Tagarchief: sieraden

Op straat (3)

Dit vond ik.

Dit ging er aan vooraf….

 

Ik snuit luidruchtig mijn neus, mijn broer veegt een traan van zijn wang. ‘Nou, kom op!’ zeg ik en sta resoluut op. Mijn broer blijft zitten en schraapt zijn keel. ‘Eh…Els, als het jou hetzelfde is wacht ik liever nog even op Simone.’  Ik trek mijn wenkbrauwen op, slik een bitse opmerking in en knik dan instemmend.  Ik heb het niet zo op mijn schoonzus. Simone met haar altijd onberispelijke kapsel, haar immer keurige kleding met nauwkeurig bijpassende accessoires, haar eeuwig afkeurende blik richting mij. Om me een houding te geven trek ik me terug in het kleine keukentje van ons ouderlijk huis. Ik open en sluit doelloos wat deurtjes. Mijn ogen glijden liefkozend over de oude theepot met het dikwijls gelijmde oor. Van een nieuwe wilde moeder niet weten. Ik zie een stapeltje keurig gestreken en gevouwen theedoeken. ‘Altijd de hoekjes naar binnen doen hè, zo hou je de kast netjes!’, hoor ik haar nog zeggen. Een foto van vader staat tussen de pannen. Zoals in elke kamer van het huis een foto van hem te vinden is. Dat vond moeder gezellig.

‘Hoi, laten we maar snel beginnen. Ik kan het overleg van 15.00 uur niet missen!’, stormt Simone de woonkamer binnen. Ik kijk op mijn horloge en reken snel uit dat het in tijd van  een half uur moet gebeuren. ‘Ik stel voor’, zegt ze, ‘dat Els de hele inboedel neemt, ik de sieraden, dat zal qua waarde elkaar niet veel ontlopen en samen delen we de opbrengst van het huis. Ik ben voor!’ En ze steekt daarbij haar hand op. Ik kijk naar mijn broer en zie dat hij mijn blik ontwijkt. Daaruit maak ik op dat ze dit thuis al besproken hebben. ‘En wat doen we met de verzameling?’, vraag ik. Simone werpt een giftige blik op mijn broer, ze was het duidelijk vergeten, en reageert snel: ‘Die hoort bij de sieraden!’ Ik haal diep adem, mijn hoofd is wollig, mijn hart verdrietig, ik ben zo eindeloos moe. ‘Prima’, hoor ik mezelf zeggen, ’Zal ik het voor jullie opzoeken en inpakken, dan kun je het morgen ophalen?’ Simone kijkt op haar horloge, staat op en roept gehaast: ‘Top, tot morgen!’ Mijn broer staat één seconde in tweestrijd maar kiest het hazenpad en stapt even later bij zijn vrouw in de auto.

Dan ben ik alleen in het huis. Het huis waar we zijn opgegroeid en waar ik jarenlang mantelzorg verleend heb . Eerst bij mijn vader, later ook bij mijn moeder. Jarenlang heb ik boodschappen gesjouwd, doktersafspraken geregeld, ziekenhuisbezoeken afgelegd, bedden verschoond, kleding gewassen en gestreken en de altijd beschikbare chauffeur gespeeld. Met liefde overigens, maar het was zoveel fijner geweest dit te kunnen delen met mijn broer en schoonzusje. Maar ze waren altijd ‘druk’ en konden ‘onmogelijk’ tijd vrijmaken. En nu wil Simone dus de sieraden en de verzameling. Oké, prima! Ik loop naar de slaapkamer om het sieradendoosje te halen en daarna naar zolder om de dozen te pakken. Elk jaar kreeg ze van vader op hun huwelijksdag een antieke kerstbal, met een indrukwekkende verzameling van 44 stuks als resultaat.

