Tagarchief: ’t Seghe Waert

Leggen, lag, gelegen

In het woonzorgcentrum ’t Seghe Waert aan de Vaartdreef wonen mensen met een groot verleden. Daar iedere bewoner een eigen verleden heeft is het een huis barstensvol boeiende herinneringen.

Iedere bewoner heeft zo zijn of haar eigen reden om juist op die plek te gaan wonen. Meestal is de zelfredzaamheid  al een tijdje ver te zoeken. Of dit nu het gevolg is van lichamelijke of geestelijke aftakeling er komt een moment dat de huisarts, de eigen kinderen of andere familieleden besluiten dat het tijd is om moeder of vader naar een veiligere omgeving toe te praten. Daar waar zowel lichamelijke als geestelijke verzorging tegen betaling gegarandeerd is. Dat de woonruimte vele malen kleiner is en de bewegingsvrijheid zeer beperkt, wordt dan maar voor lief genomen.

De meest dierbare spulletjes worden meeverhuisd en het wennen kan beginnen. Op maandag beneden in ‘het winkeltje’ zelfstandig wat boodschapjes doen. Op dinsdag gebruik maken van ‘de bibliotheek’ met uitsluitend grootletterboeken. Woensdag meedoen met een bijeenkomst georganiseerd door pastorale zorg. Zo is er elke dag iets anders. Op dagen dat ‘de bloemenman’ komt of ‘de visboer’, is er een extra loopje in het vooruitzicht. In het voor- en najaar biedt een Zoetermeerse speciaalzaak een modeshow aan en na afloop kan er nieuwe kleding gepast en gekocht worden zonder hiervoor de deur uit te hoeven. Gezellige middagen met een meezingkoor, poffertjes bakken of een film over ‘vroeger’ kijken, geven aan dat er gelukkig veel meer activiteiten gedaan dan alleen het beruchte bingospel.

Natuurlijk kan er ook gewoon gezellig met elkaar geklets worden. Met een kopje koffie of thee samen herinneringen ophalen want ‘wat weten die jonge zustertjes nou nog van vroeger!’. Een 84-jarige dame vertelt haar buurvrouw in onvervalst Bleiswijks : “Main man lag ze eigen plavuizen! Hai mos wel want eerst zou een vriend, die hai nog van vroeger kon, het doen en main man had alles an hem uitgelegen. Maar toen kwam het die vriend niet gelegen dus lag me man ze zelf maar!”. Eer de buurvrouw kan reageren trekt de sluier van Alzheimer over het gezicht van de Bleiswijkse. Misschien vertelt ze het over vijf minuten weer. Met diezelfde stralende, trotse blik. Want het is en blijft een mooie herinnering