Tagarchief: terras

Soms…

Soms denk ik wel eens…

…schreef ik maar boeken!

Maar boeken staan natuurlijk wel vol met uitsluitend woorden.

En wat moet ik dan met al die plaatjes die ik tegenkom…

Keuken salades?

Salades die je in de keuken moet opeten?

Moet die keuken dan ambachtelijk zijn?

Wat gebeurt er als ik die salade in de woonkamer voor de tv opeet?

Een kinder heuptas? Of een kinderheuptas?

Gaan kinderen hem dan ook zo onhandig en oncharmant schuin over de borst dragen?

Weet je hoe vreemd het eruit ziet bij een vrouw met een flinke voorgevel?

En nog vreemder als ze onderin dat tasje nog wat kleingeld denkt te hebben?

Waarom heet het dan een heuptas?

Beetje late vondst zo aan het eind van het terrasseizoen,

maar op deze simpele manier kun je toch besparen op het doorgaans duurder terras 🙂

Geweldig gevonden maar triest tegelijk.

 

Toch es nadenken over een boek…met plaatjes!

Vakantiegangers

Ik hoef niet uit te leggen wat vakantie is. Is ook niet uit te leggen want het is voor iedereen anders. Zo de een zich heerlijk laat vertroetelen in een hotel, schept de ander liever zijn eigen toiletputje naast de slaaptent. Zo eet de een zijn eigen aardappelen in zijn eigen cavaran, zo eet de ander gezellig met de pot mee in een hostel. Wat we gemeen hebben is dat we allemaal wel graag mooi weer hebben, niet te heet natuurlijk, maar ook niet te koud, en zeker geen regen, maar gewoon lekker, je weet wel. Een van mijn hobby’s is mensen kijken en omdat ik al met vakantie geweest ben heb ik al aardig wat andere vakantiegangers bekeken. Vijf dingen die me steeds weer opvallen aan deze mensen.

  1. Wat zijn er ongelooflijk veel soorten vakantiegangers! En wat zie je het aan hen af. Direct is het verschil met de autochtone bevolking duidelijk zichtbaar.
  2. Vakantiegangers die met een enorme bultige rugzak rondlopen waarvan ik me altijd afvraag wat zit daar in vredesnaam allemaal in dat je dat constant bij je wilt hebben in een stad waar je alles kunt krijgen? Waar zijn ze op berekend en wat mis ik?
  3. Vakantiegangers die zo sneu zijn dat ze geen deo kunnen betalen of denken dat dit niet hoeft gedurende hun vrije tijd. Sinds wanneer bestaat er zoiets als vrijheid van luchtvervuiling of valt het onder neusvredebreuk? Of kom ik nu weer te dicht in iemands privacy?
  4. Vakantiegangers die iets genuttigd hebben op een terras, betalen en opstaan, om vervolgens nog een half uur bezig te zijn met het omhangen, aangespen, inklikken van allerlei o zo nodige attributen in de daarvoor bestemde o zo handige tasjes met oneindig veel vakjes. Wat een gedoe.
  5. Vakantiegangers met van die kleren: ‘wat dacht je toen je ze kocht?’. Er moet toch een moment van goedkeuring geweest zijn door die meneer voor die geruite driekwart broek, daarboven die veel te strakke t-shirts met jolige teksten als ‘Ik wil bier!’, ‘Ik ben de baas!’ of ‘Kijk voor je!’. Bijvoorkeur gecombineerd met gestreepte kantoorsokken en nieuwe veel te witte sneakers. Of die mevrouw; dacht je echt dat je voor de vakantie nog 10 kilo zou afvallen waardoor het jurkje perfect zou passen?

Heerlijk toch? Het enige wat me wel eens zorgen baart: wat denken die andere vakantiegangers van deze vakantieganger? Sta ik ook vermeld in iemands blog? Als de koekeloerende mevrouw met haar kleine opschrijfboekje?

 

Brak bij Bart

brak

Op visite in een andere stad dan waar ik woon. Lunchen moet. Hoewel ik een echte taartjesfan ben neem ik een broodje gezond (jawel…). Lekker buiten op het terras in de zon. Niets meer aan toevoegen.

Aan het tafeltje naast me zit een jongeman met een gezond drankje, dat bij hem past. Bij zijn uiterlijk bedoel ik hè. Geen grammetje vet teveel. Waarschijnlijk net uit de sportschool want hij heeft een indrukwekkende portie opgepompte spierbundels en hij ruikt zo lekker dat hij vast net onder de douche vandaan komt. Chique luchtje. Goed bezig, denk ik nog. Totdat een andere jongeman ons tafeltje passeert. Zij blijken elkaar te kennen. Ze doen een ingewikkeld handdruk en tikken de rechterschouders tegen elkaar. En meppen elkaar drie keer op de rug. Het zijn een beetje dezelfde types. Vriend gaat ook zitten en begint een soort van gesprek. Ze noemen elkaar (heel scherpzinnig) ‘man’.

