Tagarchief: schrijfwedstrijd

In 100 woorden

Boeken- en lezersplatform Hebban was bang dat schrijvend Nederland zich zou gaan vervelen in de vankantieperiode en schreef een schrijfwedstrijd uit. Er wordt elke week een foto geplaatst en daarbij mag je een verhaal verzinnen. Echter een verhaal van precies 100 woorden, niet meer en ook niet minder. Het verhaal met de meeste likes is de winnaar en mag een week op de website staan. Leuk idee maar de waardering door middel van likes vind ik minder. Niet de beste schrijver wint dan maar degene met de meeste volgers… Voor de lol/uitdaging heb ik toch twee keer meegedaan. Wat zou jij bedenken…?

 

Foto 1

Niet huilen kleintje, hier zijn we veilig. Hij is dood, het is voorbij. Ik zal altijd voor je zorgen. Ik kan dat. Alleen. Jij zult niets tekort komen. Maar nu moeten we verder. Voor het donker is moeten we verdwenen zijn. We volgen gewoon het hek. Het mes is goed verstopt en gelukkig had ik nog één schoon shirt. Zachtjes nu lieverd, anders vinden ze ons alsnog. Denk maar aan morgen, als we vrij zijn. Dan gaan we zingen en dansen, elke dag, maar nu stil. Goed zo, ga maar slapen. Ik houd van je. O shit wat hoor ik?

 

Foto 2

Ik rende alsof mijn leven er vanaf hing, wat waarschijnlijk ook het geval was. Ik was nog nooit zo bang geweest. De gemiste sportschoolafspraken telden, evenals de calorierijke buurtbarbecues. Maar ik moest wel doorrennen want het gevaar zat me danig op de hielen. Ik zweette, mijn hartslag verdubbelde, ik vreesde het ergste. Ging ik het op tijd halen? Nog zo’n honderd meter… nog vijftig … nog tien … gehaald! Ik bonsde hard zo op de deur dat deze plat voorover viel!

De regisseur vloog naar me toe en snauwde driftig: “Hoe moeilijk is het om het decor heel te houden?!”

 

Hoera, hoezee, whoop whoop!

In het vroege voorjaar heb ik meegedaan aan een schrijfwedstrijd van uitgeverij 18.02 publishing. Het was een hele bijzondere wedstrijd waarover ik een volgende keer iets meer uitleg zal geven. De deadline werd nog een maand verschoven i.v.m. corona dus werd het nog wat langer wachten. Ik heb zelfs een tweede verhaal ingestuurd. Maar opeens was daar de uitslag….en ik sta er bij! Mijn eerste verhaal wordt onderdeel van een boek en daar ben reuze blij mee! Zie hier het bericht via Facebook 😉

18.02 publishing

 

Een dag te vroeg kunnen we jullie de uitslag van de schrijfwedstrijd vertellen!

De schrijfwedstrijd 2020 Wat Voorafging … was anders dan andere schrijfwedstrijden. Vanuit een beginsituatie, beschreven door ons, werd gevraagd een verhaal te schrijven over hoe een van de personages of een groepje personages daar terecht was gekomen. Zolang het geen gedicht was, stond het type verhaal helemaal vrij. Door dit concept is het mogelijk om van alle verhalen samen één verhaal te maken. Het einde wordt aan de hand van de ingezonden verhalen geschreven door ons.

Het was spannend of er voldoende verhalen ingezonden zouden worden en of alle personages aan bod zouden komen. De jury heeft, zonder te weten wie de verhalen hadden geschreven, de verhalen beoordeeld. Daarna werd gekeken wie over een personage of een groepje het beste verhaal had geschreven.

En we kunnen zeggen: het is gelukt! We kregen mooie, goede, spannende verhalen opgestuurd en we hebben over elk personage een goed verhaal. Hier en daar zullen we de schrijvers vragen een paar kleine details te veranderen, waardoor we alle verhalen samen kunnen brengen tot een spannend einde waarin een hoop gebeurt. Hierbij kunnen we dus vooralsnog stellen dat het een geslaagd concept is.

Alle deelnemers krijgen zo snel mogelijk een mail. De winnaars lezen dan over het vervolg zoals de redactieronde. Degenen van wie het verhaal niet in de bundel verschijnt, krijgen in ieder geval via de mail een kort juryrapport.

De winnende verhalen zijn

  • Bob de Winter – Personage 4 en Heidi
  • Romeo Mazzei – Personage 15: Hugo
  • Gytha de Boer – Personages 7 en 8: Mariët en Annemarie
  • Debora Degreef – Personages 11 en 12: Ayse en Semiha
  • Rémon Saaltink – Personages 5 en 6: Stine en Jens
  • Carla van Vliet – Personage 13: Roosmarijn
  • Marieke van de Reep – Personages 9 en 10: Harm en Jelle
  • Annette Akkerman – Personages 1, 2 en 3: Cindy, Freek en Sjon
  • Joris Totté – Personage 14: Frits
  • Ben Deckers – Extra personages: Leopold en David

Gefeliciteerd voor de winnaars en alle deelnemers bedankt voor de inzendingen!

Wij gaan nu druk aan de slag met de redactie en de vormgeving van de bundel, waardoor alle lijntjes mooi afgerond worden. Ook benieuwd naar het eindresultaat? Houd onze website, Instagram en Facebook in de gaten!!

 

 

 

 

 

Vergeten

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de schrijfwedstrijd voor de Baarnse Literatuurprijs. Aangezien ik nog steeds niet precies weet wat literatuur is maar het wel bloedserieus vind klinken, krijg ik altijd de neiging dan juist een niet zo serieus verhaal te schrijven… Waarschijnlijk is dat ook de reden dat ik hiermee niet in de prijzen ben gevallen 🙂 )

Vergeten

Soms vraag ik mij wel eens af of mijn zus wel echt mijn zus is. Ons enige overduidelijke raakvlak is onze achternaam. Zij heeft echter alles keurig voor elkaar. Een knappe man. Bloedsaai, maar knap en hij verdient geld als water. Ze wonen in een prachtig huis met hun twee kinderen. Schatjes hoor, maar lijken iets te veel op hun vader, saai dus. Er bleek ook voldoende geld voor een huisje in het bos. De inrichting ervan lijkt precies op hun grote huis zodat ze niet misgrijpen of zich te veel moeten aanpassen. Gaap. Nou ja, nu hoef ik niet uit te leggen hoe mijn bestaan er uitziet.

Maar goed, daarnaast is hun hart groot genoeg om anderen te laten delen in hun riante leventje en daarom ben ik hier in hun boshuisje. Nu ik tussen twee banen in zit, heb ik alle tijd van de wereld om eens een dagje heerlijk uit te blazen. Bijkomen van het lezen van afwijzingen, van het opstapelen van lege pizzadozen, van het volgen van Netflixmarathons. Een hele heerlijke dag voor mezelf. Nou ja, van die hele dag is al een flink deel verloren gegaan aan de reis. De bus kwam te laat (tijd vergeten) en daardoor miste ik de trein en bij het laatste stukje lopen naar het huisje brak er een wieltje van mijn rolkoffer. Waarom een rolkoffer voor een dag, zul je denken. Maar hé, ik ben gewoon goed op alles voorbereid. Hoewel de inrichting van het huisje er toch iets anders uitziet dan ik dacht ben ik voornemens uitsluitend te genieten.

Mijn grote vriend, de zon, is er ook dus eerst maar eens lekker buiten lunchen. In het toch wel knusse designkeukentje maak ik een blad klaar. Ik leg mijn meegebrachte bammetje op een Wedgwood bordje, vind in de koelkast een aangebroken wit wijntje dat nodig op moet en doe verschillende stukjes fruit in een sierlijk schaaltje met een dekseltje. Ook van Wedgwood ja. Ik hijs me in een luchtig zomeroutfitje van mijn zus (short vergeten)en ga  met mijn blad in de luxe tuinstoel op het terras zitten. Verrukkelijk. O wacht, eerst even smeren anders verbrandt mijn poezelige huidje direct.  (olie vergeten) Ik zoek in de badkamer in alle kastjes. Hé wat is dat? Een zwangerschapstest? Sinds wanneer wil mijn zus een derde? Ik ren naar mijn telefoon, hier wil ik het mijne van weten. O ja, geen bereik hier in het bos. Terug in de badkamer vind ik de zonnebrandolie, waar ik me rijkelijk mee insmeer. Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn. Snel weer naar mijn tuinstoel. Rinkeldekinkel!!! Het glas glipt uit mijn gladde handen. Nou ja zeg, dat zuiver kristal geeft net zoveel scherven als gewoon glas. Ik veeg ze snel onder tafel.

Even later zit ik met de wijn in een plastic kinderbekertje weer op mijn uitverkoren plekje. De boterham is intussen uitgedroogd en klinkt als een cracker. Zodra ik aan mijn fruit wil beginnen denk ik het te horen. Maar ik doe net of ik het niet hoor en eet stug door. Uiteindelijk kan ik er niet meer omheen: het zachte gezoem gaat over in oorverdovend gezoem en al snel zit mijn fruitbakje vol met wespen. Ik spring gillend overeind en gooi het bakje ver het bos in. Het sierlijke Wedgwood bakje (vergeten ja). De zwerm trapt erin en verdwijnt van het terras. En nu wil ik echt ontspannen, op een ligbed met zo’n extra dik kussen! Adem in, adem uit. Adem in, adem uit.

Al snel lig ik me te vervelen en zie dat mijn teennagels nog helemaal niet zomerproof zijn! Ik vind paarse glitterlak (lak vergeten) en een stel roze teenspreiders (gewaagd hoor zus). Dit moet lukken. Net als ik met de laatste teen bezig ben schiet ik uit en zie tot mijn grote afschuw een paarse veeg over de smetteloos witte tuinstoel. Wat nu? Even later loop ik op mijn hakken, met gespreide tenen, en zet op alle tuinstoelen op precies dezelfde plek een paars veegje. Eenheid, daar houdt mijn zus van. Nu lijkt het net een heel chique merk. Als de klus geklaard is verdien ik rust en iets lekkers. Ik vul het kinderbekertje bij, vind wat paperclips om mijn haar vast te zetten (speldjes vergeten) en besluit een verfrissend huidmaskertje aan te brengen. Er is zelfs verse komkommer om op mijn ogen te leggen. Hmmm eindelijk vrede…

‘Help! Help! Een monster!!!’ Een klein jongetje in een grote zwembroek staat op veilige afstand naar me te wijzen, ondertussen voortdurend achterom roepend. Steeds scheller klinkt zijn stem. Ik blijf verstijfd liggen, zeker wetend dat het afschuwelijke monster zich achter mij bevindt. Dan verschijnt naast het jongetje een man. Een leuke man zelfs. Hij komt me redden. Hij verslaat het monster. Hij zal blij zijn dat ik ongedeerd ben. Hij zal me ten huwelijk vragen. We zullen super lang en zo gelukkig leven.

