Tagarchief: slak

Sjaak en Sjaantje of het ontstaan van de naaktslak

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de 24 gemeenten-schrijfwedstrijd, georganiseerd door  Bibliotheek Oostland en Bibliotheek Zoetermeer, met als thema ‘Voorlezen’. Resultaat: het is een verhaal om voor te lezen dus valt buiten de doelstelling)

 

Er was eens een slak. Een stoere mannetjes slak. Met een stevig huis op zijn rug. Hij heette Sjaak en leek precies op zijn vader, Ouwe Sjaak. Dezelfde bruinachtige huidskleur, dezelfde ogen op even lange steeltjes en dezelfde spiraalvormige krullen aan de buitenkant van hun huis. Alleen hun slijmspoor was anders. Van Sjaak was het stevig en glad, van zijn vader was het wat dunnig en haperend.

single snail male

Sjaak had zijn oog laten vallen op Sjaantje, een allerliefst vrouwtjesslakje. Op een zonnige maandag verrekte hij bijna zijn linkersteeltje toen zij hem passeerde op het tuinpad. Haar teint was adembenemend en getuigde van een goede verzorging en veel buitenlucht, haar huisje was zo fragiel dat het wel parelmoer leek en haar spoor was uiterst elegant te noemen. Sjaak draaide wat flirterig om haar heen. Besef hierbij dat met zijn slakkengang een rondje om haar heen precies een dag duurde. Vijf dagen speelde Sjaantje hard-to-get. Maar na zes lange dagen gaf Sjaantje eindelijk sjoege. Ze keken elkaar diep in de ogen, hetgeen nog niet mee viel met al die steeltjes en wisten toen zeker dat ze hartstochtelijk veel van elkaar hielden en voor altijd bij elkaar wilden blijven.

Print

Toen begon het probleem over de huisvesting. Ze wilden dolgraag meteen samenwonen, maar waar? Ze spraken over de huizenmarkt in het algemeen en over de voordelen van voordeurdelen in het bijzonder. Ze kwamen er aanvankelijk niet echt uit. Uiteindelijk bleek Sjaantje een zeer zelfstandig typetje te zijn: zij stond er op haar eigen huis te houden. Sjaak, ook de moeilijkste niet, vond alles best zolang ze maar samen bleven.

En dat bleven ze! Ze vierden een prachtige bruiloft op een heerlijke regenachtige dag, achter het oude schuurtje naast het omgevallen vogelvoederhuisje. Sjaak en Sjaantje dachten dat ze niet gelukkiger konden worden. Maar dat werden ze wel! Want nog geen jaar later werd de kleine Sjakie  geboren. Het was een wolk van een slak. Hij groeide voorspoedig op, deed erg zijn best op school, was vriendelijk tegen anderen en hield zijn huisje netjes. Hij ging steeds meer op zijn vader lijken en gaf zijn ouders weinig problemen.

Totdat…Sjakie op een dag begon te huilen. Hij huilde, huilde en huilde totdat de tranenstroom groter werd dan zijn slijmspoor. Sjaak en Sjaantje schrokken zich bijna een barst in hun huisje en wisten even niet wat te doen. Toen vroegen ze gewoon maar: ‘Wat is er Sjakie?’. Sjakie snotterde nog wat en bekende toen: ‘Ik wil het huis uit! Ik wil mìjn huis uit!’ De kleine Sjakie die nooit heibel of ander gezeur gaf, die zo overduidelijk in de voetsporen van zijn ouders leek te treden, was zijn huis spuugzat. Hij wilde vrij zijn van alle lasten, wilde niet meer sjouwen, niet meer in het gareel lopen, hij wilde zich onderscheiden. Zijn ouders probeerden aan alle kanten op hem in te praten  en noemden alle voordelen van zo’n eigen huis op. Ze gebruikte uitspraken als ‘Een huis op je rug dàt maakt je een slak!’ of ‘Je raakt nooit je sleutel kwijt!’ of ‘Je wilt toch niet dakloos worden?’. Toen Sjakie nergens op reageerde zei zijn moeder ten einde raad ‘Misschien moet je eens met iemand gaan praten?’.

