Tagarchief: theater

Theaterbezoek

Vorig weekend weer eens het theater bezocht, een lekker avondje uit. Lachen en genieten van de voorstelling. Me helemaal thuisvoelen op het rode pluche. En met mij nog vele andere mensen. Jonge mensen, iets oudere mensen, veel oudere mensen. Ja, het was duidelijk een voorstelling geschikt voor alle leeftijden. En in de pauze wilden ze allemaal koffie of thee. Ik zal je even aan een paar mensen voorstellen:

Joyce was er ook. Zij dacht ‘Ik doe mijn bont gestreepte vest aan en dan kan ik mijn rode laarsjes ook weer eens dragen, want daar komt niets van op mijn werk als verpleegkundige’. Haar vriendin Marjan, op de hoogte van de vaak uitbundige smaak van Joyce, koos voor zekerheid met een zwart jurkje.  Ze was maar wat blij dat je tegenwoordig sneakers onder je zwarte jurkje aan kan want de hele dag in de apotheek staan voel je ’s avonds echt wel in je voeten. Het was leuk weer eens met z’n vieren af te spreken. Hun mannen moesten nog wat aan elkaar wennen maar hadden meer overeenkomsten dan ze zelf dachten.

Hoe lang zou het geleden zijn dat je deftig aangekleed naar het theater ging? Nu gaat Rob met zijn beste vrienden gewoon in spijkerbroek, Tim zelfs in joggingbroek, en sportschoenen. En waarom ook niet, draag wat je prettig vindt. Netty en Trudy zijn van een andere generatie en hebben voor de gelegenheid de zwarte lakschoenen gepoetst. Niet zo’n hoge hak want dat gaat niet meer met de rug van Trudy. Netty vindt een hakje nu eenmaal wat vrouwelijker staan.

José heeft het super naar haar zin. Thuis heeft ze momenteel veel problemen, net de scheiding achter de rug, gezeur met John over alimentatie en de kinderen die ronduit lastig zijn. Ze geniet  ervan dat ze dit weekend bij hun vader zijn en zij lekker alleen kan uitgaan op haar tijgerprintlaarsjes. Nou ja, alleen… Ze is omringd door drie mannen. Vetermannen en geen sneakermannen, dat is een heel verschil. Opvallend is dat de mannen er allemaal even nonchalant bij staan, net zo nonchalant als José zelf.

Ten slotte was Hans er ook. Een beetje zonderling type die Hans. Vroeger op school was hij al het pispaaltje en tegenwoordig op kantoor is het niet veel beter. Hij zoekt zijn heil vaak in het theater, waar hij zich kan verliezen in een andere wereld, waar niemand hem kent, waar niemand hem lastig valt en waar niemand iets zegt over het feit dat hij sandalen draagt in maart.

Ja, het was weer een heerlijk avondje theater.

Advertenties

Gezelschapspel

(Dit is de zesde bijdrage aan Verhaal achter de Foto, een besloten facebookgroep waar iedereen aan mee kan doen. Wat zie je op de foto, waar denk je aan, wat is er gebeurd  en gebruik niet meer dan 200 woorden)

verhaal-achter-foto-blauwe-koffer

‘Nog tien minuten voor aanvang!

Het schalt in mijn kleedkamer. Het zweet loopt in een dun straaltje over mijn rug. Mijn hart bonst. Mijn adem stokt. Wat nu! Hoe los ik dit op? Adem in, adem uit…

Toen de regisseur mij drie maanden geleden de rol gaf die ik zo graag wilde spelen was ik behoorlijk opgetogen. Eindelijk zou ik erkenning krijgen en met deze rol kon ik het juk van mijn eveneens acterende ouders van me afschudden. De première verliep uitstekend. Men vond mijn spel als treurende bruid die weduwe werd op haar trouwdag ‘invoelend en levensecht’. Mijn medespeler, de in mijn dromen achtervolgende dode bruidegom, kwam er minder genadig van af.  Hij wuifde de forse kritieken achteloos weg maar ik wist dat het hem wel degelijk raakte. Ook na volgende optredens kwamen de complimenten meer mijn kant uit dan de zijne. De grimeur had duidelijk een oogje op hem en verdedigde hem waar hij kon. Ik hield me afzijdig maar de spanning was voelbaar in het hele theatergezelschap.

Wat nu?! In mijn koffer ligt mijn jurk, helemaal besmeurd, de linkerschoen mist een hak, mijn parelketting is verdwenen en de luchtbrieven verscheurd.

‘Nog vijf minuten!’