‘Wat doet u in onze tuin en ons huisje?!’

’s Avonds om 11 uur ben ik weer  in mijn eigen huis. Ik ben versleten, kapot, verreisd en verbrand en bovenal vergeten waar alle tijd van de wereld gebleven is.

Majesteit

(Editio schreef een schrijfwedstrijd uit getiteld ‘Brief aan de Koning’. Alle genres, alle invalshoeken waren toegestaan. Serieus, politiek, hilarisch, alles was vrij, behalve de restrictie van maximaal 850 woorden. Ik ging los…bij het bedenken was er nog geen sprake van corona…)

Majesteit,

Deze vraag brandt me al lange tijd op de lippen: zou u het niet prettig vinden uw verjaardag eens lekker thuis te vieren? Ik zie het al voor me…

U ligt ’s morgens nog in bed, een geruite pyjamabroek aan, daarboven een T-shirt met opdruk ‘King of the night’. De koningin, in een verwassen bigshirt van de HEMA, heur haar in een knoedeltje boven op haar hoofd, roept de prinsesjes. Gezamenlijk zetten ze een feestlied in: ‘Wilhelmus is vandahaag jarig, hoera dat viehieren wij!’ en dan wordt u bedolven onder de cadeaus: de nieuwste versie van het spel ’Troonstoten’ krijgt u van Amalia, een tegoedbon voor style-advies van Alexia en Ariane overhandigt u plechtig de dvd-box van The Crown. Máxima geeft nieuwe gordijntjes voor in de privéjet.

Omstreeks koffietijd arriveert de verjaarsvisite. De dochters hebben royaal versierde cupcakes gemaakt, die worden uitgedeeld door Máxima. Uw moeder verrast u met een stempel met uw handtekening. Als geen ander weet zij hoe snel je het zelf ondertekenen van stukken beu bent. De rest van de familie heeft gelapt en schenkt u gezamenlijk ‘Het handboek voor lintenknippen op diverse wijzen’ én een jaar gratis scharen slijpen. Na de koffie blijft de familie een broodje frikandel met oranjesaus eten. Ondertussen wordt er genoeglijk gekeuveld over hondjes en paardjes.

’s Middags is het doe-tijd! Wat te denken van een workshop kroonpimpen, een toespraak over toespraken kraken maken, paintballen met goudverf of een potje schunnige moppen tappen?

Dan volgt het diner. Gala- en andere deftige kleding is ten strengste verboden. Máxima heeft zich uitgesloofd met een aantrekkelijk koninginnensoepje. Laurentien brengt de Koninklijk verantwoorde kip, patat en appelmoes mee. Beatrix trakteert iedereen op een oranje ijsje. Erbij geserveerd wordt een oranjebittertje en oranje aanlenglimonade (waarbij Ariane stiekem een paar glaasjes verwisselt). Een waar verjaardagsmenu!

Wat is een verjaardag zonder spelletjesavond? Minister-kegelen en paparazzi-vangen worden direct door u gewonnen. Het Oudhollandsch koeksjoelen verstaat Maxima als de beste. Het jeu de boules met bitterballen eindigt in gelijkspel tussen u en uw broer Constantijn.

’s Avonds bent u weer samen in de Koninklijke slaapkamer. Op de achtergrond zien we Lucky tv. U ligt languit op bed en bekijkt  grinnikend de foto’s van deze dag op uw iPad. Máxima poetst het rood wit blauwe vlaggetje van haar wangen. Dan schuift zij naast u in de echtelijke sponde ‘Heb jij één fijne verjaardag gehad lief?’ vraagt ze nog wat bezorgd. Maar u knikt en zegt ‘Ja! Het was zo lekker gewoon, dat is nog eens wat anders!’

Dit zou toch geweldig zijn! Wilt u er eens over nadenken? Wij vermaken ons toch wel.

 

Vriendelijke groet,

O.N. der Daan.

 

Gewonnen

Stel dat ik een boek wil schrijven… dan moet ik een verhaal van heel veel woorden maken. Als je weet dat er per pagina gemiddeld 250 woorden staan en een gemiddeld boek tussen de 200 en 300 pagina’s bevat, moet ik dus al snel met 50.000 à 80.000 woorden over de brug komen. Nou kan ik in sommige gevallen breedsprakig zijn maar dit is wel erg hoog gegrepen.

Een schrijfwedstrijd geeft altijd wel een maximum woordenaantal aan, variërend van 500, 800, 1500 tot 3000 à 4000. Dat red ik meestal wel. Maar wat denk je? Soms kun je echt met veel minder toe om te winnen, haha. Op Schrijverspunt.nl  stond voor het vijfde jaar op rij, de uitnodiging een verhaal van 55 woorden te maken. Het moet een kop en een staart hebben, een afgerond fictief verhaal zijn, niet meer maar ook niet minder van 55 woorden bevatten, inclusief de titel. Uiteindelijk namen 522 mensen deze uitdaging aan waarvan 55 verhalen in een bundel zullen verschijnen: en het mijne zit er (net als vorig jaar…) bij! Het gaat zo:

 

Ogenschijnlijk

Ik vind je zo leuk.

Opeens laat jij je oog op mij vallen. Stuiterend op mijn rechterschouder, huppelend  langs  de voorkant van mijn blouse, verdwijnt het  in de plooien van mijn rok. Net voor het de grond raakt weet ik het te vangen. Ik geef het je kokhalzend terug.

Ik vond je zo leuk.

 

Wil je de andere 54 verhaaltjes ook lezen moet je de bundel maar kopen. Deze jaarlijkse wedstrijd wordt  georganiseerd met  vaste sponsor Stichting Biblionef. Deze stichting stelt zich ten doel om kinderen overal ter wereld de kans te geven om te lezen. Hoe mooi is dat! Zo kun je lekker lezen en tegelijk kinderen helpen!

Meer woorden wil ik er niet aan vuil maken 😉

 

 

Letterlijk

(Dit verhaal heb ik ingeleverd bij de schrijfwedstrijd van uitgeverij Keytree en het leverde me een plek in de bundel op! Het moest een thrillerverhaal zijn van 1500 à 2500 woorden. Het is mijn eerste thrillerverhaal in een bundel…een thriller op zich, haha. De bundel heeft de meest Nederlandse titel ‘The End’.  Alleen lezen als je durft…)

Manouk wordt wakker van een geluid maar als ze probeert haar ogen te openen is het doodstil. Haar oogleden zijn zwaar, loodzwaar. Een diepe zucht ontsnapt tussen haar droge lippen. Ze heeft zeker weer op haar rechterarm gelegen vannacht, want het steekt ontzettend. Ze draait zich om en wil haar arm bovenop het dekbed leggen. Dan ziet ze het dikke verband om haar onderarm en daaronder helemaal niets. Wat?! Haar hand is weg! Als door een wesp gestoken schiet Manouk overeind en kijkt ontsteld naar de stomp. Pijn. Opeens is er overal pijn. En misselijk voelt ze zich ook. Een helse hoofdpijn overvalt haar als ze zich probeert te herinneren wat er gebeurd is. Flarden ziet ze. Lichtflitsen en iemand met een zonnebril. Grote meekleurende glazen gevat in een dun goud randje. De rest is streperig alsof ze in een te snel draaiende draaimolen zit. Duizelig is ze. Als de kamer weer stil staat kijkt ze verwonderd om zich heen. Dit is helemaal niet haar eigen slaapkamer. Er zijn geen ramen maar er is wel een deur. Langzaam stapt ze uit bed en loopt voorzichtig naar de deur.

Gisteravond was er geen stoel onbezet op het terras van café Boathouse. De warme dag ging naadloos over in een zwoele avond. De ligging aan het water zorgde voor enige verkoeling. Tevens was het uitzicht geweldig daar. Zeilboten, met gebruinde mensen, kwamen terug in de haven. Plezierjachten, voor geïnteresseerden op zoek naar romantisch vertier op het water, maakten zich klaar om te vertrekken. Vier jongedames sloten zich lachend aan in de rij en liepen, wiebelend op hun hoge hakken, de loopplank over. Ze wisten een tafeltje op het achterdek te bemachtigen en zelfs voordat de trossen los waren proostten zij al met de eerste cocktail.

De vier waren op een opmerkelijke manier bij elkaar gekomen. Los van elkaar hadden ze gereageerd op een flyer die ze in hun brievenbus vonden. Op een gifgroene ondergrond stond de bijzondere tekst: ‘Verlaten en besodemieterde vrouwen verenigt u! Kom dinsdagavond om vijf uur naar café Boathouse. Op vertoon van deze flyer gratis drank.’ Niet eens de drank maar de oproep sprak hen zo aan dat ze het als een persoonlijke uitnodiging opvatten. De groene flyer bracht hen aan hetzelfde tafeltje. In eerste instantie waren ze wat terughoudend naar elkaar toe maar als snel bleek de nieuwsgierigheid  een bindende factor. Ze hadden geen van allen een idee door wie de oproep geplaatst was. Twee van hen aarzelden en vroegen zich de bedoeling van dit samenkomen af. Ze werden direct overgehaald door de andere twee. Hadden ze niet genoeg te verstouwen gehad de laatste tijd en waren ze niet toe aan een nieuw avontuur? Ze keken wat vreemd op toen de ober hen naast een drankje ook een briefje gaf. Hierin stond de volgende uitnodiging: ‘Welkom dames, op de rondvaart van jullie leven. We vertrekken om 21.00 uur.’ Ze werden er wat giechelig van. Het was vast een onschuldige grap van iemand. Ze spraken af er alle vier voor te gaan en wat er ook gebeurde vooral samen te blijven.

Het zonlicht prikt op de neus van Karlijn. Haar tong plakt aan haar verhemelte en ze hoort een drumband in haar hoofd. Moeizaam knippert ze met haar ogen en realiseert dan dat de omgeving haar niet bekend voor komt. Langzaam gaat ze rechtop zitten en slingert haar benen over de rand. Waar ben ik? En vooral waar is het toilet? Een golf van misselijkheid verrast haar en ze laat zich haastig achterovervallen. Maar haar volle blaas wint het, ze komt weer overeind. Zodra haar benen over de rand bungelen voelt ze een duizeligmakende pijn in haar linkervoet. Karlijn reikt met gesloten ogen naar haar voet en grijpt mis. Met geopende ogen grijpt ze ook mis. Op de plaats waar eerst haar linkervoet zat ziet ze haar onderbeen dik ingezwachteld. Haar been pulseert van de pijn en ze trekt hem weer op het bed. Ze wordt naar beneden gezogen in steeds kleinere cirkels, als in een draaikolk. Net voordat ze dreigt flauw te vallen komt ze weer langzaam overeind. Ze kijkt om zich heen en herkent nog steeds niets. Er zijn geen ramen maar er is wel een deur. Dan ziet ze naast het bed twee krukken staan. Ze pakt ze en doet onhandige pogingen hiermee te hinken. De pijn verbijtend beweegt ze zich richting de deur.

