Tagarchief: taartjes

Toestel 24

Jij hebt dat toch ook wel eens, zo’n momentje van ‘ik durf het eigenlijk niet te vragen maar mag ik voor 1 keertje alsjeblieft…?’ Zo’n heimelijk verlangen. Heel graag iets willen maar dat iets is dan vaak eigenlijk een beetje raar.

Als ik dit zie zou ik het liefst alle bladeren op een hoop vegen en er dan inspringen en dan met mijn laarsjes schoppen zodat het dode blad me levendig rond de oren vliegt. Zo kun je mij wel regelmatig stiekem banjerend in de goot aantreffen maar in een berg springen…blijft nog even geheim.

Ook zou ik wel eens in een etalage van een banketbakker willen gaan zitten en dan van elk gebakje en taartje een hapje nemen… of twee… of zoveel dat ik er misselijk van wordt. En geloof me, dat duurt een poosje.

Zo was ik laatst in een heel klein dorp met een hele kleine Hema. Met zeven bezoekers zou het afgeladen vol zijn. Er waren er op dat moment twee. Twee bezoekers en twee winkeldames. En ook een intercom. Opeens hoor ik een gekraak en geruis en vervolgens een stem twee maal achter elkaar roepen: “Mevrouw Harrewijn toestel 24 alstublieft!”. Mevrouw Harrewijn stond toevallig naast ons nutteloze vouwtechnieken te tonen en haastte zich naar toestel 24. “Ja Loes, wat is er?” We hoorden Loes antwoorden: “Hebbie die nieuwe babykleertjes gezien? Leuk hè! Voor me kleinkind!” De conversatie ging nog een tijdje door waarbij duidelijk bleek dat de intercom een totaal overbodig apparaat was. Ik kond beide dames woordelijk volgen in die hele kleine Hema in dat kleine dorp. Toen bedacht ik me wel…. zou het niet leuk zijn eens een dagje achter de intercom te zitten, weliswaar bij een grotere Hema,  waarbij ik niet gezien wordt maar wel alle bezoekers kan zien. En dat ik dan naar hartenlust commentaar kan geven. ‘Die trui staat je niet hoor!’, ‘Neem er een taartje bij, nee die andere!’, ‘Maak een keus bij die oorbellen!Mens wat duurt dat!’, ‘Die kleur lippenstift? Echt??’, ‘Ah joh neem gezellig mee, staat leuk in je keuken!’ , ‘Kan iemand dat kind laten ophouden!’, ‘Nee mevrouw, eerst betalen!’ , ‘Ik zeg niks…!’ , ‘Wil mevrouw Harrewijn van toestel 24 afblijven!’

Ja, dat zou leuk zijn! Maar blijven verlangen is ook leuk… Heb jij ook zo iets?

 

Advertenties

Duidelijkheid

Als mens heb je, in ieder geval ikzelf, een sterke behoefte aan duidelijkheid. Hoe zit het precies? Wat? Wanneer? En waarom eigenlijk? Vragen die ook spontaan naar boven komen als je dit ziet:

DSCN2862

Taartjes, dat is duidelijk. De smaak is ook duidelijk. Of we visite krijgen of dat we er ieder twee opeten is nog niet helemaal duidelijk. Dat ze van het lekkerste bakkertje in Delft komen zie je ook niet aan het doosje af. Dat kan ik verduidelijken. Het regende gisteren zo ongezellig op de antiekmarkt in Delft. De markt waar je een ‘leuk klokkie’ kan kopen, waarbij vermeld wordt dat het uurwerk het ‘echt doet’ als je er aan schudt. De markt waar je ‘geinig voor weinig’ kan kopen. De markt waar Chinezen eigen porselein te duur terugkopen. De markt waar alles aangeprezen wordt als ‘grootmoeders prullen’ alsof het toen ook al niets waard was… De markt waar gister weinig tot niets te onderhandelen viel met de verkleumde en daardoor chagrijnige verkopers. Die markt dus. Daar namen wij halverwege een naar onze mening verdiende pauze bij Bakker Suikerbuik. Gewoon om even op te warmen… De goedgevulde en goedlachse bakker heette ons warm welkom ‘Hee, zijn jullie er weer?! Eén koffie en één cappuccino en zoek er een lekker ding bij hè!’

Het feit dat een bakker je herkent…wat zegt dat nu eigenlijk? Dat is me vandaag nog niet duidelijk…