Tagarchief: shoppen

Ruilhandel

Men is geneigd te denken dat ruilhandel een ouderwets gegeven is maar niets is minder waar. We ruilen nog steeds. Vanmorgen bij de boodschappen. Groenten en fruit geruild tegen een briefje. Een briefje dat weliswaar vijf euro waard is maar het blijft ruilen. Voor niets gaat de zon op, dat dan weer wel.

Na de boodschappen even shoppen in de stad. Kijken of er nog iets te ruilen valt. Het eerste wat ik tegenkom is dit…

Ik bekijk ‘het’ aan alle kanten. Meet een hakhoogte van 11 centimeter. Ontdek een prijsstickertje op de zool. Ga op zoek naar een winkelmedewerker en vraag hem om uitleg. Maar hij garandeert me dat de prijs klopt en vraagt me welke maat hij voor me mag halen. Ik bespaar hem de moeite. Ik ga toch geen €140,- ruilen tegen een hernia door wat stukjes versleten spijkerbroek?! ‘Ik kijk nog even verder.’ is mijn laf excuus. Misschien een leuke tas, daarvan heb je er nooit te veel.

Mooi strak van vorm en gemaakt van prachtig leer. Zacht leer ook… denk ik. De tassen staan achter slot en grendel dus ik kan het niet daadwerkelijk voelen. De prijs is ook niet te zien maar het kleintje ernaast, die niet groter is dan een kwart van deze, kost €99,95. Je hebt dan wel een echte Matt & Nat in handen. Ik vraag me af hoe die twee elkaar gevonden hebben Matt en Nat. Hebben ze hetzelfde afstudeerproject op de kunstacademie gedaan? Vormen ze Beauty en the Brains? Zorgt de een voor de creativiteit en is ander handig met ruilen? Gelukkig heette Matt niet Droog… Nee, ik ruil geen briefjes of munten voor deze tas. Dan maar gewoon even lekker kleren kijken en passen.

Toppunt van optimisme vind ik dit. In eerste instantie stonk ik er in ook nog. Ik hing alle te passen kledingstukken enthousiast op yes en yes. Uiteindelijk waren de yessen leeg en brak de no bijna af… Geen geruil hier. Hier word ik no vrolijk van en ga ik maar yes snel naar huis. Lekker op de bank , krantje lezen. En wat denk je?

Ik denk dat John de Mol dit geplaatst heeft, op zoek naar wat aanspraak, onder het mom van een nieuwe hobby. Ik zie hem zo zitten met allemaal keurig geordende stapeltjes op zijn bureau. Diepe frons op het voorhoofd: welk format zit hierin? En dan brandt er opeens een lampje boven zijn  hoofd: Ik heb het: ik ga ze ruilen! In verband met de privacy heeft hij zijn naam en mailadres doorgestreept, die ruilt hij niet graag in.

 

Advertenties

Schrijfhandje 29/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

Ze ging op haar roze fiets naar de stad. Ze dacht slim te zijn en plaatste haar fiets gratis bij de tandarts, met de gedachte ‘In de stad wordt-ie zo gejat!’. Tevreden met zichzelf huppelde zij vrolijk van de ene naar de andere winkel, shopte al haar tasjes vol en haar beursje leeg. Ze deed nog ergens een theetje met een vriendin en zag opeens hoe laat het al was. Ze haastte zich naar de tandarts, zocht in alle 26 tasjes naar haar fietssleutel en toen lukte het haar niet de sleutel in het slot te krijgen! Het slot was nergens te vinden, erger: de hele fiets was verdwenen! Ze keek verwonderd om zich heen, vroeg binnen bij de tandarts om uitleg, maar de fiets bleef weg. De tandarts leverde haar een leeg A4jte en twee stukjes plakband, meer kon hij ook niet doen.  Met haar roze lipgloss schreef zij deze boodschap. Voor het geval dat de fietsendief nog eens terug zou komen om te kijken of er iemand haar fiets terug wil….

Opvallend is weer het door elkaar gebruiken van soorten letters, schrijfletters, blokletters, hoofdletters, kleine letters. Het woordje fiets is net iets dikker geschreven,  net iets harder op de lipgloss gedrukt, om duidelijk te maken dat het hier wel om een fiets gaat en niet om iets anders. Je mag alles houden maar de FIETS wil ik terug! Als je dus een fietsendief tegenkomt op een roze damesfiets, spreek hem dan aan en stuur hem snel door naar de tandarts, wil je? Bedankt!