Manouk probeerde een mop te vertellen maar had vòòr de clou al de slappe lach. De andere drie schudden van de lach.

‘Neehee, toen kwam die blauwe…’, probeerde Manouk nog.

‘Het waren toch rooie?!’ verbeterde Karlijn.

‘O jaaaaa!’, reageerde Manouk verbaasd, ‘Nou, weet ik veel. Proost dan maar! Oepsie, alweer op!’

Ze hield haar glas teleurgesteld ondersteboven. Haar inmiddels vriendinnen klapten dubbel van de lach. Direct verscheen er een ober, hij schonk  met een grote glimlach de glazen weer vol.

‘Oehhhh lekker!’, riep Manouk.

‘Bedoel je de wijn?’, grinnikte Karlijn.

Ze brulden door elkaar heen dat zowel de wijn als de ober niet te versmaden waren. Ze vormden een vrolijk gezelschap. Diverse mannen keken met plezier naar het groepje. Maar steeds als er iemand contact probeerde te leggen werd hij hardnekkig genegeerd. Een groepje van vier goed uitziende mannen ondernam nog een moedige poging en ging bij de dames zitten. De mannen trokken alles uit de kast wat betreft charme. Ze deelden grif complimentjes uit, die de dames schamper in ontvangst namen. Ze boden tevergeefs een drankje aan. Ten slotte probeerden ze de dames over te halen tot dansen. De mannen bewogen hun slanke lichamen soepel en uitdagend op de zwoele muziek van het aanwezige combo. De dames gingen alleen maar harder lachen en zwaaiden de mannen weg als lastige insecten.

‘Wel leuk geprobeerd’, riep Manouk nog.

Jessica ontwaakt met een bijna dierlijk gekreun. Wat een hoofdpijn. Wanneer leert ze het nou eens niet zoveel te drinken. Haar ogen branden in haar hoofd. Ze heeft toch geen gekke dingen gedaan gisteravond? Eerst maar eens kijken hoe laat het is. Met haar rechterhand tast ze naar haar telefoon. Tevergeefs. Dan moet ze haar pijnlijke ogen toch maar opendoen om te zoeken. Het lukt niet echt. Ze vraagt zich af waarom het in haar kamer zo aardedonker is. Zodra ze gaat zitten maakt haar maag een buiteling en met moeite houdt ze een golf gal binnen. Opeens wordt ze bang. Ze krijgt haar ogen niet open en als ze haar handen naar haar gezicht brengt voelt ze een groot verband ter hoogte van haar ogen. Een blinde paniek overvalt haar. Wat is er aan de hand? Waarom branden haar ogen en waarom voelt ze zich zo ziek? Dit is geen gewone kater. Ze laat zich uit bed glijden en tast met haar handen het nachtkastje af naar haar telefoon. Maar er staat geen nachtkastje. Waar is ze dan? Met haar handen langs de muur gaat ze op zoek naar een deur.

De vier vrouwen deden zich tegoed aan hapjes die geserveerd werden. De drank had de tongen aardig losgemaakt en ze vertelden elkaar zonder enige gêne over hun exen. En vooral hoe dom, slecht, overspelig, gemeen, egoïstisch, eigenwijs, niet romantisch, slordig en lui mannen in het algemeen zijn en hun exen in het bijzonder. Ze beloofden met z’n vieren te gaan samenwonen en mannen  voor altijd af te zweren.

‘O wacht even!’, riep Manouk, ‘Kijk es wat daar aankomt!’

Uit vier kelen klonk een waarderend geloei toen de kapitein van de boot hun kant op kwam. Jessica begon, maar al snel zongen ze alle vier luidkeels ‘Loveboat, exciting and new, we’re expecting you-hou-hou!’ De kapitein lachte en nam zijn pet af. Hij maakte een buiging, schraapte zijn keel en zei: ‘Gefeliciteerd dames! Mag ik u verzoeken gebruik te maken van mijn privéhut. U bent vanavond uitgekozen voor dit speciale arrangement.’ Karlijn en Margriet keken elkaar even vragend aan maar Manouk en Jessica stonden al op.

‘Kom op, wat kan er gebeuren,  dit is toch gaaf!’, zei Manouk.

Even later zaten ze in grote zachte luie stoelen in de kapiteinshut. Ze bewonderden de luxe omgeving en Karlijn zwoer plechtig ook kapitein te worden als ze groot was. De kapitein reikt hen een gevuld glas aan en ze proostten op het geweldige idee van Karlijn. Hij verontschuldigde zich toen met de woorden: ‘Ik ga even wat hapjes halen, ben zo terug.’ De dames joelden en gaven de fles door.

Voorzichtig opent Manouk de deur. De kamer waar ze wakker geworden was sluit aan op een andere kamer. Een ronde kamer met vijf deuren. Als een duizeling haar overvalt klampt ze zich vast aan de deurpost. Aarzelend zet ze een stap in de kamer. Haar rechterarm steekt. Dan hoort ze gestommel achter de deur naast die van haar. Ze trekt zich snel terug en volgt door een kiertje wat er gaat gebeuren. Ze hoort iemand vloeken, een vrouwenstem. Opeens ziet ze Karlijn met veel gebonk in de ronde kamer hinken. Ze haast zich naar buiten. Ze vallen elkaar huilend in de armen.

‘Wat is er gebeurd?’, roept Karlijn snikkend.

Ze verstijven van schrik als er nog een deur opengaat.

‘Jessica!’, roepen ze gelijktijdig.

Jessica draait haar hoofd richting de stemmen en strekt haar armen naar voren.

‘Help me toch, ik kan niets meer zien, waarom hebben jullie mij alleen gelaten?’, huilt Jessica.

Manouk loopt naar Jessica toe en leidt haar naar Karlijn. Ze vertellen Jessica wat hen is overkomen. Als ze elkaar vasthouden vraagt Jessica opeens: ’Waar is Margriet?’

De laatste deur gaat open. De vrouwen houden hun adem in. Als ze zien dat niet Margriet maar buiten komt, maar een man, knijpen ze elkaar angstig.

‘Wat? Wat gebeurt er? Is Margriet daar?’, roept Jessica.

‘’t Is een rare vent’, sist Karlijn.

De man draagt een opzichtig Hawaïhemd boven een driekwart broek, een te klein rieten hoedje op zijn donkere haar en een zonnebril met een dun gouden randje en grote meekleurende glazen.

‘Zo dames, zijn we wakker? Dat mag ook wel na drie dagen.’

Manouk en Karlijn kijken elkaar even snel aan, Jessica draait haar hoofd richting de stem. Manouk herpakt zich als eerste.

‘Wat moet je van ons? Wie ben je? Waarom zijn wij hier?’, snauwt ze.

‘Ho, ho, ho, niet zoveel vragen tegelijk! Ik ga alles uitleggen en dan zullen jullie me dankbaar zijn. Heel dankbaar zelfs. Ik heb uiteindelijk alleen maar gedaan wat jullie zelf wilden.’

‘Wie ben jij?’, schreeuwt Karlijn gefrustreerd.

‘Zo jammer vind ik dit. Jullie kennen mij al lang. Alle vier!’

‘Waar is Margriet dan?’, bibbert Jessica.

‘Alles op z’n tijd. Ik ga het uitleggen, maar eerst dit.’ De man pakt het hoedje van zijn hoofd en daaraan zit een zwarte pruik vast. Als hij ook zijn bril afzet slaken Manouk en Karlijn een gil.

‘Wat? Wat gebeurt er!’, gilt Jessica in paniek.

‘Het is Rob. Rob Verkerke, mijn psycholoog, waar ik kwam na mijn scheiding.’, vertelt Manouk.

‘Maar ik kwam ook bij Rob!’, roept Karlijn.

‘Ik ook’, fluistert Jessica.

‘Juist dames. Alle vier zijn jullie bij mij in behandeling geweest. Alle vier hebben jullie mij de kop gek zitten zeuren over die vreselijke echtgenoten van jullie. Afgeschilderd als hersenloze figuren die het vertikten naar jullie te luisteren. Jullie hadden alle vier zoveel haat in jullie lijf ten opzichte van de andere sekse dat je bijna zou denken dat jullie de man voor altijd afgezworen zouden hebben. Maar nee, zover ging het nou ook weer niet. Jullie wilden wel een man, maar dan wel eentje die in jullie straatje past! Jullie hadden er zelfs nogal wat voor over.’

De drie vrouwen staan verbijsterd te luisteren. Zo kennen zij hun psycholoog helemaal niet. Was hij niet altijd een baken van rust, een houvast, een steunpunt van vertrouwen.

‘Daarom bedacht ik een plan. Een masterplan al zeg ik het zelf. De kapitein van deze boot was zo vriendelijk zijn schuit aan mij te verhuren voor een week, meer tijd heb ik niet nodig om jullie te helpen.’

‘Man zemel niet zo, kom op met je plan en wat heeft dit er mee te maken?’, geïrriteerd steekt Manouk haar verbonden arm omhoog.

De man loopt naar een kast en opent met een sleutel de deuren. Hij pakt er een grote doos uit en zet die op tafel. Hij opent de doos maar de vrouwen kunnen niet zien wat er in zit.

‘Let op! Kijk naar mij! Want ik ben de ideale man voor jullie! Ik kan jullie de liefde geven die jullie zoeken! En om te bewijzen dat ik echt naar jullie luister… Manouk weet je nog wat je eens beweerd hebt tijdens een sessie bij mij, toen ik vroeg wat je zou overhebben voor een nieuwe liefde?’

‘Hè, wat bedoel je?!’, roept Manouk gefrustreerd.

De man haalt uit de doos een glazen pot met vloeistof en daarin een hand. ‘Mijn rechterhand, zei je,’ met een hand op zijn hart declameert hij op overdreven toon: ‘ Ik zou mijn rechterhand geven voor echte liefde.’

Manouk snakt naar adem, het zweet breekt haar uit. De man haalt een tweede fles uit de doos.

‘Karlijn, wat heb jij er voor over om nog eens echte liefde te beleven?’

Een linkervoet is duidelijk zichtbaar in de fles. Karlijn valt bijna flauw. De man haalt de derde fles tevoorschijn. Manouk en Karlijn slaken een oerkreet als ze daarin twee ogen zien drijven.

‘Wat? Wat gebeurt er!’, schreeuwt Jessica.

