Tagarchief: schrijven

Nieuw project!

Het voordeel van een eigen blog hebben is dat je niets moet maar van alles mag. Ik hoef geen project te doen maar het mag wel… 😉

Zo volgde ik eerst een 365 dagen project; elke dag iets schrijven over het ongewone van het gewone. Dat was best veel maar heel leerzaam.

Daarna een wekelijks project, dus 52 keer iets schrijven. Dit naar aanleiding van handgeschreven berichten die ik vond, Schrijfhandje. Ook leuk en leerzaam.

Nu zou je denken dat er een maandelijks project op de loer ligt maar dat is slechts 12 keer en dat is best weinig. Daarom heb ik mezelf nu vanaf 1 okober een limiet gesteld van 25 verhalen in 52 weken. Omdat ik het laatste project uitging van de afbeeldingen wil ik nu weer alleen maar schrijven.

De voorwaarden zijn:

  1. De laatste zin het het laatste verhaal wordt de eerste wordt van het volgende verhaal.
  2. De verhalen niets met elkaar te maken hebben. Geen vervolg dus.

Het lijkt een beetje op woordslang maar dan een verhalenslang. Wie weet komt het laatste (25ste) verhaal weer uit bij het eerste…. Dan ontstaat er dit, wat meteen maar mijn logootje voor deze serie worden gaat:

Je ziet geen begin en geen eind, elk verhaal gaat een eigen weg en alles grijpt in elkaar. Ik heb er zin in! Vanavond het eerste verhaal!

Advertenties

Uitnodiging voor iets nieuws

Een vakantie levert vaak nieuwe inzichten en ideeën op!

Van harte wil ik je uitnodigen mee te gaan doen met de (besloten) facebookgroep ‘Het Verhaal achter de Foto’. Eén keer in de maand een verhaaltje van 200 woorden schrijven naar aanleiding van een foto, plaatsen en lezen wat anderen er van gemaakt hebben.  Een schrijfvriendin, Jacqueline van Zwieteren, heeft dit opgezet en ik ben een beetje een soort van assistente hierin. Lees de onderstaande info door en reageer als  het je leuk lijkt om mee te doen. Het staat er niet in vermeld maar als je per ongeluk of door omstandigheden een maandje overslaat word je heus niet meteen de groep uitgezet 😉 Heb je toch nog vragen dan kun je die ook via het e-mailadres mail@hetverhaalachter.nl stellen. Ik hoop dat we snel een grote groep hebben!

 

Info Het Verhaal Achter de Foto

Wil jij ook zeer korte verhalen schrijven? Gewoon thuis vanuit je luie stoel? Dat kan! Geef je op voor Het Verhaal Achter de Foto en schrijf mee met de foto van de maand.

 Door het zien van een foto en het schrijven van korte verhalen (inclusief het lezen van andermans teksten), kun je op goede ideeën gebracht worden voor nog weer nieuwe verhalen én komen er misschien herinneringen boven waarvan je niet meer wist dat je ze had!

Hoe kan ik meedoen?

 Meld je aan door een e-mail te sturen naar mail@hetverhaalachter.nl (gebruik hiervoor je e-mailadres waarmee je bekend bent bij Facebook). Als ik je mail heb ontvangen, stuur ik je een uitnodiging om lid te worden van de besloten Facebookgroep Het Verhaal Achter de Foto. Zodra je de uitnodiging hebt geaccepteerd, kun je meedoen met de maandelijkse schrijfopdracht.

 Hoe werkt de schrijfopdracht?

 Iedere 15e van de maand plaats ik een nieuwe foto in de groep. Dan is het de beurt aan jou om te gaan schrijven. In je tekst kun je je fantasie de vrije hand geven, maar je mag ook schrijven over een persoonlijke herinnering. Als het maar een tekst is die betrekking heeft op de foto.

 Zijn er spelregels?

 Ja, daar komen we niet onderuit. Ten eerste is je verhaal een te behappen stukje tekst van maximaal 200 woorden.

 Beledigende, kwetsende en grove taal (in welke vorm dan ook) en pornografische teksten worden verwijderd.

 Wie leest mijn verhalen?

 Alleen de andere leden van de besloten Facebookgroep kunnen je verhalen lezen. In de groep ben je auteur en lezer tegelijk, reageren op andermans teksten – mits met respect – mag altijd.

 Je bent uiteraard vrij om je eigen verhaal ook elders te publiceren.

 

Bedankt

Mensen vragen wel eens ‘Hoe bedenk je het allemaal?’ Maar soms hoef je voor een blog niet ver te zoeken. Ga een eindje wandelen, een beetje winkelen, zet je oren en ogen open en laat het gebeuren. Vandaag maakte verschillende mensen het me weer erg makkelijk.

 

Even lekker snuffelen in de boekhandel. Twee jonge meiden ook.

  • Nah, wat is dit voor een stom boek!
  • Huh? Wat dan?
  • Het heet ‘555 feiten waar je helemaal niets aan hebt’.
  • O.
  • Dan heb je er toch niets aan?
  • Waaraan?
  • Aan dat boehoek!
  • Dan neem je het niet…

 

Een verwarde vrouw klampt zich aan mij vast.

  • Ik ben de weg kwijt!
  • Nou, dat is raar… Net lag hij nog langs de stoep…!
  • Huh?

de weg kwijt

Een gezinsauto volgeladen met gezin rijdt langs de stoeprand.

  • Daar kun je parkeren Papa!
  • Nee, daar staat NP.
  • No problem toch?

 

Bedankt mensen!

Vreemd

Rare jongens hoor, die mensen!

Ik hoorde gister deze ‘leuke’ dialoog.

-Haai! (luchtkus 1), Hoestie? (luchtkus 2), Alles oké? (luchtkus 3).