Ladylike

Naar mijn idee zijn er vijf emoties:

  1. Je vindt het zo leuk dat het riekt naar verslaving.
  2. Je vindt het best wel leuk.
  3. Je vindt het leuk.
  4. Je vindt het niet altijd leuk.
  5. Je hebt er een gloeiende hekel aan.

En dan bedoel ik shoppen. Geen boodschappen doen maar shoppen. Als ik ga shoppen begin ik meestal met emotie 2 om binnen een uur door alle teleurstellingen bij 5 uit te komen.

Nu het wat frisser wordt wil ik graag een vest. Een kruip-maar-in-weg-vest in een past-overal-bij-kleur. Niet zo moeilijk toch? In het rek hangt een lichtblauwe en op een plank ligt een zeegroene. Ik neem ze allebei mee naar de paskamer. Wat een heerlijkheid is het toch dat je in een paskamer altijd alleen bent (als je de tientallen reflecties van jezelf even niet meerekent…). Zo ziet niemand dat ik worstel bij het zoeken naar de mouwen. Ze zijn er niet!!!

Het zijn van die omslagdoekdekendingen. Je drapeert dat om je schouders. Het etiketje geeft gelukkig aan waar het midden van mijn rug moet zitten. Als eindelijk alle flappen op de juiste plaats hangen en ik in de spiegel kijk denk ik: ‘Afgezien van het rode hoofd ziet het er best wel ladylike uit!’. Totdat me even buk om mijn gevallen tas op te rapen. Huppakee, achterpandflap over mijn  achterhoofd! Ik schudt alles terug en reik naar het hangertje dat aan een opvallend hoog haakje zit. Hoppa, zijpandflap glijdt van mijn schouder. Ik moet mijzelf dit dus niet aandoen en om een driftbui te voorkomen knoop ik het kledingstuk aan het hangertje vast en hang het snel terug.

Eenmaal buiten zie ik een dame met een prachtige omslagdoek. Alles keurig op z’n plaats, precies zoals het hoort. Bijpassende laarsjes en een designerhondje aan een diamanten riempje. Waarom lukt het haar wel??? Totdat de kleine viervoeter een grote boodschap doet… Dan zie ik haar wurmend opzoek gaan ergens onder de doek verstopt naar een zakje. Dan moet zij bukken om het warme feestje op te rapen. Dan moet zij rekken om de zak in de bak te deponeren. Dan komt zij er achter dat hondlief last heeft van de kou en de actie wel vier keer herhaalt. Na 183 keer de doek te hebben teruggeflapt roept zij heel onladylike ‘Verdeurie!!!’.

 

 

 

Killing

In principe ga ik best ver met mijn lezers maar tot zekere hoogte. Hoever ik jullie toelaat in mijn persoonlijke leven bepaal ik nog altijd zelf. Ook ik heb grenzen en schuw niet deze aan te geven waar nodig. Vandaag kom ik akelig dichtbij die grens. Komt-ie: ik heb  killerlegs…

Mensen in mijn omgeving zien mij altijd gehuld in lange broek en dat heeft een reden die ik vandaag uit de doeken doe. Mijn onderdanen zijn gezegend met prachtige maar een tikkie kloeke en daardoor uiterst verleidelijke knieën. Daaronder pronken goed gevulde lonkende kuiten die van geen lubberen weten. Tel dit bij elkaar op en je praat over dodelijke benen. Ik ben er niets trots op, het is geen eigen verdienste en het heeft een normaal contact in het verleden regelmatig in de weg gestaan. Men keek namelijk altijd eerst naar mijn benen…

Mijn brein voelde zich achtergesteld en daarom draag ik altijd lange broeken. Dit klinkt simpel maar is het allerminst! Waar vind ik een geschikte broek? De laatste jaren heb ik de grootste problemen met de skinnylegsbroeken, vervolgens met de superskinnylegsbroeken. Ik krijg spontane vaatvernauwing als ik er alleen maar naar kijk. Het is ten strengste verboden iets te laten vallen want bukken lukt echt niet. En even snel verkleden zit er ook niet in want je moet ze langzaam afstropen en dan zitten ze binnenstebuiten…

superskinny

Vandaag moest en zou ik  toch een broek vinden. Een zomerse variant want morgen is het zover: de zomer begint! Werd ik hier blij van? Neen! Wie heeft bedacht dat broeken met elastiek in de ONDERKANT van de pijpen lekker zitten en ook tegelijkertijd een beetje elegant overkomen!!!? Het zijn Ibizavarianten op de ouderwetse drollenvanger…

broek

Broek shoppen: een killerjob!