Tagarchief: Toon Hermans

Is op op?

Toon Hermans maakte eens een liedje genaamd ‘Vader gaat op stap’, over een brave huisvader die wel eens buiten de deur wilde genieten. Maar toen hij een gewillige vrouw had gevonden bleek ze ergens een ‘vlekkie’ te hebben en hoe meer hij keek hoe groter dat ‘vlekkie’ werd. Ik heb dat ook wel eens met woorden; hoe meer ik over dat woord nadenk hoe raarder het wordt.

Neem nu het woordje ‘op’. Dit lijkt simpel; je doet de deksel op de kan. Tijdens een bijles aan een klein jongetje begreep hij de zin ‘ik moet op mijn broertje wachten’ niet helemaal. ‘Moet ik op mijn broertje gaan staan?!!’.

De soldaat moest op wacht staan en was de sigaar toen de kolonel hem opwachtte.

Je kunt ergens je licht over willen opsteken maar ben je dan meteen opgelicht?

Of wat schiet ik er mee op als ik op de beer schiet.

Een kleuter zit op de pot maar om dat nu oppotten te noemen.

Ik schilder op een doek, ben ik dan aan het opdoeken.

Hij doet zout op zijn ei, ik heb liever dat hij opzout.

Mijn oma staat er op dat zij alleen kan opstaan.

Ik zeg de krant op en mijn zus een gedicht.

Ik maak mijn bed op en de koekjestrommel.

Mijn vader zet een boom en een tent op.

Ik val op door mijn oranje jas maar niet op jou.

Mijn buurman houdt het er op dat hij niet meer kan ophouden.

Toch opper ik dat ik stop; de woorden voor dit blog zijn op.

op=op