Tagarchief: speelgoed

(Ik mocht voor Apeldoorn Direct weer een leuk interview afnemen bij gezellige mensen! )

112Toys: Van jongensdroom naar werkelijkheid

Donderdag 18 juni 2020

Door Carla van Vliet

Aan de Deventerstraat 72 bevindt zich de winkel ‘112Toys speelgoed met voorrang’, deze wordt gerund door Jan en Marieke. Rondkijkend in deze winkel is uitsluitend speelgoed te zien met maar 1 thema: de hulpverlening. Van houten knopjespuzzel tot dekbedovertrek, van brandweerkazerne tot badeendje, van verkleedkleren tot schaalmodellen.

Jan vertelt enthousiast dat hij als kind al gecharmeerd was van politie-, brandweer- en ziekenautootjes van het merk Siku. In de loop der jaren viel het hem op dat er minder autootjes te krijgen waren en hij wilde wel eens kijken of hij zelf een speelgoedwinkel in het ‘zwaailichtgebeuren’ kon opzetten. Intussen was hij zelf werkzaam in de hulpverlening en had daardoor toegang tot een groot netwerk. Hij begon in 2014 aarzelend met één doos met 20 ambulances: die waren snel verkocht. Onder de naam U-toys (de U is van Uithoorn, waar het stel destijds woonde) ging het van een doos naar een stellingkast, naar een slaapkamer totdat op een dag het hele huis eigenlijk vol stond. In 2016 vonden ze het pand in Apeldoorn waar ze hun gedroomde winkel goed kunnen scheiden van het woongedeelte. Er is zelfs een etalage. Toch is het vooral een webwinkel maar als Jan en Marieke thuis zijn is de winkel ook open of je kunt een afspraak maken. Speciaal voor de foto’s trekken ze nog snel hun met logo bedrukte bedrijfsshirt aan.

Wie zijn jullie klanten?

 „Het zijn uiteraard kinderen met hun ouders. Ze fietsen langs, zien een mooie brandweerauto in de etalage en halen hun ouders over naar binnen te gaan. Maar even zoveel volwassenen weten onze winkel te vinden en komen graag binnen om naar de schaalmodellen te kijken. We hebben echte verzamelaars als vaste klant. Dat zijn dan verzamelaars van bijvoorbeeld alles van politie of alles van een bepaald merk of van een bepaald type auto. Laatst kwam er een nieuw model uit: de Audi A6 die door de politie gebruikt wordt. Er was direct een run op, ook door politiemensen zelf. Soms verzamelen mensen alleen maar brandweerpoppetjes en willen ze ook de brandweerfiguren uit andere landen waar de outfit uiteraard anders van is en ook de figuren uit andere jaren. Onze branche is een heel specifiek gebeuren. We noemen het zelf wel eens ‘de winkel van de jongensdromen.’ ”

Dan zijn jullie vast heel duur?

 „Nee hoor, vergeleken met de bekende speelgoedwinkels zitten we in dezelfde prijsklasse. Ons goedkoopste artikel is een tekensetje van Paw Patrol van 1 euro en ons duurste is een schaalmodel van 230 euro. En dan hebben we natuurlijk alles daar tussenin. Wij gaan jaarlijks naar een grote speelgoedbeurs in Neurenberg om aan nieuwe spullen te komen. Onze ogen scannen alleen hulpverleningsartikelen en altijd vinden we weer nieuwe items, nieuwe varianten maar ook nieuwe fabrikanten. We verkopen de bekende merken zoals Lego, Playmobil, Bruder, Siku en ook Greenlight. Deze laatste fabrikant levert alles van Amerikaanse hulpdiensten. Heel erg gaaf. We beperken onszelf natuurlijk door vast te houden aan het thema hulpverlening maar door steeds meer in de breedte te gaan met een groter assortiment onderscheiden we ons juist van andere speelgoedwinkels. Ons meest verkochte artikel? De uniformpyjama, ‘Voor stoere dromen!’ .”

Wat vinden jullie belangrijk?

 „Wij zijn graag klantgericht bezig. Ik (Marieke) ben wat minder gaan werken om meer tijd te hebben voor de website die ik aan het vernieuwen ben, door onder meer duidelijkere categorieën aan te brengen. En meer tijd voor de bestellingen. We hebben een gratis inpakservice, dus het pakje komt indien gewenst als kant en klaar cadeautje bij je thuis. En in Apeldoorn bezorgen we gratis. Door ons eigen werk zijn we niet altijd open maar wellicht is het in de toekomst mogelijk 1 à 2 dagen vast per week open te zijn, mits het rendabel genoeg is. Soms krijgen we ook zoekopdrachten, daar zetten we ons graag voor in. Wat we ook heel leuk vinden is de sinterklaascadeautjes te verzorgen voor bedrijven. We krijgen dan een lijst met kindernamen en een budget en dan regelen wij alles: inkopen, inpakken en  voorzien van de juiste namen. Dit is het enige moment in het jaar dat we speelgoed kopen buiten onze branche om.”

Wat zouden jullie nog kunnen betekenen voor de Apeldoorners die nog geen vaderdagcadeau hebben?