Sjaak dacht een oplossing gevonden te hebben en riep ‘Ik heb een top idee! Ga eerst eens een poosje logeren bij oom Jacques en tante Jacqueline!’. Even keek Sjakie verrast op door zijn tranen heen maar schudde zijn hoofd. Heel wat jaartjes had  hij met veel plezier in de wijngaard van zijn Franse familie gelogeerd maar ook dit idee kon hem niet overhalen.

Sjakie wist precies wat hij wilde. Hij maakte zijn huisje nog eenmaal goed schoon. Hij gaf het schilderijtje met de tekst ‘mi casa es mi casa’ , dat zijn moeder nog voor hem geborduurd had, aan haar terug. Aan zijn vader gaf hij de driedelige kroniek ‘Go with the flow’ die hij ooit eens van zijn eigen zakgeld gekocht had. Toen ontdeed hij zich van zijn huisje. Hij knuffelde zijn ouders voor de laatste maal en trok de wijde wereld in….als naaktslak.

Print

Vanzelfsprekend waren zijn ouders er een tijdje ondersteboven van, natuurlijk misten zij de kleine en maakten zij zich vreselijke zorgen. Ze sleepten het lege huisje onder een stapel oude bladeren achter het tuinhuisje waar zij het zorgvuldig bewaarden. Af en toe speelden er kleine torretjes in die er een superglijbaan in zagen. ‘Hij zal toch wel uitkijken bij scherpe randjes hè’, zuchtte Sjaantje. ‘Natuurlijk’ bromde Sjaak ‘Onze Sjakie is een slimme slak hoor’. ‘Ze zullen hem toch niet pesten omdat hij er nu zo…zo…anders uitziet?’, huiverde Sjaantje. ‘Welnee!’, protesteerde Sjaak standvastiger dan hij zich voelde. Het duurde precies een warme zomer lang om Sjaak en Sjaantje aan het idee te laten wennen. Beiden leefden op als er een kaartje van hun spruit uit een ander ver nat land kwam.

Op een dag was Sjaantje al vroeg opgestaan om een heerlijke paddenstoelenstoofschotel te maken want volgens  het laatste kaartje van Sjakie  zou hij vandaag thuiskomen! En precies op het beloofde tijdstip, na een verfrissende regenbui, kwam hij aangegleden. Oh…..wat was hij groot en sterk geworden! Hij leek nu precies op Sjaak toen zij die leerde kennen. En Sjaak? Die leek nu op Oude Sjaak, die al een tijdje geleden opgegeten was door een zanglijster. Sjaantje keek nog eens goed en zag toen dat hij niet alleen was! ‘Dag Mam!’ riep Sjakie vrolijk uit ‘Mag ik je voorstellen aan mijn vrouw Sjanet!’. ‘Dag mevrouw’ zei Sjanet ‘Fijn u eindelijk eens te ontmoeten. Sjakie heeft het zo vaak over u en uw paddenstoelenstoofschotel!’ en ze lachte er allerliefst bij. Sjaak en Sjaantje moesten wel even slikken toen ze bij Sjanet een zilveren ringetje door haar rechtersteeltje zagen. Maar al gauw letten ze er niet meer op want Sjakie vertelde honderduit. En uit alles bleek dat hij nog steeds met volle overtuiging achter zijn destijds gemaakte keuze stond. Hij was steeds voorzichtig geweest en was helemaal niet gepest en had zelfs de liefde van zijn leven ontmoet. Wat wil je nog meer?!

Sjakie en Sjanet hadden elkaar ontmoet tijdens een demonstratie tegen het omploegen van hun favoriete paddenstoelenveldje en toen bleek dat ze zoveel gemeen hadden, dat ze besloten voor altijd bij elkaar te blijven. ‘Kijk’ zei Sjakie en hij draaide zich een beetje opzij. Toen deed Sjanet hetzelfde en daardoor zagen Sjaak en Sjaantje op de voetzool van beide geliefden een prachtige tatoeage van twee door elkaar heen gevlochten S-en. De ouders keken elkaar eerst verschrikt aan maar bedachten toen dat Sjakie en Sjanet er niet minder lief en aardig door waren, dat ze zelf mochten kiezen en dat het er eigenlijk helemaal niet toe deed hoe ze er uitzagen. Met z’n vieren zaten ze even later nog lekker te snoepen van wat verse blaadjes en ze leefden nog langzaam en gelukkig!

Illustraties; Ilse Phlips, www.ilsephilips.nl

Advertenties