Manouk legt het kokhalzend uit. Jessica smoort een gil in haar handen en valt op haar knieën.

‘En Margriet dan? Waar is Margriet?’, huilt Karlijn.

De man tilt een vierde fles uit de doos. Daarin zweeft een hart.

 

 

Merry Christmas

Ja, ja, ik weet het…Sinterklaas is nog niet eens in het land, dus Kerst is nog een verboden onderwerp. Maar schreef ik laatst niet iets over dooie mussen die van het dak vielen en van glibberige laptoptoetsen? Toch was ik toen al bezig met kerst, een witte kerst nog wel. Het ging namelijk om een schrijfwedstrijd van Crime Compagnie. Het moest gaan over kerst, donkere dagen, sneeuw, familie, gevoel en lekker warm maar ook moord en doodslag! Gezelligheid ten top in 2000 à 2500 woorden. Best lastig om je in te leven bij 30 graden… Ik deed een poging en stuurde het ijskoud in. Vorige week uitslag gekregen: van de 33 inzendingen gingen er maar drie door en daar zat ik jammer genoeg niet bij. Misschien toch te warm gebleven…? Lees maar.

Merry Christmas

Ik doe mijn ogen open en weet direct dat er iets leuks is. Wat was het ook alweer? O ja, ik ben verloofd! Ik kijk naar mijn linkerhand en zie daar de witgouden ring. We waren gisteravond bij de winterversie van de buurtbarbecue, een mooie traditie op kerstavond, en Gijs gebruikte dit  als decor om mij ten huwelijk te vragen. Ik tast naast me om naar Gijs te kijken. Als ik niets voel draai ik me helemaal om. Ik constateer dat het bed, op mij na, helemaal leeg is, er zit zelfs geen deukje in het kussen van Gijs. Vreemd. Ik pijnig mijn hersenen om de afloop van gisteravond helder voor de geest te krijgen. Dit lukt niet erg. We bleven maar proosten, op ons, op de buurt, op de liefde en het leven. Dat weet ik nog wel. Wat ik ook nog weet is het gezicht van Dennis. Ach Dennis, mijn trouwe vriend van twee huizen verderop. Zijn scheiding ging niet zonder slag of stoot. Hij heeft wat gehuild bij mij in de keuken en we hebben gepraat tot we niet meer konden. Liters koffie, thee en wijn zijn er doorheen gegaan en regelmatig gingen we samen iets leuks doen met de kinderen. En als de kinderen bij zijn ex waren bleef hij vaak bij Gijs en mij eten. De mannen konden het zo goed met elkaar vinden dat een gezamenlijk uitstapje naar de kroeg bijna ieder weekend plaatsvond. Daarom kon ik de uitdrukking op het gezicht van Gijs gisteravond niet duiden. Ik kan er niet de vinger op leggen wat ik precies zag.

Ik stap uit bed en doe een gordijn open. Dan houd ik mijn adem in. Mijn wens is uitgekomen: een witte kerst! Een dikke laag sneeuw zover mijn ogen reiken. De tuin heeft iets mysterieus. De twee coniferen in pot staan als kabouters met witte puntmutsen naast de schuur. Het vogelhuisje op stam draagt een zware witte hoed. De fiets van onze zoon staat weer niet in de schuur en is nu bijna onherkenbaar verstopt. De buxusbollen zijn nu sneeuwbollen. Naast de schuur ligt een grote berg. Wat lag daar nou toch? Ik herken het even niet. Een vroege vogel landt op de fiets. Hij zakt diep weg en vliegt snel weer op. Dan strijkt hij op de grote berg neer. Wederom heeft het diertje geen houvast en fladdert driftig met zijn vleugeltjes. Een laagje sneeuw verstuift en opeens zie ik iets geels tevoorschijn komen. Net zo geel als mijn winterjas. Gijs lachte zich suf toen ik ermee thuis kwam maar nooit eerder had ik zo’n heerlijke winterjas. Enkellang en met een grote capuchon, dik gevoerd en dus comfortabel warm. De gele kleur gaf het geheel iets vrolijks en als je van dichtbij keek zag je dat er piepkleine rode roosjes op geborduurd waren. De vogel heeft intussen gezelschap gekregen en het stukje geel wordt groter. Het moet niet gekker worden, het lijkt echt op mijn jas. Maar wat zou dat ding buiten doen? Ben ik hem vergeten? Heb ik hem daar laten liggen?

Ik ben nu zo nieuwsgierig dat ik naar beneden loop om poolshoogte te nemen. Zodra ik de gang doorloop moet ik glimlachen als de plastic eland begint te zingen: ‘I wish you a merry Christmas’.  De kinderen wilden hem graag in de gang hangen zodat het liedje maar vaak te horen zou zijn. Als het ding buiten mijn jas blijkt te zijn haal ik hem snel naar binnen. Hij heeft me een klein fortuin gekost en zoiets bijzonders vind ik nergens meer. Ik zie hem niet aan de kapstok hangen. Dan trek ik het zwarte jack van Gijs aan, wurm me in mijn laarzen en stap de tuin in. Even sta ik stil. Wat jammer dat de ongerepte laag nu verstoord wordt door mijn voetstappen. Maar ik moet duidelijkheid krijgen en vervolg mijn weg naar de schuur. De sneeuw knerpt vriendelijk onder mijn voeten. De vogels vliegen op zodra ik dichterbij kom. Ik kniel bij de berg neer en veeg nog wat sneeuw opzij. Ja, dit lijkt precies mijn jas. Ik trek er zachtjes aan maar voel direct weerstand. De jas zit ergens aan vast. Ik veeg nog meer sneeuw weg. Als ik iets hards raak spring ik geschrokken overeind. Met mijn laars probeer ik het harde deel bloot te leggen. Dan slaak ik een kreet van ontzetting: het is een hand. Een hand die uit de mouw van de jas steekt. Mijn jas. Opeens maak ik haast en veeg de sneeuw zo snel mogelijk weg boven de mouw tot ik bij de kraag ben. Nog een stukje en ik zal een gezicht zien. Durf ik dit? Kan ik dit?

Ik ren naar binnen op zoek naar Gijs, waarom zou ik dit alleen doen? Op mijn geroep komt geen antwoord, de eland in de gang zingt elke keer als ik langsloop opnieuw en als ik alle kamers vlug bekeken heb voel ik opeens druk op mijn borst. Mijn ademhaling gaat snel en ik merk dat ik hijg. Van mijn nachtkastje pak ik mijn telefoon. Nog één keer kijk uit het raam. Nu ik vermoed dat er een mens ligt zie ik ook duidelijk de contouren. Ik slik moeizaam. Ik ga naar beneden en opnieuw de tuin in. Wat moet ik doen? De politie bellen? Knoei ik nu met een plaats delict? Nee, dat is alleen als er moord is toch? Dit lijkt meer een ongeluk. Maar wie ligt daar toch? Opeens bedenk ik me dat diegene misschien niet eens dood is en dringend hulp nodig heeft! Ik graaf of mijn leven ervan afhangt en binnen de kortste keren kijk ik in een paar helblauwe ogen. De ogen van Gijs! Ik hoor een harde hoge gil. Ik graaf Gijs verder uit en zodat zijn hoofd op mijn schoot kan rusten. Ik wrijf over zijn gezicht en schudt hem heen en weer. Ik huil en besef dat het gegil uit mijn mond komt. Ik probeer de capuchon over zijn hoofd te doen met de bedoeling hem warmte te geven en zie dan dat de binnenkant donkerrood bebloed is. Op dat moment pak ik mijn telefoon en bel om hulp.

Gijs is dood en meegenomen door de ambulance. De kinderen zijn meegenomen door mijn ouders, die met kalkoen en al voor de deur stonden om kerst te komen vieren. Ik kon die verdrietige gezichtjes niet aan. De ouders van Gijs zijn op hun vakantieadres in Thailand op de hoogte gebracht van het verschrikkelijke nieuws en komen morgen terug. Zo moest ik in mijn eentje ook de politie te woord staan. Als die eindelijk vertrekken met hun zeurderig gevraag wil ik maar één ding: Dennis! Natuurlijk zal hij de ambulance en de politieauto’s wel gehoord of gezien hebben, het bevreemdt me ook enigszins dat hij nog niet hier is, maar bedenk dan dat zijn kinderen dit weekend bij hem zijn. Nog steeds in Gijs zijn jas loop ik twee deuren verder en bel aan. Zodra Dennis opendoet worden zijn ogen groter. ‘Gijs is dood. Ik heb je nodig!’ fluister ik en stort me in zijn armen. Hij wrijft me onhandig over mijn rug als ik het hele verhaal vertel. ‘En nu is hij dood! En we zouden nog wel gaan trouwen!’, snik ik: ’Wat is er nou gebeurd en waarom was hij nog buiten? En waarom had hij mijn jas aan?’ Dennis reageert opeens koeltjes: ‘Ja hoor eens, dat weet ik ook niet hoor. Vreemd allemaal. Misschien wilde hij gewoon iets uit de schuur halen en trok hij jouw jas omdat die nu eenmaal hartstikke warm is. Toen is hij uitgegleden, heeft zijn hoofd gestoten en is door de kou bevangen?’ Maar dan breekt Dennis ook, hij huilt met gierende uithalen en snikt: ’Sorry Gijs, sorry, ik wist het niet.’ Nu is het mijn beurt om te troosten: ‘Precies Dennis, wisten we het maar. Reken er op dat de politie erachter komt!’ Dennis snuit luidruchtig zijn neus, kijkt me met rode ogen aan en zegt zacht: ’Ik moet dit echt verwerken, hij was ook mijn beste vriend hè. Vind je het erg om me alleen te laten, zodra ik wat bekomen ben kom ik je helpen, oké?’ Ik kijk verbaasd maar zeg toch: ‘Oké!’

Alleen thuis weet ik me geen raad. Ik drink wat thee naast de opgetuigde kerstboom en kijk doelloos naar buiten. Het sneeuwt flink en de plek waar Gijs lag is met een flinterdun laagje bedekt. De schoenen van de ambulancebroeders en de politiemannen hebben donkere gaten achtergelaten. Wat een verschil met de sprookjesachtige tuin vanmorgen vroeg. De gebeurtenissen gaan natuurlijk als een lopend vuurtje door de buurt, vooral na de gezellige avond gister. De telefoon gaat constant. Snel doe ik de gordijnen van de voorkamer dicht, ik heb geen zin in andere mensen. Ik wil alleen Gijs. Mijn mooie sterke Gijs. Terwijl ik niet eens zo op machotypes val was Gijs anders. Sterk en toch zacht. Lief, doortastend, energiek. Hoewel hij vlagen van afstandelijkheid kon hebben, hij kon dan zomaar uren achter elkaar op de bank zitten. Hij leek wel een tijdje in een andere wereld te verkeren. Zijn eigen wereld waarschijnlijk. Als de periode voorbij was wilde hij nooit iets met me delen hierover en was dan ook zo vrolijk en boordevol nieuwe plannen dat ik het maar zo liet. Mijn telefoon gaat. ‘U spreekt met Hendriks van de recherche. Wij staan bij u voor de deur, wilt u opendoen? We hebben nieuws over uw vriend.’ Ik realiseer me dat de voordeurbel een paar maal is overgegaan.

