb ik wel een aantal hele rare dingen ontdekt daar hoor!

                                           Soms lijken ze namelijk helemaal niet op ons!

Af en toe moest ik mij in een vreemde bocht wringen voor een foto,

dus vooraf excuses voor de soms vreemde invalshoek…

 

Is er in Duitsland ook een ‘slechte slogan verkiezing’?

Deze komt naar mijn idee hoog binnen in de top 10.

 

Gemaakt van gestolen appels?

En dat dan toch op je advertentie zetten!

                                                  Eerlijk is eerlijk: het smaakte niet minder…

 

Gezellig ingericht damestoilet in een restaurant:

er lag ook nog een gebloemd lopertje op de grond

en er stond een minitafeltje volgestouwd met teddyberen…

 

Deze foto was wel heel spannend om te maken,

wie fotografeert in hemelsnaam de herentoiletdeur

en wat zeg ik als er iemand uit komt!

                      Het voelt toch als een soort discriminatie van mannen met handtassen…

 

Dit aanplakbiljet hangt al sinds 2015 bij dit openbaar toilet.

“Sehr geehrte Nutzer en Nutzerin,

er is van alles beschmiert en beschädigt, ook de Seifenspender ist abgerissen!”

Tja, dat kan natuurlijk niet! Zie ik een link met de handtassen?

 

Zeemeerman?

Of een hele melige restaurateur?

 

Natuurlijk hebben ze ook fantastische dingen daar!

Extra mooie woorden die zomaar over je tong rollen….

Je zult er maar om verlegen zitten!

Of wat te denken van het woord  BAUMWIPFELPFAD….

prachtig toch!

Je kent toch wel van die vragen in een vriendenboekje:  ‘Wat is je lievelingseten?’.

Dat vind ik altijd zo lastig omdat ik geen keuze kan maken tussen ijs en spaghetti.

En wat denk je…?

Ik voel me zo begrepen!

 

Prima jongens die Duitsers! 😉

 

 

 

Blij met meselfie

meisje met de selfie (Mobile)

Blij met meselfie

‘Kijk, hier zijn mijn vakantiefoto’s van Engeland’, zei ik enthousiast. ‘O, leuk! Deze is leuk en die ook maar…was je er alleen?’. ‘Nee, samen’. ‘Waarom sta je nergens op?’. ‘Je weet toch hoe ik er uit zie! Maar heb je wel eens zo’n schattige cottage gezien?’. ‘Nee, maar het is toch veel leuker als je er zelf opstaat. Kun je laten zien dat je er geweest bent!’. ‘O, denk je nu dat deze foto’s nep zijn?’. ‘Nee joh, alleen wat ouderwets….’

Dit liet ik me geen twee keer zeggen. Ik ouderwets? De volgende vakantie deed ik mijn uiterste best. Inmiddels was ik er achter dat zoiets een selfie heet. Maar ik kwam niet verder dan een helfie, een snelfie, spannende foto’s van de binnenkant van mij neus, mijn kruin of de onderkant van mijn kin. Toch eens wat tips opzoeken. Instagram geeft de volgende voor de perfecte selfie:

  1. Gebruik kaarslicht en matte make-up (zie je me staan op de Eiffeltoren…)
  2. Gebruik een zelfontspanner tegen halve armen (nog meer techniek…)
  3. Het is spannender uit als je jezelf net buiten het midden plaatst (in beeld zou al fijn zijn…)
  4. Je linkerhelft is vaak mooier (maar ik ben rechts…)
  5. Als er teveel zonlicht is zoek dan schaduw (die had ik zelf kunnen bedenken…)

Ik weet het niet hoor; is het nou een vorm van zelfingenomenheid om jezelf overal maar te tonen of is het een vorm van gezellig delen met elkaar. In elk geval vind ik het soms (vaak eigenlijk) behoorlijk irritant en denk ik ‘Ga es opzij!’ dan kan ik ook zien waar je bent. Ik doe er in iedere geval niet aan mee. Mensen die mij kennen weten hoe ik er uit zie en mensen die me niet kennen verzinnen er maar iets bij. Voor je het weet is het een fittie! Nu doe ik net of ik er verstand van heb maar een fittie is een foto waar je ruzie of vechten op ziet…wie wil dit zien? Een andere variant is een voetie…mits schoon kan dat nog aardig zijn,

voetie (Mobile)

In de krant afgelopen week las ik dat de techniek natuurlijk al honderd keer verder is dan ik. Er bestaat nu een airdog, dat is een drone die de hele dag achter je aanvliegt en je overal filmt. Die blijft je achtervolgen zolang je de bijbehorende zender maar draagt. Dit is in ieder geval niets voor Heleen van Rooijen want waar draagt zij de zender…?

En er is nu ook een selfietelefoon, die maakt automatisch een foto van je als je ‘selfie’ roept. Wat nou als je in een compromitterende situatie zit en zegt ‘Hier moeten we maar geen selfie van maken…’.

Ik geloof dat ik nog maar een poosje ouderwets blijf, gewoon mezelfie.