Tagarchief: tuincentrum

Grijs en Blond op de kerstmarkt

‘Mevrouw de Vries? Mevrouw de Vries! Mevrouw de Vriehies!!!’ Het meisje met de vlecht heeft eindelijk de aandacht van mevrouw de Vries. Het oude vrouwtje zit in een rolstoel aan een ronde tafel. Samen met nog vier andere dames in rolstoel en één heer. Ze zijn duidelijk een ochtendje uit naar de kerstmarkt van het tuincentrum. Met twee begeleidsters, het meisje met de vlecht en een meisje met een zwarte bril. Mevrouw de Vries geeft te kennen dat ze geen thee wil maar koffie. ‘Maar’, probeert Vlechtje nog eens, ‘We gingen toch haaitiejen?!’  Mevrouw de Vries moppert dat ze dat niet kent en niet wil, ze wil koffie. Haar buurvrouw heeft het zichtbaar meer naar haar zin. Met glanzende oogjes kijkt ze glimlachend in het rond. Ze probeert het kerststukje op tafel te ruiken maar het staat te ver weg. Ze tilt het gebaksbordje op en draait het rond en rond. Ze stoot mevrouw de Vries aan en zegt: ’Kijk nou toch, dit kun je lezen!’. Het servies van Blond Amsterdam is ingezet voor de high tea.

We mopperen wat af op De Zorg in Nederland. Zowel in Zoetermeer als in Apeldoorn. En toch kan ik niet anders doen dan een diepe buiging maken voor de jongedames die de ouderen een leuk uitstapje willen bezorgen. Die de moeite er voor nemen en neem van mij aan dat het heel veel moeite is! Er moet allereerst op tijd gewassen, aangekleed en ontbeten worden, dan moet de bus op tijd zijn, alle rolstoelen moeten in de bus passen, de groep moet wel een beetje bij elkaar blijven op de markt en vervolgens moet er gegeten en gedronken worden. Tenslotte zijn ze ook nog eens verantwoordelijk voor de sfeer, zorgen dat iedereen het naar de zin heeft. Soms vraag ik mij wel eens af of al die moeite wel aan iedereen besteed is.

Mevrouw de Vries is duidelijk niet in haar hum. Ze vindt de lampjes te fel, de muziek te hard, de tafel te hoog en de thee te lauw. Ze vindt alles belachelijk duur, daarbij kan ze niks kopen want ze kan niks kwijt in haar niet al te ruime kamer. Als Vlechtje komt vertellen dat het appelgebak op en er alleen nog chocolademuffins verkrijgbaar zijn, duikt ze nog meer in de slachtofferrol. ‘Nou, doe maar dan, dat wordt weer extra insuline spuiten vanmiddag!’. Vlechtje rolt met haar ogen richting Zwarte Bril. Zwarte Bril knipoogt terug en constateert dapper: ‘Nou, gezellig hè!’. Mevrouw de Vries vraagt hoe ze hier eigenlijk terecht is gekomen. Als Vlechtje meedeelt dat haar dochter zo lief was om haar hiervoor op te geven mompelt ze net hard genoeg: ‘Goh, had ze daar wèl tijd voor…’

Dan valt alles op zijn plaats. Ze was natuurlijk veel liever samen met haar dochter gegaan. En wij maar kniezen op De Zorg…

‘Mevrouw de Vries!!! Wat doet u nu! Nou is uw lange broek helemaal nat!’. ‘Ik wilde alleen maar mijn kopje lezen, wist ik veel dat er nog thee in zat’.

blond-amsterdam-kerst-servies-2

 

Advertenties

Geen brood

De Jumboman eet geen brood meer. Gezien? Hij eet voortaan alleen nog maar croissantjes in de hoop wat af te vallen. Want van brood word je tegenwoordig dik. Een variatie op de slogan ‘Brood, daar zit wat in.’

Het zette mij aan het denken en aan het uitproberen met als gevolg: ik doe het ook! Ik stop met brood eten. Ik eet voortaan alleen nog maar

IMG_20151009_121250

Ho, ho, laat me nu even uitpraten..!!! Ik weet ook wel dat je hiervan nog dikker kan worden. KAN worden! Hoeft niet persé! Deze schaal stond bij een jubilerend tuincentrum, ik noem geen namen maar het was niet in ons Zoetermeerse. Het was een all-you-can-eat feestje. Gratis, ook nog. Dan maal je opeens niet om kruidnoten in augustus of flonkerende kerstmarkten in september. Dan ga je in oktober gewoon los met die bollen!

Totdat je bij bol twee en half bent… Kramp! Verwilderd op zoek naar een toilet. Eerst niet kunnen vinden. Tien keer dat verdraaide centrum door sprinten. Hijgen. Deurkruk schiet uit je vette handen. Eindelijk! Ontlading!!! Meer dan je gegeten had…

Na de bevrijding een volle zak bollen mee naar huis genomen. Eindelijk een dieet gevonden waarbij je vet mag eten en waarbij je toch afvalt!

Triest of niet

De bel gaat. ‘Mevrouw, heeft u nog een kerstboom?’. Ik moet de 1 meter 25 teleurstellen. We hebben een nepperd die we twee dagen terug ingeklapt op het vertrouwde plekje op zolder legden naast het groeiend aantal dozen vol met goedbedoelde versieringen. Ik geef hem de tip op de geheime kerstbomendumpplaats te kijken. Even later zie ik hem stralend langskomen, twee naaldloze skeletten met zich mee slepend. Hij wil naar me zwaaien maar ook onder geen beding de buit loslaten dus het wordt een hoofdzwaai en een vette glimlach. Er staat nogal wat op het spel. Bij de Lijnbaan is een inleverpunt waar elke boom een ipod waard is….als je tenminste de loterij wint. Goed initiatief van de gemeente die voor een koopje heel wat rommel verzamelt op deze manier.

Intussen snakt de lege woonkamer naar opvulling. Naar het tuincentrum aan de Voorweg dan maar. Zijn daar niet de kamerplanten in de aanbieding? We zijn niet de enigen en net als de laatste acht weken worden we eerst de hele nog steeds aanwezige Kerstroute door gestuurd. Is er iets te bedenken wat nog triester is dan een kerstmarkt op vijf januari? Een restant vreemd gekleurde ballen, een engel met gebroken vleugels, servetjes die nergens bij passen en een best wel aardig servies, maar dat zelfs met de 40% korting nog niet te betalen is. Een trieste aanblik. En  alles, maar dan ook alles, zit onder die hardnekkige glitter. Je zou er triest van worden.

En toch. Als we even later in het restaurantgedeelte aan de koffie zitten, is er toch wel enige vorm van positivisme te bespeuren. Een oudere dame rommelt met een tevreden gezicht in haar mandje; toch weer een leuk vaasje gevonden en een prachtige zijdebloem. Ze heeft al bedacht waar ze het straks thuis een plekje zal geven. Een jong stel met twee kinderen heeft een reusachtig schilderij gevonden en zijn daar overduidelijk mee in hun nopjes. Twee echtelieden van middelbare leeftijd hebben een kar vol met vrolijk gekleurde bakjes. Midden in de bakjes zijn kleine groene sprietjes te zien die uiteindelijk een bloemenzee beloven. We gaan na de feestdagen dus gewoon door. We hebben er zelfs weer zin in; weg triestheid, we passen ons aan!

Thuisgekomen schud ik buiten de voordeur de laatste glitter van mijn jas en zie opeens ‘mijn’ bomensjouwer lopen. Hij heeft weer een boom gescoord. Ook hij straalt iets positiefs uit ; oude bomen, nieuwe kansen!