Tagarchief: Stichting Het Vergeten Kind

Mevrouw Doorsnee

maxima

‘Max, kom je?’. ‘Ja ja, even de bloemen in het water zetten!’. Maxima zoekt in het aanrechtkastje naar een geschikte vaas voor de witte tulpjes. Even twijfelt ze nog tussen een zilveren exemplaar met een subtiel goud randje en een porseleinen met ingewikkeld gedraaide oortjes. Eigenlijk vindt ze geen van beiden mooi. Dan valt haar oog op de kristallen karaf die nog op het aanrecht staat. Ze glimlacht. Willem heeft het goed onthouden ‘kristal mag niet in de afwasmachine!’. Ze schikt de wat stijve tulpen in het glaswerk en plaatst deze op het midden van de keukentafel. Ze knikt tevreden en laat zich vervolgens zuchtend op een stoel zakken. Even zitten hoor. Wat een roerige tijd op Villa Eikenhorst.

Amalia die al snel naar ‘het voortgezet’ zal gaan. Er gaat heel wat tijd en energie zitten in het bezoeken van diverse scholen. Die zich dan  vanzelfsprekend allemaal van hun beste kant laten zien zodat kiezen steeds moeilijker wordt. Toen ze eindelijk een geschikte school vonden bleek er niet voldoende ruimte te zijn voor beveiliging. Alle andere opties keurt het schattige prinsesje meteen af omdat zij, geheel volgens de regels van het opgroeien, bij voorbaat alles van haar ouders afkeurt.

Gelukkig heeft Willem nu een keuze gemaakt over hoe hij zijn verjaardag wil vieren. Hij wil gewoon naar Dordrecht, niet zo ver weg. Ze gaan daar met de hele familie op vier verschillen plekken van de stad zitten, op hopelijk comfortabele zetels, en laten het volk langstrekken. Toen Maxima opmerkte ‘Maar…dit toch eigenlijk een defilé?´ was Willem lichtelijk beledigd want hij wilde onder geen enkele voorwaarde een oubollig iets als een defilé op zijn feestje. De meisjes zien het ook niet echt zitten. Nu ze eindelijk de juiste leeftijd hebben om die dag mee te vieren, gaat het koekhappen of wc werpen aan hun Koninklijke neusjes voorbij. Maxima zucht nog maar eens.

Ze heeft het druk de laatste tijd. Verhuisperikelen. Veel zorgen om haar zieke vader. Willem die haar uitlacht als zij zegt ‘Ik voel me een jassenzorger’ en verbetert ‘Mantelzorger schat’. Gisteren was ze zelfs bijna de afspraak vergeten met ´Het vergeten kind´. In de haast, om vlak voor die afspraak nog snel boodschappen te gaan doen bij Albert Heijn, vergat ze de bloemen mee te nemen. Gelukkig was er een attente caissière zo vriendelijk het bosje haastig na te brengen. ´Max, kom je?´. ´Ja ja!´. Ze staat op en gooit het plastic met de 35% korting sticker in de oranje afvalbak.

Advertenties