          Gaat-ie man?

          Ja man!

          Vakantie man?

          Ziektewet man…

          Hebbie dan?

          Krijg in februari een nieuwe hoorrenvlies man.

          Heftig man!

          Ja man…

          Verder gaat-ie wel man?

          Ja man. Twee grote feesten dit weekend gehad, druk man!

          Je bent brak man…

          Ja man, ff een broodje halen.

Het gezonde drankje wordt teniet gedaan door het ongezonde broodje en heel veel sigaretten. Vriend vraagt verder:

          Ga jij zaterdag nog naar dat feest van Sjon?

          Ja man. Chickie mee?

          Nee man! Ech nie!

          Pikt ze dat man?

          Ja man, doe af en toe de vuilniszak naar buiten.

          Geen gezeik? Top man!

Even een kleine stilte. Je ziet vriend zich afvragen wat hij nog kan vragen. Hij durft toch.

          Jij had toch een kleine?

          Ja man, soms is ze ook bij mij maar ze slaapt niet bij mij.

          Nee man?

          Nee man, me ex zegt dat ze bang voor me is.

          Echt man?

          Ja man, maar schijt aan joh, ken ik lekker stappen!

          Haha en zuipen man!

          Lekker man! Ff water halen. Ben brak man!
Ik denk aan die kleine meid, die Papa af en toe ziet. Papa die niet voor haar wil vechten. Papa die zichzelf een stuk belangrijker vindt. Papa die zijn ziektewetuitkering besteedt aan de sportschool, dure luchtjes en feesten. Papa die liever brak op het terras van Bakker Bart zit? Of speelt er meer? Ik zou het niet weten man.

Kijken maar

mensen kijken

Als je de gemiddelde terrasbezoeker vraagt wat het leukst is aan op een terrasje zitten, scoort het antwoord ‘mensen kijken’ het hoogst. Dat is dan ook de voornaamste reden dat ik graag op een terrasje zit; dan hebben ze wat te kijken. En als ik er dan toch zit kijk ik zelf ook even. Ik kijk, zie, hoor en vraag me dingen af.

In deze tijd van het jaar zie ik opvallend veel vermoeide grootouders. Naast me een oma met een tienerkleindochter. Oma doet haar uiterste best er iets gezelligs van te maken maar de tiener denkt er duidelijk heel anders over. Haalt als antwoord op elke goedbedoelde vraag onverschillig haar schouders op. Als Oma door haar vragen heen is zitten ze stilzwijgend beiden een andere kant uit te kijken. Het zal de laatste logeerpartij zijn vrees ik.

Twee tafels verder maakt een kleine jongen zijn ouders dol door op steeds hardere toon te roepen dat hij poffertjes wil. Ze bezwijken om hem rustig te krijgen. Hij lacht triomfantelijk. Als na een kwartier de warme hapjes eindelijk komen valt hij er begerig op aan. De ouders kijken elkaar glimlachend aan over zijn bezwete hoofdje. Totdat de lieverd het eerste poffertje uitspuugt en het bordje ver van zich afschuift. ‘Dees bedoel ik nie kwil die grote!’. Even later sleurt zijn vader hem het terras af.

Drie tafels links doet mij denken aan een recent onderzoek dat uitwees dat Nederlanders steeds langer worden door de goede voeding die onze koters krijgen. Die boodschap heeft de vorige generatie kennelijk gemist. De man is minstens twaalf maanden zwanger van een drieling. Zijn vrouw, dezelfde generatie, bestelt nog ‘één cappuccino met slagroom en een klein stukkie kwarkgebak met slagroom’. Op zijn vragende blik antwoordt ze ‘Ik ben van de week een ons afgevallen hoor en ik moet wel op krachten blijven natuurlijk’.

Dan verschijnt er een grote troep kinderen. Een beetje smoezelig, een beetje onuitgeslapen maar toch vechtend om het hoogste woord. Twee doorgeschoten pubers hebben klaarblijkelijk de leiding en commanderen de eerste vier tafels bij elkaar te trekken. Met veel getrek en geduw wordt de opdracht uitgevoerd. Een meisje blijft verlegen aan de kant staan, duidelijk een buitenbeentje. Niemand kijkt naar haar om. Hopelijk houdt ze geen trauma over aan deze kinderzomerkampvakantie.

Zoveel mensen zoveel levens, op die paar vierkante meter terras. En maar kijken. Het wordt trouwens komend weekend prachtig terrasweer…