-Ja joh, je weet wel, druk, druk, druk!

-Ik weet het meid, maar wel leukedingendruk?

-Ja, leukedingendruk maar wel spannend hoor!

-Toch wel leukspannend hè?

-……ja hoor….

 Ook zag ik dit:

DSCN3762

Het lijkt me de brievenbus van Gargamel of een soortgelijke mopperpot.

Niks willen, niks toestaan, niks goed vinden

maar wèl post willen ontvangen!

Als ik postbode was

zou ik er een sticker onder plakken

met de tekst: NEE, ik bezorg bij u geen post meer!!!

En toen ik deze zag….

DSCN3478

ben ik spontaan gestopt met schrijven…

Schrijven en lezen

Al eerder heb ik eens vermeld dat er een wereld van verschil is tussen schrijven en lezen. De schrijver schrijft en de lezer leest. De schrijver schrijft een verhaal met een bedoeling, intentie, probeert sfeer en indruk over te brengen. Als de lezer leest wat de schrijver geschreven heeft kan de lezer het toch heel anders interpreteren dan de schrijver bedoeld heeft. De lezer leest er iets anders in.

Zo heb ik meegedaan aan een gedichtenwedstrijd. Voor de verandering. Meestal kom ik niet verder dan een fikse 5 decemberrijm maar om dat nou onder de categorie gedichten te plaatsen gaat wat ver (veel te ver). Waarom nu wel dan…omdat de opdracht mij aansprak. Het moest namelijk een beeldspraak zijn, een gedicht over een ding. Dus niet over duistere sferen, zweverige gevoelens, onduidelijke metaforen of andere vage dingen. Gewoon over een ding.

Ik deed mijn best, perste er twee uit mijn letterkast en stuurde ze beiden in. Eentje heeft er gewonnen en komt in een bundel. Welke denk jij?

Deze:

Elke dag, als ’t even kan

(soms zelfs vaker, dat ligt er maar net an)

houd ik je liefdevol vast.

Terwijl ik je gepast betast

raak ik bijna buiten zinnen,

wil meteen met je beginnen.

Samen nieuwe verhalen maken.

Voelen, doen, niet verzaken.

Ik stuur je gretig waarheen ik wil,

jij volgt volgzaam elke gril.

Dan weer grijp jij de macht,

handelt onverwacht.

Wie stuurt wie, ’t is om het even

zolang we allebei maar alles geven.

Op de top van de wereld beland

staan we gelukzalig hand in hand.

Elkaar gevonden.

Samen zen.

Ik

en mijn schrijvende pen.

Of deze:

Twee pootjes

Twee vleugels

En een brug.

Zonder jou

Bots ik gauw

Geef mijn bril terug!

 

 

100 woorden

toneelstuk

 

Dat schrijven beleven is blijkt wel weer uit onderstaand verhaal. Productiehuis De Kosmonaut in Den Haag organiseerde ter gelegenheid van het theaterfestival VERTIGO een toneelschrijfwedstrijd met als thema ‘Het loopt in het 100’. De bedoeling was dat je een script van 100 woorden schreef, exclusief de titel en de namen van de personages maar inclusief de regieaanwijzingen. En omdat ik dit soort wedstrijden als een enorme utdaging zie besloot ik mee te doen. Uiteindelijk waren er 135 inzendingen waarvan er vijf uitgekozen werden door een vakjury en uit die vijf mag het publiek tijdens het festival een winnaar kiezen.

 

Een van de vijf schreef het volgende:

 

Titelloos Drama

 

OMROEPER:

Welkom gegadigden!

Zet u. Het drama start.

Spoedig geniet u van Humor en smart.

Dit is een splinternieuw

Dubbellaagtoneel

Welk zijn aanschouwers

Verbluft en verwart.

Zaallicht uit. Doek gaat op.

Bühnebeeld: ratjetoe!

Spots op de cast

Rekwisieten kapot

Aanstonds een vinnige

Protagonistenstrijd

Wie van hen overblijft

Is aan het lot

OVERBLIJVER:

Vreselijk! Heftig zeg!

Nu dan: mijn monoloog

Iets met victorie

Beginnersgeluk

Dat ik potdomme een

Strijdvaardige

Man ben en dat voor

Dreiging niet buk!

Speler blijft raaskallen

Iemand verlaat de zaal

Dan volgt de rest

Van het schaapjespubliek

Doek dan. Een handjevol

Applaudiserende

Mensen en daarna wat

 

Tja, wellicht ben ik toch niet in de wieg gelegd voor deze vorm van toneel; het is mij te abstract… Ik beleef het niet… Maar tegelijkertijd is dit natuurlijk ook de reden dat mijn script niet gekozen werd. Een voor mijn doen luguber verhaal met weinig regieaanwijzingen:

 

 

Uit liefde

 

Hij en zij staan op het perron.

Hij             :  Blijf?! Alsjeblieft?

Zij              :  Waarom.

Hij              :  Ik hou van je?!

Zij              :  Je snapt het niet. Ik hou ook van jou!

Hij             :  Nou dan!

Zij              :  Ik wil het jou en mezelf niet aan doen.

Hij              :  Ik ga je helpen!

Zij              :  Ik moet het zelf doen.

Hij              : En onze Max dan?!

Zij               : (huilt) Help hem!

Omarmen elkaar, huilen, na verloop stopt zij.

Zij             : (zucht) Oké, je hebt gelijk. Ga maar mee.

Omarmen elkaar weer, hij zichtbaar opgelucht.

Hij              : Daar komt-ie! O nee dat is de intercity.

Zij               : Ik hou van je.  (springt voor de trein)

 

Een leven gevat in 100 woorden…dat ik beleef!