Ik heb het koud. Een trui van Gijs die nog over bank lag trek ik aan. Ik ruik Gijs. Mijn lieve Gijs die volgens de politie is neergeslagen met een scherp voorwerp. De bijl die achter de twee coniferen lag is meegenomen. Voor onderzoek. Nog steeds heb ik het ijskoud. Mijn telefoon gaat weer. Een onbekend nummer deze keer. Ik besluit op te nemen zonder iets te zeggen. Een blikkerige stem roept: ‘Bitch! Ik krijg jou ook nog wel! Kom naar buiten als je durft…’ Ik hap naar adem en laat de telefoon bijna uit mijn handen vallen. Instinctief kijk ik naar buiten. De tuin ligt er stil bij. Ik ruk de gordijnen hier ook dicht. Daarna sluip ik naar boven. Vanuit het slaapkamerraam gluur ik naar beneden. De vitrage laat voldoende door om te zien zonder gezien te worden. De tuin is inderdaad leeg, er beweegt niets. In de tuin van de rechterburen wordt een paadje geveegd. Bij de linkerburen maken kinderen een sneeuwpop. In de verte hoor ik een hard  en regelmatig geluid, alsof er iemand tegen een deur slaat. Als ik op mijn tenen sta zie ik Dennis. Hij hakt hout, als een bezetene. Hij slaat zijn verdriet er uit zeker. Bijzonder om dit op kerstmorgen te doen. Ik besluit hem te bellen en te vragen of hij langs komt. Ik zie hem zijn telefoon uit zijn broekzak halen. Voor ik iets kan zeggen drukt hij me weg en gaat zo mogelijk nog harder hakken.

Ik eet werktuiglijk het ene chocolade kerstkransje na het andere. Ondertussen bedenk wat ik moet doen. Ik moet naar buiten. Onze kat Pluis is al een tijd weg. Ik wil hem roepen, bij me nemen, met hem kroelen, troost aan hem ontlenen. Maar durf ik naar buiten? Inmiddels is het al bijna donker, maar een lichtje doe ik niet aan. Enge telefoontjes heb ik na die ene keer niet meer gekregen. Wel intimiderende appjes, die ik heb opgeslagen. De mouwen van de trui van Gijs heb ik over mijn handen getrokken om de verlovingsring maar niet te zien. Hem afdoen is een stap te ver. Na een half uur neem ik een besluit. Ik doe het, ik ga naar buiten. Een klein stukje de tuin in, de achterdeur open laten, wat kan me gebeuren. Eenmaal buiten roep ik met schorre stem: ‘Pluisie! Kom maar bij het vrouwtje! Kom maar Pluis!’ Ik wil niet laten horen hoe bang ik ben en loop bijna stampend. Hoe dichter ik bij de schuur kom, hoe meer ik ga beven. Opeens gaat mijn telefoon weer, een appje: ‘Pluis in het vogelhuis!’ met een serie lachebekjes er achteraan. Ik zet een voet richting huis maar kijk toch schielijk naar het vogelhuis. Ik kokhals als ik het lichaampje van Pluis daar zie hangen. Struikelend over mijn eigen voeten ren ik het huis weer binnen en met een zucht draai ik de deur op slot. ‘Prima, doe maar op slot!’ hoor ik achter me. Vliegensvlug draai ik me om. ’Jeetje Dennis, ik schrik me dood!’  Dennis kijkt naar me, op een hele indringende manier. ‘Dennis, wat is er, wat kijk je raar!’

En weer rijdt er een ambulancewagen bij mijn huis weg en opnieuw zit rechercheur Hendriks in mijn woonkamer. De uitbundige kerstboom lijkt misplaatst. ‘Vertelt u het nog eens rustig vanaf het begin’, vraagt hij vriendelijk. Maar ik weet nog steeds niet waar het begin is. Begon het toen Dennis hier over vloer kwam? Of was het toen Dennis met Gijs ging stappen? Begon het omdat ik niet door had dat Dennis en Gijs een relatie hadden, met elkaar. Of begon het toen Gijs mij ten huwelijk vroeg. Toen ging het in elk geval mis bij Dennis. Zijn toekomst ging in rook op en dat was mijn schuld. Ik moest uit de weg geruimd worden. Maar hoe kon hij weten dat Gijs met mijn jas aan naar buiten kwam? Zo doodde hij zelf de liefde van zijn leven. En dan vertel ik de rechercheur dat Dennis zijn handen al om mijn keel had gelegd toen de eland opeens begon te zingen: ‘I wish you a merry Christmas’. Afgeleid door het geluid draaide Dennis zich om. De vader van Gijs twijfelde geen moment en overmeesterde  de verblufte Dennis. Ik hoefde alleen nog maar de politie te bellen. Maar waar het allemaal begon? Misschien heb ik Gijs nooit echt gekend. Ik ben moe. Mijn schoonmoeder stuurt me naar bed. In de gang klinkt : ‘I wish you a merry Christmas’

 

 

Einde verslaving

(Met dit verhaal haalde ik afgelopen mei de derde plaats bij een schrijfwedstrijd. De prijs bestond uit een redactie van een 1000 woorden verhaal. Omdat ik meestal verhalen van 500 of 1500+ woorden maak mocht ik er twee van 500 inleveren 😉 Van het tweede verhaal moet ik de uitslag nog ontvangen…. Ik zal de naam van de uitgever niet noemen, want misschien heb ik gewoon pech, maar netjes vind ik het niet. Ook mochten de winnaars hun verhaal niet publiceren omdat de uitgever dat via eigen kanalen wilde doen, maar ook dat is nog steeds niet gebeurd. Daarom gewoon lekker hier te lezen 🙂 De opdracht was: ‘vrij en niet meer dan 500 woorden.’ Dan wordt het in mijn geval zoiets. )

Einde verslaving

Ik sta voor de spiegel en haal diep adem. Ik bekijk mezelf goed en schud langzaam mijn hoofd. Ik weet dat ik moet ingrijpen maar tegelijkertijd vind ik dat een hele stap. Niemand heeft het immers in de gaten. Het heeft wel even geduurd, maar ik geef het toe: ik ben verslaafd. En niet zo’n beetje. Echt behoorlijk verslaafd. Ik kan niet meer zonder. Vorige week heb ik het nog geprobeerd maar na twee dagen zat er geen nagel meer aan mijn vingers. En gaf ik me direct weer gretig over. Moet ik hulp zoeken? Of kan ik het best zelf? Oké, morgen ga ik stoppen! Dat betekent vandaag nog één allerlaatste keer. Ik haast me uit de badkamer en plof op de bank met mijn laptop. Ik surf hongerig door allerlei kledingsites. Hier en daar klik ik wat aan en gooi het in mijn virtuele mandje. Na de betaling en bevestiging leun ik tevreden zuchtend achterover.

Elke bestelling geeft mij kriebels. De laatste tijd slaap ik er zelfs onrustig van. Ik kijk veel te vaak op mijn telefoon om te zien waar mijn bestelling zich bevindt. Ho, wacht eens even, denk jij nou dat ik verslaafd ben aan online shoppen? Nee joh, dat heb je helemaal mis. Ik doe het graag en veel omdat ik Roberto dan heel vaak zie. De koerier! Wat een stuk is dat. Lang èn breed èn donker èn gespierd èn beleefd. Heel beleefd. Naar mijn zin soms te beleefd. Afgelopen zomer, met die vreselijke warmte, bood ik hem regelmatig iets te drinken aan, wat hij beleefd aannam, opdronk, om daarna met een beleefde hoofdknik weer te verdwijnen. Van de winter heb ik hem zelfs gelokt met warme chocolademelk. Steeds maakte mijn hart een sprongetje als zijn auto verscheen. Ik bestelde me suf aan pakketjes en had het er graag voor over de volgende dag alles weer terug te moeten sturen via het postkantoor. Op een gegeven moment had ik hem zover dat hij mijn huis als laatste bezorgadres plande, zodat we meer tijd hadden om met elkaar te praten. Soms wel drie keer in de week. En alle keren waren daar de onderhuidse spanningen. Was het een onschuldige flirt of was er meer? Van mijn kant zeker wel meer! Denk ik. Toch? Ik moet hier duidelijkheid in krijgen, anders word ik gek. Daarom besluit ik hem met de komende bestelling opnieuw binnen te vragen en hem te overrompelen. Maandagavond hijs ik me daarom in een sexy dingetje, zet overal kaarsen neer en doe een bedwelmend luchtje op. Zodra ik zijn auto zie aankomen schuif ik de gordijnen dicht en doe de lampen uit. Snel haal ik nog een hand door mijn haar en open met, wat ik denk, een zwoele glimlach de voordeur. Dan blijven de ingestudeerde woorden in mijn keel steken want in plaats van de knappe Roberto staat daar een onbekend slungelig  joch. ‘Waar is Roberto?’ vraag ik dwingend. ‘Eh…o…Roberto? Ik val voor hem in want hij is gisteren getrouwd.’

 

 

Tante Cora

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de schrijfwedstrijd van Schrijverspunt. Het genre was helemaal vrij maar er moesten op de een of andere manier de woorden ‘onder de boom’ in voorkomen. Stond er een gouden stoel? Een kabouterhuisje? Lag er een dronken man? Was er juist iets verdwenen? Wat was er gebeurd? Dit heb ik er van gemaakt. Mijn verhaal viel niet in de prijzen maar de uitdaging was weer geweldig.)

Tante Cora

Mijn tante Cora is dood en ik sta versteld. Naïef van mij natuurlijk want iedereen gaat een keertje dood. Maar ze kwam op mij altijd over als een onsterfelijk type. Hoewel het lieve vrouwtje al 89 was, stond zij nog midden in het leven, was van allerlei zaken op de hoogte en vond van veel dingen gefundeerd iets. Zo vaak heb ik bij haar gelogeerd als kind. Later als studente ook nog, vriendinnen mee, het was nooit een probleem. Terwijl zij niet eens een bloedverwante tante was. Ik weet eigenlijk niet meer hoe we aan haar gekomen zijn, maar in mijn beleving was ze er altijd al. We hadden een bijzondere band. Misschien was ik wel de nooit gekregen maar zeer gewenste dochter. Ze kookte belabberd maar compenseerde dit ruimschoots met haar prachtige verhalen. Spannende verhalen hadden haar voorkeur. Vertellen kon ze, iedereen hing aan haar lippen. En als er niemand was om mee te praten las ze. Geen boek bleef onbesproken en op verjaardagen bleef het cadeau geen raadsel. Omdat zij altijd een boek zocht dat bij precies bij de jarige paste werd het toch nog een verrassing. Vreemd genoeg kreeg ik nooit een boek van haar realiseer ik me opeens. De zelfgebreide sjaals waren me echter even dierbaar.

