Tagarchief: soesjes

Luister es

grote oren

Luister es

Opvallend is de goede samenwerking tussen ons brein en onze zintuigen! Je ogen zien meteen dat iets groen is, je oren herkennen een harp, je neus ruikt oliebollen,  je handen voelen of iets zacht of hard is en je tong proeft iets zouts. Bijna net zo snel geeft je brein er een mening bij. Wat een smerige kleur groen! Nog wat harplessen zou geen kwaad kunnen! Wat een vatte hap die oliebollen! Wat een stugge stof is dit! Hier mag nog wel wat zout bij zeg!

Soms kan een eigen mening ons in de problemen brengen of op zijn minst danig voor schut zetten. Weet jij wel hoelang diegene naar die speciale kleur groen gezocht heeft en dat het nu eindelijk bij de gordijnen past? Realiseer je dat de harpspeler nog maar zes jaar is. Bedenk dat je ook gewoon van oliebollen kunt genieten. Dat er voor een broek een andere stof gebruikt wordt dan voor een knuffel. En besef dat zoutarm eten wellicht iets te maken heeft met bloeddrukhoogten. Die eigen mening zouden we soms beter even kunnen opschorten door eerst met zekere aandacht te luisteren…

DSCN2448

Kijk nu eens hier naar. Je denkt nu meteen ‘O o, ze heeft weer geprobeerd te bakken…!’ Ik zou hier kunnen beamen dat ik het kordate maar wellicht wat overmoedige plan had opgevat soesjes te bakken. Deze zouden dan boven op een taart prijken als zijnde kerstballetjes. Creatief toch? Dat die soesjes  in de oven besluiten lekker dicht tegen elkaar aan te gaan liggen en zo één grote platte soes te worden kan ik natuurlijk ook niet helpen…

Daarom, luister eerst naar me. Dit baksel is precies zoals ik het bedoeld heb!  De ronde, vierkante en/of gestapelde taarten zijn mij iets te gewoontjes. Met een winterse kersttaart moet je uitpakken! Groots en meeslepend denken! Pronken en pochen! Snoeven en schitteren! Over de top en terug! Daarom heb ik dit skilandschap gemaakt. Zorgvuldig uitgedacht. Ik spuit het helemaal sneeuwwit en maak er met fondant/marsepein allerlei wintersportertjes op die slalommen tussen kersboompjes, glühweinstalletjes, engelenkoortjes, worstenbroodkraampjes, peperkoekdanseresjes, sneeuwpopjes en zuurstoklantaarnpaaltjes. Om niet te opschepperig over te komen laat ik de skilift en de schaatsvijver dit jaar achterwege.

Als het goed is heb je je eerste mening over de foto vliegensvlug bijgesteld en dat komt doordat je eerst heel fijn naar me geluisterd hebt. Kleine moeite toch? Daarom wens ik iedereen:

Fijne Kerstdagen met grote oren!!!

Zo’n dag

Ik ga naar het Stadshart en volg het fietspad, dat als een roze lint door Zoetermeer slingert. Lekker in het zonnetje, langs de sloot. ‘Pets, pets!’, een waterhoentje stampt zijn nestje stevig aan. Ik zie geen een eendje meer in zijn eentje. Twee aan twee zwemmen ze wat rond of zitten dommelend op de kant. Gevleugelde voorbodes. Een goed begin.

In het Stadshart ben ik van plan mijzelf eens te trakteren op een nieuwe paasoutfit als beloning voor het bewust nagestreefde gewichtsverlies. Vele winkels met verdraaid kleine paskamers later bedenk ik ‘hoe kan dat nou?’. Ik wurm en worstel, hijs en trek, hou mijn adem in, stel mij weer eens veel te veel voor van het woordje ‘stretch’, hinkel vervaarlijk op een been, bekijk mezelf van voor en opzij en zucht teleurgesteld. Ik ben er klaar mee. Ik weet zeker dat ‘ze’ tegenwoordig veel kleinere patronen gebruiken! Als ik dan ook nog eens mijn been openhaal aan een nietje, ja een nietje in een broek (???), dan geef ik het passen op.

Waarom lopen de roltrap en de leuning van de roltrap niet synchroon? Daardoor sta ik opeens met een overdreven uitgestrekte arm. Ik haast me naar mijn fiets; weg van hier!

Op de terugweg kom ik er achter dat ik op de heenweg wind mee had.

Toch maar meteen langs de supermarkt voor nog wat laatste paasinkopen. Drie keer de winkel rond en nog kan ik het niet vinden. Even vragen maar ‘Waar liggen de lege soesjes?’. ‘Volgt u mij maar!’. Natuurlijk heb ik een wagentje met een haperend wiel en natuurlijk glipt de behulpzame jongeman overal snel tussen door. Ik volg hem zo goed als ik kan en hij brengt me bij de…sushi! ‘Nee, soesjes die ik zelf kan vullen’. ‘O, volgt u mij maar!’. Als ik hem hijgend en wel weer heb gevonden staan we bij…de bakspullen. ‘U wou toch zelf maken?’. ‘Nee, ik bedoel soesjes uit de vriezer!’. Ik besluit hem nog één keer te volgen. Vol trots toont hij me soesjes met slagroom en chocola. ‘Ik bedoel LEGE, die ik zelf kan vullen!’. ‘O, die hebben we niet’.

Eindelijk thuis. De kachel brandt heerlijk, de narcissen doen het binnen prima, ik neem nog een verdiend chocolade eitje. Even foeter ik nog op het  glimmende papiertje dat er te strak om zit…maar dan lach ik om al die luxeprobleempjes.

Vrolijk Pasen!