Tagarchief: stoplicht

Starry Night

Nee, slaapkamergeheimen deel ik nooit met je maar … wat ik vannacht toch meemaakte!

‘Pssst!!!’, hoor ik opeens naast mijn bed. Ik kijk richting het geluid maar zie niets. ‘Hierzo! Beneden!’, hoor ik weer. Geërgerd draai ik me om en kijk naast mijn bed naar beneden. Dan zie ik het: een klein blauw mannetje van hooguit 10 centimeter lang staat tussen mijn pantoffels driftig op en neer te springen en verwoed naar me te zwaaien. Ik steek mijn hand uit en laat hem plaatsnemen. Zo hijs ik hem omhoog. Daar gaat hij staan op een dikke plooi van het dekbed. Nu ik hem goed bekijk zie ik dat hij wat wegheeft van een stoplichtmannetje, maar dan in het blauw. Hij ziet er zorgelijk uit.

  • Je moet me helpen!
  • Oké, met wat?
  • Ik ben verliefd!
  • O zoek dat zelf maar uit, daar begin ik niet aan…
  • Maar ze is geel!
  • Nou en, jij bent blauw, ik ben wit van de slaap. Was dit alles?
  • Maar ik wil dolgraag kinderen!
  • Ga je gang. Maar niet hier!
  • Snap je het dan niet?!
  • Eh…nee?
  • Onze kinderen worden groen!
  • Vreselijk?
  • Ja! Want ik houd helemaal niet van groen! Ik erger me eraan!
  • Maar misschien worden ze wel blauw. Of geel!
  • ….
  • Kan toch?
  • Bedankt!!!

En met een aanloop verdwijnt hij over de knieënberg dwars door het donkere voetenbos.  Hè hè, ik kan weer gaan slapen. Achteloos wuif ik met mijn hand een mug weg. Een mug? En sinds wanneer kunnen muggen giechelen? Dan merk ik dat het blauwe mannetje terug is. Naast hem een geel vrouwtje met een snoezig jurkje en vlechten in het haar. Ik knipper nog eens met mijn ogen maar ze staan er echt. En ze stralen! Het mannetje schraapt zijn keel.

  • Ik wil je nog bedanken!
  • Waarvoor dan?
  • Voor je goede advies!
  • Welk bedoel je precies?
  • Om voor haar te gaan! (slaat liefdevol een arm om het gele vrouwtje)
  • Nou, eh, graag gedaan…
  • En met de kinderen is het ook goed gekomen!
  • Hoe bedoel je?

Het mannetje fluit op zijn vingers en er komen twee kleine kindertjes tevoorschijn. Het ene kind is van een prachtige nachtblauwe kleur met hier en daar een ronde gele draaiende ster en het andere diep donkerblauwe kind wordt opgeleukt door felgele zonnebloemen… Wat zijn ze mooi! Ik rek me uit om ze aan te raken. Met een klap valt het boek dat ik gisteravond las op de grond.

Wat een nacht! 😉 Gelukkig had ik nog wel beide oren…

Gesneuveld voornemen

Echt! Je moet me geloven dat ik echt niet wilde lachen! Nou ja, in eerste instantie deed ik dat ook helemaal niet. Ik zat heel onschuldig in de auto, op de bijrijdersplaats en op mijn gemakje wat naar buiten te kijken. Het stoplicht sprong op rood dus stonden we stil te wachten.

Even terug waren we een jogger gepasseerd. Zo’n jogger die zich vooral in januari laat zien. Een man die vol goede moed zijn buik achterna rent. Die zijn vrouw wil bewijzen dat hij het zonder sportschool kan. Die zijn kinderen niet wil teleurstellen en de gekregen ren-outfit nog wat onwennig draagt. Die natuurlijk veel te hard van start gaat. Overmoedig denkt dat hij vleugels aan zijn nieuwe schoenen heeft. Die zich een moment een jonge god waant en niet kan wachten om tijdens de koffiepauze op zijn werk mee kan praten over snelle tijden en verbreken van pr’s.

Die jogger dus, haalde ons vervolgens in. Ik was er nog niet uit of ik hem nou geweldig dapper dan wel geweldig suf vond, of de man smakt opeens tegen het plaveisel! Hij ziet een drempeltje over het hoofd, probeert nog een zijwaarts sprongetje te maken, hipt nog twee meter op een been, gelijk een dronkaard tolt hij nog eenmaal om zijn eigen as, zwaait met beide armen ongecontroleerde rondjes en moet dan toegeven aan de zwaartekracht, de snelle schoenen glanzen in de lucht…

Wat moet ik doen, behalve m’n lach inhouden?! Net als ik van plan ben de auto te verlaten en op de een of andere manier hulp te gaan verlenen komt het onfortuinlijke slachtoffer overeind tot zit-stand. Hij doet zijn uiterste best zijn rug te krabben. Zijn rug te krabben?! O nee, hij haalt een telefoon uit een zakje op zijn rug. Gelukkig; hij regelt zelf hulp! Gelukkig want het stoplicht springt op groen!

Ik denk zomaar dat ik getuige was van een gesneuveld voornemen.

struikelen