Mijn tante Cora is dood en ik ruim haar huis uit. Samen met mijn moeder, haar vaste mantelzorger, hebben we er veel werk aan. Zoveel luie stoelen, want iedereen moest lekker zitten. Pannen in alle soorten en maten, want iedereen moest kunnen mee-eten. Stapels zelf gebreide omslagdoeken, want niemand mocht het koud hebben. Als de boekenkast bijna leeg is vind ik op de onderste plank een zware doos. Met een zwarte viltstift staat er in mijn tantes handschrift ‘Cora’ opgeschreven. Wat is dit? Waarom zou mijn tante haar eigen naam op die doos zetten? Mijn nieuwsgierigheid wint het en ik open de doos. Dan zie ik allemaal pakjes, keurig ingepakt in gebloemd papier. Typisch tante Cora, al haar cadeautjes zaten in gebloemd papier. ‘Bloemen kunnen altijd’, beweerde. De pakjes zijn verschillend van formaat maar aan de vorm en het gewicht te voelen zijn het allemaal boeken. Op elk pakje zit een witte sticker met daarop een jaartal. Het gaat terug tot 25 jaar geleden. Mijn geboortejaar. Hé wacht es! Er zitten 25 pakjes in de doos en ik word over drie weken 25 jaar. Toch begrijp ik er niets van en stapel de pakjes weer in de doos. Als ik de doos wil sluiten zie ik opeens een envelop geplakt op een van de flappen. In de envelop zit een brief.

Lieve Corine,

Allereerst gefeliciteerd met je verjaardag. Wat was ik blij toen jij geboren werd. Je vader was foetsie maar geloof me, daar misten we niets aan. Je moeder liet me toe in jullie leven, om te helpen waar ik kon. Er was maar één regel: ik mocht je niet verwennen. Daarom kreeg je elk jaar voor je verjaardag een zelf gebreide sjaal van mij, terwijl ik niet eens van breien houd,  maar dat vond ik te weinig. Omdat ik weet dat je ook zo dol bent op boeken kocht ik elk jaar een boek voor je dat ik voor jou bewaarde. Nu je 25 bent geworden vind ik het tijd dat je moeder zich er niet meer mee bemoeien mag en geef ik alles in één keer. Een doos vol verhalen. Verhalen om je in te verliezen, verhalen die iets bij je losmaken, verhalen om te onthouden en verhalen om door te geven. Het laatste boek is een bijzonder boek, net zo bijzonder als jij voor mij bent. Ik blijf je moeder eeuwig dankbaar dat ze de moeite nam jou naar mij te vernoemen. En ik blijf jou eeuwig dankbaar dat je mij als tante wilde zien. Ik hoop van harte nog heel lang jouw tante te mogen zijn. En voortaan krijg je gewoon een boek op je verjaardag.

Je tante Cora.

Er zigzagt een traan over mijn wang. Van ontroering, door dit uiterst lieve gebaar. Van frustratie, ik had het zo graag uit haar eigen handen ontvangen. Van boosheid, waarom is ze er niet meer?! Van gemis, hoe kan ik haar nu ooit nog bedanken. Opeens voel ik een arm om me heen. Mijn moeder zit geknield naast me op de grond. ‘Wat heb je gevonden?’ Ik laat haar de brief lezen. Ze glimlacht, bijt dan op haar lip en er ontsnapt een snik uit haar mond. ‘Wat mis ik haar. Ik weet niet wat er van ons terecht gekomen zou zijn als zij er niet al die tijd was. En deze doos, echt iets voor haar. Altijd in de weer voor een ander. Terwijl ze het zelf financieel niet makkelijk had hoor. Iets met schulden uit het verleden, ik weet het niet eens precies. Ze weigerde steevast er maar iets over los te laten. En nu zullen we het nooit weten.’ Er valt een aangename stilte in de lege kamer als we schouder aan schouder, ieder in onze eigen gedachten verzonken,  samen naar buiten kijken. Het enige geluid komt van de takken van de kastanjeboom die zwiepend door de wind zachtjes tegen het raam tikken. Dan sta ik op en trek mijn moeder ook overeind. ‘Kom, ze zou niet willen dat wij hier een potje zielig zitten te doen. Ik neem de doos mee naar huis en misschien pak ik vanavond wel 24 pakjes uit. De vijfentwintigste pak ik over drie weken uit, zoals tante Cora het bedoeld heeft.’ Mijn moeder knuffelt me en samen tillen we de doos in mijn autootje.

Mijn tante Cora is dood en ze is voor het eerst niet op mijn verjaardag. Mijn moeder wel en een paar goeie vriendinnen ook. Een gebloemd pakje ligt al de hele dag op tafel. Ik kan er niet toe komen het uit te pakken. Het is alsof ik verwacht dat ze zelf nog hier binnen zal stappen om het aan me te geven. Mijn vriendinnen verwennen me met geurige badkamerpakketjes, met afspraken voor een high tea, met foute romcom dvd’s en mijn moeder verrast me met ‘een jaar lang elke vrijdag een boeket bloemen’. Ik serveer koffie en taart. Ik deel thee en chocola. Ik schenk wijn. Ik sta in de keuken om hapjes te bereiden. Ik schenk nogmaals wijn. Ik dribbel weer naar de keuken. Als ik terugkom houdt iedereen opeens zijn mond. Mijn moeder neemt het initiatief en dwingt me te gaan zitten. Ze drukt het pakje van tante Cora in mijn handen en knikt. Nu moet ik wel. Ik draai het pakje om en om, peuter dan heel voorzichtig een hoekje los en uiteindelijk glijdt het bloemetjespapier op de grond. In mijn handen houd ik een boek, het is een zelf gemaakt fotoboek. Er staan 25 foto’s in van mij. En van mijn moeder. Als baby in mijn moeders armen, als peuter op haar nek, als tiener naast haar. De laatste is van twee maanden terug; mijn moeder zit bij mij op schoot, we gieren van de lach. Op alle foto’s zitten we op hetzelfde bankje. Het bankje van tante Cora. De kastanjeboom er achter groeit op elke foto mee. Weer stromen de tranen over mijn wangen. Als ik het boekje sluit zie ik pas de titel: Geluk onder de boom.

Mijn tante Cora is dood en mijn herinneringen zijn springlevend.

Boemerang

Was ik een aantal weken terug nog zeer in mijn nopjes dat ik op de longlist van uitgeverij LetterRijn terecht gekomen was…vorig weekend bereikte mij het bericht dat de shortlist een stap te ver voor me was. Jammer, een mens blijft toch hopen 😉 Drie jaar geleden haalde ik de deadline van hun jaarlijkse schrijfwedstrijd niet eens, twee jaar terug haalde ik  de deadline wel het maar daar bleef het bij, vorig jaar haalde ik de longlist, net als dit jaar. Er zit dus duidelijk progressie in! Laten we het daar op houden.

Het thema dit jaar was ‘Met de beste bedoelingen’. Iemand doet zijn uiterste best om iets goeds te doen maar de ondernomen actie pakt echter volledig verkeerd uit en het tegenovergestelde wordt bereikt. Om het spannend te houden moet er minstens één personage sterven binnen 3000 tot 4000 woorden.

Dit heb ik er van gemaakt.

Boemerang 

Ray van Vuuren zag het voor zijn ogen gebeuren.

Om inspiratie op te doen ging hij wel vaker een flink eind lopen in de stad. Bij voorkeur naar druk bezochte plekken waar hij mensen onopvallend kon bestuderen, om eventuele kenmerken te gebruiken voor personages in zijn boek. Sinds hij vorig jaar, tot zijn eigen verbazing, een bestseller had geschreven, had hij, tot nog grotere verbazing eigenlijk, ook een eigen literair agent aangenomen. Moniek, ‘zeg maar Moon’, bood zich destijds  spontaan aan voor deze functie, waar hij in eerste instantie nogal wat schamper tegenaan keek. Maar al snel had zij zich op diverse vlakken onmisbaar gemaakt. Hij was er van overtuigd dat vooral door haar toedoen Moordcollege al weken op de eerste plaats van de boekentop 10 stond. Zij had hem zelfs aangespoord zijn haar te laten groeien, wat hem een stoerder en daardoor aantrekkelijker imago zou verschaffen. Ze zorgde goed voor hem, wist wat hij nodig had, maar soms werd hij gek van haar gedram. Dan begreep ze niet dat hij eerst moest lopen, dat ze hem beter met rust kon laten als hij aan het lopen was. Ze belde hem nu al dagen achter elkaar om hem te herinneren aan de deadline van zijn tweede boek. ´Hoe ver ben je? Kan ik al wat lezen? Denk je wel aan de deadline?’

Hij volgde al een tijdje een slungelig meisje op het volle trottoir richting het station. Haar shirt was te groot, had geel en zwarte strepen en het lange haar hing nat op haar rug. Had zij laat gedoucht? Waarom? Opeens, zonder enige waarschuwing, zakte zij in elkaar. Omstanders weken uiteen, sommigen liepen haastig door, anderen bleven vertwijfeld staan. Ray aarzelde geen moment en knielde bij het meisje neer. Hij keek in een grijsgrauw gezicht dat van pijn vertrokken was, vochtig van transpiratie, de mond zoekend naar adem. Hij zag ook een baard, het lange haar had hem op het verkeerde been gezet. Haastig probeerde hij een oorzaak vast te stellen, het leek verdraaid veel op een hartaanval. Wat had hij daarover ook alweer geleerd? De ademhaling van het slachtoffer stokte. ‘Bel 112! Snel!’, riep hij tegen een vrouw met blauw haar, die toch al met haar telefoon in haar hand stond. Naarstig zocht hij zijn geheugen af naar het hoofdstuk reanimeren. Een luikje ging open en hij wist feilloos wat hij moest doen. Bij de mond-op-mondbeademing moest hij wel even iets overwinnen want het ringbaardje van de man die op de grond lag zag er nu niet bepaald aantrekkelijk uit. Er hing sowieso een penetrante geur om hem heen. Iets chemisch dat Ray zo snel niet kon thuisbrengen. Even verwenste hij Moon toen zijn halflange haar hem steeds in de weg hing. Maar een zwakke hartslag kwam terug. Voor hij er erg in had arriveerde er een ambulance en nam het personeel de patiënt over. De chauffeur sloeg hem nog op de schouder met de woorden: ’Bedankt man, je hebt hem waarschijnlijk gered!’ En net zo snel als de ambulance verschenen was verdween hij ook weer. Iedereen snelde weer door alsof er niets gebeurd was. Toen zag Ray een tas liggen. Een plastic boodschappentas waarvan hij zeker wist dat die van het slachtoffer was. Hij hield hem nog even omhoog wat natuurlijk geen enkele zin had. Hij besloot de tas mee te nemen en bij het ziekenhuis af te geven. Een kleine moeite.

