Tagarchief: theater

Gieds en gids

Een week in de Belgische Ardennen leert je een heleboel. Ik dacht dat daar louter klimbossen en raftriviertjes waren… Wel veel bos gezien maar ook uitgestrekte maisvelden, grote meren met indrukwekkende stuwdammen. Een zucht van verlichting ontsnapte me: gelukkig geen survivaltocht 😉

Wat betreft kleine oude dorpjes kwam ik goed aan mijn trekken. Alhoewel sommige niet eens door de voorrondes van ‘Help mijn man is klusser’ zouden komen. Een betere optie zou zijn de vervallen panden te verkopen voor 1 euro aan bijvoorbeeld Spanjaarden of Italianen. Die het vervolgens dolenthousiast opknappen, op gepaste wijze gaan integreren, het dorp weer op de kaart zetten en zo de lokale bevolking een oppepper geven van heb ik jou daar. Laat dit alles gerust filmen door een tv-ploeg. ’t Is maar een idee.

Aan de andere kant ben ik ook dol op kastelen en grote landhuizen. In Chimay staat een kasteel om van te smullen. Zowel van buiten…

            

Als van binnen…

             

Bij binnenkomst krijg je bij je toegangskaartje een interactieve I-pad, zodat je heel handig alles ZELF kunt bekijken. Heldere uitleg in alle talen, slechts een kwestie van aanklikken. Toch stond er op de trap een keurig mannetje druk te gebaren. Hij riep: ‘Iek ben de gieds! U kunt mij alles vragen!’ Hij sprak alle g’s uit zoals wij het woord guillotine beginnen. Ik toonde hem glimlachend de I-pad, en dacht: ‘Laat me met rust!’ Maar hij bleef me achtervolgen en gaf te pas en te onpas uitleg. ‘Ier ies de groene kamer!’, ‘Ier ies de wapenkamer!’ Ben ik blind? Ik kan lezen hoor! Ik heb toch een I-pad! Jaartallen goochelde hij constant in het Frans te voorschijn zodat ik daar dan weer niets van begreep. Om half drie riep hij alle aanwezigen toe dat hij het theater ging openen, op een toon alsof hij ging roepen: ‘You get a car! You get a car! And you get a car!’ Met rollende ogen gaf ik hem zijn zin, totdat….ik het theater zag!

Alles was goud, rood fluweel, witte kaarsen, guirlandes, franjes, spiegels in en ereloge, barok all over the place! Wat een grandeur! Ik hou d’r van! Op het podium werd een film vertoond waar duidelijk werd dat dit prachtige theater heel veel te lijden heeft gehad, twee wereldoorlogen meegemaakt maar dit alles fier doorstaan heeft. Heden ten dage worden er zelfs nog concerten gegeven. Na de film sprong de gieds weer naar voren met een grijns op zijn gezicht alsof hij er persoonlijk voor had gezorgd dat het theater nog in leven was en riep: ‘Wie heeft nog vragen? Niemand? Maar iek ben gieds! Iek weet alles!’ Ik zwaaide nogmaals met mijn  I-pad en gaf hem applaus.

Twee dagen later stond Chateau du Fosteau op het programma. Op het terrein komen was al een uitdaging, maar als je door het smalle poortje was, dan had je ook wat! Het gordijntje naast de voordeur bewoog zachtjes heen en weer…

     

De voordeur ging open en een allerliefst ouder echtpaar heette ons welkom. Zij zei: ‘Bienvenue!’ Hij zei: ‘Je kunt gewoon Nederlands praten hoor.’ Ik mocht mee naar een deftige kamer met prachtige meubels en een gewelfd plafond met bloemetjesbehang. Ik wilde graag het toegangskaartje pinnen. Dit kon wel, maar eerst werd uit de lade van een 17de eeuws kabinetje de gebruiksaanwijzing gehaald van het pinapparaat. De rood onderstreepte stappen werden nauwkeurig gevolgd en de keurig gekapte en geklede dame slaakte een zuchtje toen de transactie succesvol verlopen was. Ik kreeg allerlei zelf getypte folders mee, van wat er te zien was, in het Nederlands, maar…meneer liep toch maar even mee. Stel dat ik iets zou overslaan of iets wilde vragen wat niet in de folder stond… Waarschijnlijk was hij blij zijn kennis weer eens te kunnen spuien. Zodra ik maar naar de folder keek begon hij weer. De uiterst vriendelijke en correcte heer had denk ik ook iets aan zijn stembanden waardoor er niet meer dan een naargeestig gefluister te horen viel. Met ingespannen oren onderging ik alles beleefd. Van de oorsprong in 1350 tot de drooglegging van de grachten in 1949, van 2004 toen er een latrine ontdekt werd in een van de dikke muren tot 2019 waar bezoekers nodig zijn om het pand te kunnen onderhouden. De kamers beneden mocht ik zelf bekijken, waarschijnlijk was hij wat vermoeid. De kamers liepen vanzelf in elkaar over en op sommige artikelen zat zelfs een prijsje. Je moet wat als eigenaren in nood.