 „Voor elke vader is er wel iets te vinden bij ons. Van een doos met 6 mooie schaalmodellen gemaakt ter ere van het 150-jarig bestaan van de Londense brandweer tot stoere gestileerde brandweermannetjes gemaakt van stalen schroeven en moeren van de firma Steelman. Ook voor de aanstaande vader kun je bij ons terecht. Wat te denken van rompertjes van politie en brandweer. Een luiertaart met het hulpverleningsthema is ook een gewild cadeau.”

Hoe zijn jullie te bereiken?

 „Natuurlijk zijn we bereikbaar op ons telefoonnummer 055 – 312 45 88. Daarnaast kan je ons via onze website www.112toys.nl  ook altijd bereiken, op Facebook en Instagram zijn we zeer regelmatig te vinden. Je kunt ons ook gewoon een Whatsapp-berichtje sturen op 06 237 18 837. En natuurlijk in de winkel, als de gordijnen open zijn.”

 

 

Buitenland

 

(België organiseert ook wel eens schrijfwedstrijden en aangezien je natuurlijk gewoon Nederlandse bijdragen kunt inzenden doe ik ook daar aan mee. Soms lukt het: sinds vandaag staat mijn kinderverhaal ‘Olivier wil koning worden’ als voorleesverhaaltje op http://www.voorleestuin.be ! Yeah!! En soms lukt het niet. Onderstaand verhaal heb ik ingezonden voor de Columnwedstrijd van Thisishowwweread, een Belgisch platform voor literatuur en lifestyle, voor de ondernemende lezer. Het thema was vrij, lengte ongeveer 500 w., het werd ietsje langer. Dit verhaal heeft het niet gered, toch maar hier plaatsen dan ;-))

Roze wolk

Kijk naar me! Zie je het? Nee? Nog steeds niet? Ik ben blij! En niet zo’n klein beetje ook. Na al die maanden van spanning kwam vanmorgen eindelijk het verlossende telefoontje: “Mam! Je bent Oma geworden!” Van pure vreugde sprong ik uit mijn stoel en gooide daarbij de veel te dure leeslamp om. Scherven brengen geluk toch? Slik, dit wordt wel heel veel geluk.

Ik laat de boel de boel en huppel naar de stad voor een cadeau. Bij de speelgoedwinkel voel ik mij een kind, zoveel moois en schattigs is er te zien. Kijk nou, een roze beer die kan zingen. Even proberen. Ik druk op haar buikje. Nog eens. Toe nou! Ik schudt haar zachtjes heen en weer. O jee, ze begint keihard te huilen! Waar zit die uitknop! Houd op, stomme beer! Ik stop het roze kreng in de plastic roze Barbie-caravan en doe alsof er niets aan de hand is. Niets aan de hand. Wat is dit? Een roze opwindautootje. Wat lief. Even proberen. O jeetje, het ding zit vast aan mijn sjaal en draait zich steeds vaster in de wollen franje. Wat nu weer. Ik trek en ruk maar het voertuigje zit moervast. Ik kijk wat onbeholpen rond. Aha, daar is de oplossing: met een kleuterschaartje bevrijd ik het wagentje. Dan valt mijn oog op een dartspel met zachte pijlen die met klittenband aan het bord vastzitten. Hier kan niets mis mee gaan. Ik gooi een pijltje naar het bord. Mis, op de grond. Als ik het wil oprapen blijkt het wel erg goed aan de vloerbedekking te hechten. Ik laat me niet kennen en trek resoluut aan de pijl. De vloerbedekking besluit los te laten op een moment waar ik niet op bedacht ben en ik val plat op mijn gat. Met de pijl in mijn hand, dat wel.

Ik gooi het over een andere boeg en besluit kleertjes te kopen. Ik aai rekken vol met roze tule, ik gooi stapels minihemdjes met roze flamingo’s om, ik woel met twee handen in een bak vol witte ienieminisokjes met roze hartjes, roze haarbandjes met witte roosjes gebruik ik als katapult, ik jongleer met drie pluchen roze ballen, ik…weet het niet meer. Help! Ik zeg dit niet hardop maar straal het kennelijk wel uit. Een winkeljuf komt op mij af en vraagt zuur: “U zoekt?” Betrapt stop ik beide handen in mijn zakken en vraag naar een roze cadeautje. “Uw eerste?” Ik knik trots en laat me een pakket aanpraten. Ik heb het lef niet meer om tegen te spreken en verlaat de winkel met twee tassen vol en een snikkende bankpas.

De details over mijn reis naar het ziekenhuis zal ik je besparen. Laten we het erop houden dat ik een slangenmens ben. Vele routes en afdelingen later ben ik dan toch daar waar ik zijn moet. Ach kijk nou! Ik vergeet iedereen en ren op mijn doel af. De stoelpoot is echter langer dan ik denk en ik smak bijna naast mijn verse kleinkind in het lelijke ziekenhuiswiegje. De baby schrikt en zet het direct op een huilen. “Oma is binnen, het huilen kan beginnen!”, grap ik nog. Mijn dochter toont direct haar moederkwaliteiten en heeft haar nazaat in twee tellen stil. Sorry hoor. Met de nodige felicitaties zet ik de twee volle tassen op het bed. De jonge ouders duiken er enthousiast in om er al snel weer beteuterd uit te komen. Hè? Iets niet goed? “Mam, weet je hoe ons kindje heet?” Verrek, vergeten te vragen. “Joost! Mam, je hebt een kleinZOON!”