Nee Moon, nog niet! Gegroet!’ Nog met zijn hoofd bij het voorval botst hij in de hal van het station tegen iemand op. Als hij opkijkt gebeuren er twee dingen tegelijk. Drie eigenlijk. De man waar hij tegenaan botst wil hem een flinke duw teruggeven en tegelijkertijd trekt er een andere man aan de gevonden tas.  Maar als plotseling links van de duwende man Rob en Els opduiken, die zijn naam luidkeels roepen, verdwijnen de twee mannen razend vlug in de menigte. ‘Hé Ray, hoe gaat het man, goed jou weer eens te zien.’ Rob slaat hem uitbundig op de schouder. Als Els hem kust en hem direct uitnodigt een hapje met hen te gaan eten, besluit hij de twee mannen te vergeten. Tijdens het nuttigen van een bord verantwoorde pasta wordt er gesproken over werk, deadlines, vakanties, huizen en heel voorzichtig over relaties. Ray stelt hen gerust door te vertellen dat hij nu echt de vrouw van zijn leven heeft gevonden in Juliette. De volgende afspraak moet beslist met z’n vieren. Het valt hem op dat Els regelmatig kucht. Als hij er naar vraagt bloost ze een beetje. ‘Sorry, keelirritatie, gevoelig voor luchtjes, ligt aan mij hoor!’, ze glimlacht verontschuldigend. Beschaamd haalt hij de gevonden boodschappentas onder tafel vandaan. ‘Waarschijnlijk ruik je dit!’, zegt hij. Als Els harder gaat hoesten is het bewijs geleverd. Ray stopt de tas snel weg en vertelt over de herkomst ervan. ‘Je hebt iemands leven gered!’, dweept Els. Zij overhandigt hem een ingewikkeld opgevouwen kunststof tas met een bont bloemenpatroon.‘Stop hem hier maar in, ik heb er toch zes van. Deze tas kun je afsluiten!’ Dankbaar maakt hij gebruik van haar aanbod en ritst de tas dicht.

Hij had er rekening mee moeten houden dat de late treinen niet zo vaak rijden, het is nu een stuk later geworden dan hij wilde. Maar hij moet ook toegeven dat het weer als vanouds gezellig was. Nadat hij Moon drie keer had weggedrukt had hij zijn telefoon helemaal uitgezet. Het is flink wat kouder geworden, huiverend zet hij de kraag van zijn jas op. Omdat het al zo laat is loopt hij alleen op straat, en hoort zo overduidelijk zijn eigen voetstappen dat het lijkt alsof er iemand achter hem loopt. Dat is natuurlijk niet het geval. Voor de zekerheid kijkt hij toch om. Tot zijn schrik ziet hij twee mensen zo’n twintig meter achter hem lopen. Hij kan niet veel meer zien dan een groot verschil in lengte. Zijn het de mannen van het station? Hij versnelt zijn pas en na een poosje kijkt hij nogmaals om. Niemand. Verbeeldde hij zich nou maar wat? De gebruikelijke route naar zijn huis via het park laat hij nu achterwege, liever blijf hij in het licht van de straatlantaarns. Vijf minuten later staat hij bij zijn voordeur. Man, wat is het hier donker, morgen gaat hij eerst de buitenlamp vervangen, en dan zal hij… Een hand op zijn mond beneemt hem bijna de adem. Een andere hand drukt hem hard tegen zijn eigen voordeur. Zijn rechterwang schuurt langs het hout. Zijn hart slaat sneller dan goed voor hem is. ‘Waar is het!’ hoort hij iemand sissen. De hand voor zijn mond verplaatst zich naar zijn nek. ‘Waar is wat?’, vraagt Ray stotterend. Hij probeert zijn hoofd te draaien maar wordt hardhandig tegengewerkt. ‘De tas, die je van straat hebt geraapt, die is van ons ja!’ Zijn brein maakt overuren terwijl zijn linkerhand de bedoelde tas omklemt. ‘De supermarkttas bedoel je?’, vraagt hij tijdrekkend. Met een smak wordt hij omgedraaid en zijn achterhoofd knalt tegen de deur. ‘Ja! Geef op!’ Een mes klikt open en de punt daarvan zwaait gevaarlijk dicht langs zijn keel. Zijn ogen vliegen angstig heen en weer tussen de twee mannen die hij nu herkent van het station. Wat moet hij doen? De tas geven of niet? Hij beslist in een seconde: ‘Die heb ik niet meer. Aan een verkoper van de  daklozenkrant gegeven. Die met die rode baard, die altijd voor het station staat!’ De twee mannen kijken elkaar snel aan. De kleinste maakt een hoofdbeweging en de ander klikt het mes dicht. Langzaam blaast Ray wat lucht uit en net als hij denkt hier goed weg te komen geeft de langste hem een ongenadig harde stomp in zijn maagstreek. Ray klapt dubbel en voelt dan de knie van de kleinste tegen zijn neus rammen. Zijn aanvallers laten hem liggen en maken zich uit de voeten met de woorden: ‘Als je liegt komen we terug!’ Zijn telefoon geeft 12 gemiste oproepjes van Moon aan.

‘Hey Juul lieverd, je moet vandaag maar niet komen hoor. Ik ben ziek.’ Ray probeert de pijn te verbijten.’Nee schatje, ik hoef geen verzorging of boodschappen. Blijf jij nou maar daar, ik wil niet dat jij ook buikloop krijgt. Dag, ik moet rennen.’ Hij laat zich op zijn bed terugvallen. Zijn hele hoofd bonkt en zijn neus in het bijzonder. De pijnstillers in combinatie met de genuttigde alcohol kregen hem toch in slaap vannacht. Nu probeert hij uit alle macht helder te krijgen wat er nu eigenlijk gebeurd was. De jongen met de hartaanval, de gevonden tas, de twee mannen, de klappen die hij kreeg. De tas! Waarom waren die mannen zo kien op die tas? Hij krijgt het gevoel dat daar wel eens een antwoord in kan zitten of anders wellicht een aanwijzing. Hij sleept zich naar de gang waar de tas nog ligt en neemt hem mee naar de keuken. Als hij de gebloemde tas opent ruikt hij onmiddellijk  de scherpe lucht weer. Chloor, weet hij opeens, het ruikt naar chloor. Hij opent de supermarkttas en haalt de inhoud tevoorschijn. Een opgerold, nog vochtig badlaken, een zwembroek en een blauw plastic hoesje met een rits. Als zijn gekneusde lijf niet zo´n pijn deed zou hij hard lachen. Is dit waar die twee op uit waren? Heeft hij deze rommel met gevaar voor eigen leven verdedigd? Hij pakt het badlaken beet met de bedoeling het weer terug te stoppen in de tas als er iets uitrolt en op de grond valt. Een pistool. Een zwart pistool in zijn keuken! Even kijkt hij of hij water ziet branden. Dan pakt hij het op en is verbaasd door het gewicht. Met zijn hand om de kolf, zijn vinger op de trekker, richt hij op de koelkast en zegt zachtjes: ‘Pang!’ Als hij het ding weer vlug in het badlaken wil rollen ziet hij twee gaten in de dikke stof. Kogelgaten? Nog sneller stopt hij het terug in de tas. De zwembroek schudt hij voor de zekerheid ook maar uit alsof er in dat kleine kledingstuk een doos patronen verstopt zou zitten. Dan ritst hij het blauwe hoesje open. Hij ziet geld, veel geld en een stukje wit  papier. Na telling blijkt het om €5000 te gaan en op het witte papiertje staat: Fahrenheitstraat 46. Waar is hij in vredesnaam in terecht gekomen? Hij haalt vertwijfeld zijn hand door zijn lange haar. ‘Ja Moon, ik heb inspiratie voor tien vandaag! Als jij me nou niet steeds belt kan ik meters maken! Ophouden nu!’

Na een flinke dosis cafeïne concludeert Ray dat hij drie opties heeft. Of hij gaat rechtstreeks naar de politie en laat hen het uitzoeken, òf hij gaat naar het ziekenhuis en dropt daar de tas zo snel mogelijk bij de eigenaar òf hij gaat kijken wat er zich op het adres van het witte papiertje bevindt. En dan nog iets: dat geld. Opperde Juliette laatst niet een reisje naar Bali? Zijn badkamer is dringend aan vervanging toe. Maar hoe zit het met zijn twee achtervolgers? Die hebben dus duidelijk een idee van wat er in de tas zit. Zullen ze echt terugkomen? Om het geld of om het wapen? Opeens krijgt hij haast en hij neemt een besluit. Hij zal via de Fahrenheitstraat naar het ziekenhuis gaan. Zijn nieuwsgierigheid wint het. De plastic tas stopt hij wederom in de gebloemde tas, die truc werkt prima. Zijn blik speurt de straat af en als hij niets verdachts ziet snelt hij naar zijn auto. Tijdens het rijden houdt hij zijn achteruitkijkspiegel in de gaten. Even later draait hij de Fahrenheitstraat in. Aha! Op nummer 46 bevindt zich het zwembad ‘De spetter’. De chloorlucht is hiermee verklaard. Ray stapt toch uit en loopt de hal van het zwembad binnen. Het bevreemdt hem dat hij de enige bezoeker is. Het hokje waar een kassamedewerker hoort te zitten is leeg. Ray loopt verder, zijn voetstap weerklinkt op de harde tegels en hij houdt stil voor een grote glazen ruit. Vandaar ziet hij dat de baden leeg zijn. De zon schijnt door de hoge ramen en geeft bizarre weerspiegelingen in het water dat zachtjes beweegt. ‘Kan ik u helpen?’, hoort hij opeens achter zich. Hij draait zich zo snel om dat een kleine duizeling hem overvalt. Een stevige dame op gifgroene slippers, gewapend met een dweil op een stok, staart hem aan. ‘We zijn gesloten hoor’, vervolgt de vrouw iets minder argwanend. Ray laat zich op een stoel zakken en veegt zijn haar achter zijn oren. ‘Hoe dat zo?’ De vrouw heeft weinig aansporing nodig. ‘Ja, we moesten zoveel opruimen. Geeft een hoop smurrie hoor als ze iemand overhoop schieten. Weet u hoe rap dat bad leeg was gister? En een gegil joh! Van de dader geen enkel spoor natuurlijk. Ik zei gisteravond nog tegen Henk, mijn man, op zich best slim eigenlijk om het in een zwembad te doen, want het is hier altijd zo’n gekrioel dat je hartstikke snel weg bent. Nee, geloof mij, die gaan we niet meer vinden. Voor het slachtoffer evenzogoed zielig want die kan niks meer navertellen. U heeft trouwens ook wat meegemaakt?’ Ray verschuift ongemakkelijk op zijn stoel. ‘Die neus van u!’, ze wijst met de stok. ‘O dat! Ongelukje. Ik ga maar weer eens. Tot ziens.’ Meer struikelend dan lopend verlaat hij het zwembad. De vrouw schudt haar hoofd en dweilt verder.