     

Uiteindelijk werd ik vriendelijk uitgelaten door het echtpaar. Wederom paste de auto op een haar na door het poortje en er bewoog een gordijntje.

Was het toch nog een soort van survivallen…’hoe overleef ik de gids’…

Advertenties

Theaterbezoek

Vorig weekend weer eens het theater bezocht, een lekker avondje uit. Lachen en genieten van de voorstelling. Me helemaal thuisvoelen op het rode pluche. En met mij nog vele andere mensen. Jonge mensen, iets oudere mensen, veel oudere mensen. Ja, het was duidelijk een voorstelling geschikt voor alle leeftijden. En in de pauze wilden ze allemaal koffie of thee. Ik zal je even aan een paar mensen voorstellen:

Joyce was er ook. Zij dacht ‘Ik doe mijn bont gestreepte vest aan en dan kan ik mijn rode laarsjes ook weer eens dragen, want daar komt niets van op mijn werk als verpleegkundige’. Haar vriendin Marjan, op de hoogte van de vaak uitbundige smaak van Joyce, koos voor zekerheid met een zwart jurkje.  Ze was maar wat blij dat je tegenwoordig sneakers onder je zwarte jurkje aan kan want de hele dag in de apotheek staan voel je ’s avonds echt wel in je voeten. Het was leuk weer eens met z’n vieren af te spreken. Hun mannen moesten nog wat aan elkaar wennen maar hadden meer overeenkomsten dan ze zelf dachten.

Hoe lang zou het geleden zijn dat je deftig aangekleed naar het theater ging? Nu gaat Rob met zijn beste vrienden gewoon in spijkerbroek, Tim zelfs in joggingbroek, en sportschoenen. En waarom ook niet, draag wat je prettig vindt. Netty en Trudy zijn van een andere generatie en hebben voor de gelegenheid de zwarte lakschoenen gepoetst. Niet zo’n hoge hak want dat gaat niet meer met de rug van Trudy. Netty vindt een hakje nu eenmaal wat vrouwelijker staan.

José heeft het super naar haar zin. Thuis heeft ze momenteel veel problemen, net de scheiding achter de rug, gezeur met John over alimentatie en de kinderen die ronduit lastig zijn. Ze geniet  ervan dat ze dit weekend bij hun vader zijn en zij lekker alleen kan uitgaan op haar tijgerprintlaarsjes. Nou ja, alleen… Ze is omringd door drie mannen. Vetermannen en geen sneakermannen, dat is een heel verschil. Opvallend is dat de mannen er allemaal even nonchalant bij staan, net zo nonchalant als José zelf.

Ten slotte was Hans er ook. Een beetje zonderling type die Hans. Vroeger op school was hij al het pispaaltje en tegenwoordig op kantoor is het niet veel beter. Hij zoekt zijn heil vaak in het theater, waar hij zich kan verliezen in een andere wereld, waar niemand hem kent, waar niemand hem lastig valt en waar niemand iets zegt over het feit dat hij sandalen draagt in maart.

Ja, het was weer een heerlijk avondje theater.

Gezelschapspel

(Dit is de zesde bijdrage aan Verhaal achter de Foto, een besloten facebookgroep waar iedereen aan mee kan doen. Wat zie je op de foto, waar denk je aan, wat is er gebeurd  en gebruik niet meer dan 200 woorden)

verhaal-achter-foto-blauwe-koffer

‘Nog tien minuten voor aanvang!

Het schalt in mijn kleedkamer. Het zweet loopt in een dun straaltje over mijn rug. Mijn hart bonst. Mijn adem stokt. Wat nu! Hoe los ik dit op? Adem in, adem uit…

Toen de regisseur mij drie maanden geleden de rol gaf die ik zo graag wilde spelen was ik behoorlijk opgetogen. Eindelijk zou ik erkenning krijgen en met deze rol kon ik het juk van mijn eveneens acterende ouders van me afschudden. De première verliep uitstekend. Men vond mijn spel als treurende bruid die weduwe werd op haar trouwdag ‘invoelend en levensecht’. Mijn medespeler, de in mijn dromen achtervolgende dode bruidegom, kwam er minder genadig van af.  Hij wuifde de forse kritieken achteloos weg maar ik wist dat het hem wel degelijk raakte. Ook na volgende optredens kwamen de complimenten meer mijn kant uit dan de zijne. De grimeur had duidelijk een oogje op hem en verdedigde hem waar hij kon. Ik hield me afzijdig maar de spanning was voelbaar in het hele theatergezelschap.

Wat nu?! In mijn koffer ligt mijn jurk, helemaal besmeurd, de linkerschoen mist een hak, mijn parelketting is verdwenen en de luchtbrieven verscheurd.

‘Nog vijf minuten!’