De volgende dag staat Simone op tijd voor de deur. Ik overhandig haar een plastic tas. ‘O ja Simone, ik kon niet alle sieraden vinden. Ik denk dat moeder ze verloren heeft of zo, ze was zoveel kwijt de laatste tijd. Misschien heeft ze ze wel weggegeven, kan ook nog. Maar wat ik nog vond zit er in hoor. En wat betreft de verzameling, ik heb er nog wat plastic balletjes bijgedaan die ze altijd in de kerststukjes deed, dan heb je het compleet, oké?’ Simone kijkt me bedenkelijk aan maar besluit er niet op in te gaan en grist de tas uit mijn handen. Ik loop de woonkamer in en ga voor het raam staan. Dan zie ik het gebeuren! Een handvat van de tas breekt af en de kostbare ballen vallen in scherven op de stoep. Hoe kan dat nou? Een plastic zilverkleurig balletje weet te ontsnappen en rolt vrolijk over de stoep.

Advertenties

Petje af!

Gisteren werd een Chapeau beeldje uitgereikt aan Raimond Pouw door wethouder Marc Rosier. Dit beeldje heeft de oprichter en tevens  directeur van de kledingbank gekregen van de gemeente omdat hij ‘een belangrijke bijdrage geleverd heeft aan de leefbaarheid van zijn omgeving’.

chapeau voor Raimond (Mobile)

Precies een jaar geleden is het initiatief gestart; mensen in de minima kleding geven. In het afgelopen jaar is er heel wat gebeurd. Zijn man Vinnie Pouw werd er nauw bij betrokken en met Yvette Vos als derde enthousiasteling vormen zij het bestuur van de nu officiële Stichting MEVE. De naam Met Elkaar, Voor Elkaar drukt precies uit waar het om draait. Er volgde een uitbreiding naar een tweede filiaal in Palenstein, er is verhuisd van Belvedèrebos naar Bredewater, er zijn sponsoren gezocht en gevonden, er is commentaar in de wind geslagen, er is gehuild maar vooral veel gelachen. Zo’n veertig vrijwilligers werken mee, maar er is meer.

Er is contact gelegd met Bisnis, waar alle kleding gewassen en gestreken wordt, er worden plastic doppen ingezameld ten behoeve van de opleiding van blindengeleidehonden, er wordt niet alleen maar kleding verzameld, er worden meubels, wasmachines, lampen, kinderbedjes en nog veel meer huishoudelijke zaken aangenomen en weer uitgedeeld daar waar nodig. Iets wat jammer genoeg vaker voorkomt dan men denkt, ook in Zoetermeer. MEVE regelt dat hele inboedels van eigenaar veranderen. Het mooie vind ik persoonlijk dat Raimond met zijn onstuitbare energie (hij heeft hiernaast ook gewoon een eigen baan!), en zijn geweldige ideeën ook andere mensen aansteekt en stimuleert!

Zo is er de 17-jarige Rachel Den Hamer die hele bijzondere sieraden maakt, verkoopt en de winst belangeloos aan MEVE schenkt. Zij is ook zo’n echte helper; ze heeft vorig haar haar gedoneerd aan Stichting Haarwensen. En  ‘Na de vakantie ga ik een opleiding volgen voor Interieuradvies zodat ik ook mensen die het minder hebben kan helpen met mijn werk’. Samen met haar moeder heeft ze regelmatig leuke spulletjes van MEVE geruild tegen etenswaren. ‘Het sprak me onwijs aan! Veel mensen geven vaak weg aan het buitenland terwijl er hier in ons eigen land ook mensen zijn die het heel hard kunnen gebruiken dus daar wilde ik me ook graag voor inzetten!’, aldus Rachel.

armband (Mobile)        uil (Mobile)

Dit zijn voorbeelden van de door Rachel gemaakte sieraden. Ik moest wel twee keer kijken om te zien waar ze van gemaakt zijn: het zijn namelijk nespressocupjes! Hoe origineel is dit! Wie interesse heeft voor deze originele accessoires (ook leuk als cadeautje!) kan contact opnemen met Rachel via racheldenhamer@hotmail.com . Vraagt u zich wel eens af ‘wat doe ik met de lege cupjes?’,  spaar ze dan voor Rachel! Inleveren kan bij MEVE Bredewater 16. Zoveel koffie drinkt Rachel zelf niet natuurlijk dus doe mee…met elkaar…voor elkaar!!!

Ik zeg: Petje af voor deze mensen!