In zijn auto wrijft Ray over zijn ogen en haalt een paar maal diep adem. Zijn neus doet zeer en de spanning beheerst zijn al zijn spieren. In het handschoenenvakje moeten nog wat pijnstillers liggen. Hij buigt kermend naar voren en steekt zijn hand diep in het vakje. Dan geeft hij een schreeuw als er een flinke dreun op zijn auto wordt gegeven. In een deel van een seconde flitst het door zijn hoofd dat de mannen terug zijn. Het portier wordt opengerukt en Ray doet zijn armen in een reflex beschermend over zijn hoofd. ‘Rustig maar hoor,’ klinkt een bekende stem,’Je bent je tas vergeten!’ De vrouw met de groene slippers gooit de tas rakelings voor zijn gezicht langs op de bijrijderstoel.

Bij het ziekenhuis valt het niet mee een parkeerplek te vinden. Ray gaat brutaal op een artsenplaats staan. Hij staat verbaasd van zichzelf, is hij nu ook al asociaal? Maar hij moet van die tas af en snel ook en dan alles snel vergeten, gewoon weer zijn oude leventje oppakken. ‘Waar ben je, sta voor je deur. Bel me terug!!! Moon.’ Bij de balie wordt hij direct al tegengewerkt. Nee, hij weet geen naam, en nee, hij is geen familie. ‘Dan kan ik niks voor u doen meneer.’ zegt het meisje resoluut. Ray draait zich om en loopt vastberaden richting de koffiehoek. Vlak daarvoor schiet hij naar rechts een gang in. Gelukkig hangen overal plattegronden van het immense ziekenhuis en al snel weet hij waar de Spoedeisende Hulp zich bevindt. Daar treft hij een oververmoeide dame die hem klakkeloos de informatie verschaft die hij hebben moet, nadat hij verklaard heeft familie te zijn. ‘Ach, voor ik het vergeet,’ zegt Ray,’mijn neef denkt vaak dat hij grappig is en geeft dan een andere naam op, welke gebruikt hij nu?’ Met de juiste naam begeeft hij zich naar de hartafdeling. Alsof hij precies weet wat hij doet loopt hij de gangen door, intussen spiedend op elk naambordje naast de deur van elke kamer. Bij de juiste naam kijkt hij nog eens links en rechts de gang in en drukt dan de deurkruk naar beneden. In het bed herkent hij de jongeman, die er roerloos bij ligt. Aan een haakje hangt het shirt met gele en zwarte strepen. De machines boven hem piepen met een zekere regelmaat. Wat nu? De tas hier laten? Hem wakker maken? Voordat Ray met een idee komt zwaait de deur open en een vlotte verpleegster stapt naar binnen. Ze draait zich om en zegt tegen iemand op de gang: ‘O, ik zie dat er al bezoek is!’ Dan draait ze zich naar Ray. ‘U bent ook familie? Er staan hier twee neven die ook even willen kijken. Zou u zo vriendelijk willen zijn…?’ ‘Natuurlijk!’, zegt Ray vlug en haast zich de kamer uit. Daar botst hij tegen zijn twee belagers aan. Even zijn ze alle drie met stomheid geslagen. De kleinste herpakt zich het snelst. Vlug pakt hij Ray bij de arm en roept: ‘Hey neef! Zullen wij anders eerst even koffie drinken?’ Met een hoofdbeweging naar de kamer: ‘Die slaapt toch nog een tijdje.’ De lange heeft het spel door en pakt Ray bij de andere arm, slaat hem uitbundig op de schouder en zegt: ‘Hoe gaat het nou gozer?’ Ze sleuren hem zowat de gang door. Bij de eerste de beste bocht gaat er ergens een alarm af en in mum van tijd is de gang vol met rennend verplegend personeel. Een grote donkere vrouw duwt een crashcar voor zich uit. Ray maakt gebruik van de verwarring die ontstaat, wringt zich los en begint te rennen alsof zijn leven er van afhangt. Wat waarschijnlijk ook zo is. Hij weet zelfs ongezien in het trappenhuis te komen. Hijgend en met pijn in zijn zij moet hij snel beslissen, naar boven of naar beneden?

Bizar hoe snel een mens in tijd van stress toch een keuze weet te maken. Door met drie treden tegelijk naar beneden te vliegen lukt het Ray te ontsnappen aan zijn achtervolgers. Hij springt in zijn auto. De parkeerboete laat hij verfrommeld achter. Als een bezetene rijdt hij naar zijn huis. Er vanuit gaande dat de twee mannen hem nog zoeken, propt hij binnen wat kleding in een sporttas, hier kan hij niet meer blijven. Koortsachtig probeert hij te bedenken waar hij naar toe moet gaan. Peter! Wellicht kan hij daar een tijdje blijven. Net als hij het nummer van Peter wil intoetsen belt Moon hem. Hij wil ook geen argwaan wekken dus neemt hij op. ‘Waar ben je!!! Ik probeer je al de hele dag te bereiken man! Ik moet je dringend spreken. Kom nu naar mijn kantoor! Nu!!!’ Hij bedenkt dat een bezoekje aan haar de verhitte gemoederen wat kan bedaren en belooft er binnen tien minuten te zijn. ‘Hè, hè!’, klaagt Moniek en trekt hem naar binnen, ‘Zitten jij! Jeetje Ray, wat zie jij eruit! Nou, dat verklaar je straks maar. Eerst vertel je me luid en duidelijk wat je allemaal gedaan hebt gisteren!’ Ray zucht: ‘Weet ik veel, niets bijzonder waarschijnlijk. Luister Moon, ik doe mijn uiterste best maar als jij zo aan mij twijfelt werkt dat averechts natuurlijk. Mag ik nu weg ik heb een afspraak met…’ ‘Noem het maar niets bijzonders!’, valt ze hem lachend in de reden. Moniek die lacht? Wat is hier aan de hand? Ze smijt hem een krant voor zijn neus en dan ziet hij zichzelf gebogen over een figuur met een geel en zwart gestreept shirt. ‘Geen mis- maar goede daad’ staat er boven. Slechte kop, denkt Ray nog. ‘Blijf zitten!’, gebiedt ze als de bel gaat, om even later te roepen, ‘Hier is hij!’ Ray draait zich om en kijkt recht in het gezicht van een politieagent. Het zweet breekt hem aan alle kanten uit. Zijn keel voelt gortdroog aan. Zijn linkerknie trilt. Zijn hartslag resoneert in zijn oren. ‘Luister goed sukkel!’, zegt Moniek en ze gaat met een scheve glimlach op haar bureau zitten. ‘Tja, eh…’, de agent schraapt zijn keel, ‘Meneer van Vuuren, ik kom u bedanken! U heeft ons namelijk een grote eer bewezen gister. U heeft het leven gered van Benny de Booij. Wij waren al een flinke tijd op zoek naar dit fraaie heerschap als ontbrekende schakel in een groter misdaadnetwerk. ’ Hij steekt zijn rechterhand uit naar Ray.

Gebeurt dit echt? Hij krijgt een compliment van een politieagent terwijl hij met een pistool op schoot zit. En waarschijnlijk ook nog met de gage van een huurmoordenaar. Hij probeert nog: ’Het leven van wie? En hoe weet u dit allemaal?’, dan op de krant wijzend, ‘En hoe kan dit dan?’ ‘Tja, na Moordcollege zijn er meer mensen die u kennen dan andersom waarschijnlijk. Een vrouwelijke fan heeft u herkend, u sommeerde haar 112 te bellen.’ Helder ziet Ray de vrouw met het blauwe haar voor zich en realiseert zich nu dat ze aan het filmen was. Moniek is door het dolle, ziet dit als een geweldige publiciteitstunt. De agent vervolgt: ‘We zijn er zeker van dat hij met de zwembadmoord te maken heeft die gisteren plaatsvond, maar krijgen het bewijs nog niet helemaal rond.’ Er giert een korte maar hevige wervelwind in het brein van Ray, maar dan zegt hij: ‘Misschien kan ik u hierbij van dienst zijn. Hier is de tas die het slachtoffer achterliet. Ik weet niet wat er in zit en u moet me geloven dat ik van plan was deze af te leveren bij het bureau.’ Moniek gilt bijna: ‘Ray! Wat heb je allemaal uitgevreten! Het wordt steeds mooier! Ik ga Matthijs even bellen voor vanavond, dan kun je daarna door naar Eva!’ De houding van de agent is opeens veranderd. Hij kijkt Ray strak aan: ‘Heeft u de inhoud bekeken?’ ‘Vluchtig, het …eh…stonk nogal!’ De agent neemt de tas over en verlaat het kantoor met de woorden: ‘Ik verzoek u met niemand over deze tas te praten!’ Ray knikt, steekt twee vingers op en zegt: ‘Erewoord.’ Hij zakt, opeens doodmoe, achterover in de stoel. Moniek laat energiek allerlei plannen op hem los maar hij hoort het niet. Hij kan alleen maar denken. Dit was het? Afgelopen nu? Was het de juiste beslissing? Hij heeft toch zeker nergens mee te maken? Wie zal er kraaien naar die duizend euro?

Drie maanden later staat er een opmerkelijk bericht inde krant:

Schrijver Ray van Vuuren is vanmorgen in voorlopige hechtenis genomen door de politie. Hem wordt betrokkenheid verweten bij de zwembadmoord vorige maand in zwembad de Spetter. Verschillende getuigen zijn gehoord. Een aldaar werkende schoonmaakster heeft verdachte daags na de moord verward aangetroffen in het afgesloten gebouw. Verplegend personeel in het plaatselijke ziekenhuis bevestigen valse voorwendselen omtrent familiebanden. Maar overduidelijk waren de vingerafdrukken op het wapen en op de drieduizend euro in de tas,  die in het bezit was van verdachte. De rol van zijn literair agent M. ten Haaften zal hangende het vervolgonderzoek duidelijkheid verschaffen. Deel 2 van Moordcollege wordt voorlopig uitgesteld.