Tagarchief: schoenen

Op straat (10)

Dit vond ik.

(met dank aan Annie de Wijs voor het leveren van de foto)

En dit ging er aan vooraf.

Langzaam sjokte Daan de brug over. Alsof hij daarmee het bezoek uitstelde. Niets was minder waar want even later stond hij toch voor de deur van zijn ouderlijk huis. Hij draalde wat in de gang, hing zijn jas zuchtend op een hangertje aan de kapstok. Even keek hij in de spiegel met de zware eiken lijst en trok een grimas tegen zijn eigen gezicht. Kom op, over een uurtje mocht hij weer gaan.

Twee uur later zag hij zichzelf weer in de spiegel. Zijn wangen rood van de warmte, zijn kaak gespannen van ingehouden woede. Wanneer zou dit eens een normaal bezoek worden zoals het hoort tussen vader en zoon. Waarom ging het tussen hen altijd zo moeizaam. Hoe kon het dat hij nooit goed genoeg was in de ogen van zijn vader en dat hij het idee kreeg nooit van zijn leven te kunnen tippen aan zijn zus Viola. Zij had rechten gestudeerd en al jaren een goedbetaalde baan als advocaat, een mooi huis, een ruime auto en zelfs een boot voor in het weekend. Het weekend waarin zij zó nodig moest ontspannen dat de enige zoon opeens goed genoeg was om boodschappen te doen en Vader een uurtje gezelschap te houden. Dat uurtje mondde vaak uit in meer dan een uurtje en bestond vooral uit luisteren naar het ophemelen van zijn zus en het afkraken van de thuiszorg en de huidige tijd in het algemeen. Vader was iemand die vroeger alles beter vond.  Daan hoopte dat hij er zelf gezelliger bij zou zitten op zijn 87ste. Volgende week wordt Vader zelfs 88. Het zal me een feest worden.

Viola heeft geld overgemaakt naar Daan zodat hij de cadeaus en bloemen kan regelen voor Vaders verjaardag. Zelf was zij helaas verhinderd, haar aanwezigheid was dringend gewenst bij een of andere belangrijke cliënt. Maar ze stelde Daan voor het nieuwste model telefoon aan te schaffen. En anders ‘iets van zilver of zo’. Daan had haar smoes door, als enige. Het was namelijk niet de eerste keer dat hij als enig kind op Vaders verjaardag zat. Viola wist zich er altijd op de een of andere manier onderuit te draaien. Hij besloot het dit jaar anders aan te pakken…

Vader vond het schitterend dat Viola er niet was en kon weer eens flink opscheppen tegen zijn enige vriend Kees. Aangezien Kees uitsluitend voor de drank langs kwam en vaak maar half luisterde kreeg Vader de kans het verhaal drie keer te vertellen. ‘Viola kon niet gemist worden!’ Terwijl Daan Kees en Vader nog eens inschonk stelde hij voor het cadeau van Viola en hem uit te pakken. Vader wreef zich in de handen en zei tegen Kees dat zijn dochter hem altijd zo goed bedacht. Daan zette het pak voor Vader neer en toen het papier eraf was droop de teleurstelling van zijn gezicht.

‘Wat is dit!’, riep hij, ‘Wat moet ik met een plant?!’

‘Dit’, begon Daan, ‘Is niet zomaar een plant, maar een speciaal soort die Viola speciaal voor u meegenomen heeft van haar zakenreis in Zuid-Frankrijk!’

Toen ’s avonds de telefoon van Daan wel tien keer achter elkaar overging, drukte hij zijn zus tien keer weg en keek glimlachend naar zijn nieuwe schoenen.

 

Theaterbezoek

Vorig weekend weer eens het theater bezocht, een lekker avondje uit. Lachen en genieten van de voorstelling. Me helemaal thuisvoelen op het rode pluche. En met mij nog vele andere mensen. Jonge mensen, iets oudere mensen, veel oudere mensen. Ja, het was duidelijk een voorstelling geschikt voor alle leeftijden. En in de pauze wilden ze allemaal koffie of thee. Ik zal je even aan een paar mensen voorstellen:

Joyce was er ook. Zij dacht ‘Ik doe mijn bont gestreepte vest aan en dan kan ik mijn rode laarsjes ook weer eens dragen, want daar komt niets van op mijn werk als verpleegkundige’. Haar vriendin Marjan, op de hoogte van de vaak uitbundige smaak van Joyce, koos voor zekerheid met een zwart jurkje.  Ze was maar wat blij dat je tegenwoordig sneakers onder je zwarte jurkje aan kan want de hele dag in de apotheek staan voel je ’s avonds echt wel in je voeten. Het was leuk weer eens met z’n vieren af te spreken. Hun mannen moesten nog wat aan elkaar wennen maar hadden meer overeenkomsten dan ze zelf dachten.

Hoe lang zou het geleden zijn dat je deftig aangekleed naar het theater ging? Nu gaat Rob met zijn beste vrienden gewoon in spijkerbroek, Tim zelfs in joggingbroek, en sportschoenen. En waarom ook niet, draag wat je prettig vindt. Netty en Trudy zijn van een andere generatie en hebben voor de gelegenheid de zwarte lakschoenen gepoetst. Niet zo’n hoge hak want dat gaat niet meer met de rug van Trudy. Netty vindt een hakje nu eenmaal wat vrouwelijker staan.

José heeft het super naar haar zin. Thuis heeft ze momenteel veel problemen, net de scheiding achter de rug, gezeur met John over alimentatie en de kinderen die ronduit lastig zijn. Ze geniet  ervan dat ze dit weekend bij hun vader zijn en zij lekker alleen kan uitgaan op haar tijgerprintlaarsjes. Nou ja, alleen… Ze is omringd door drie mannen. Vetermannen en geen sneakermannen, dat is een heel verschil. Opvallend is dat de mannen er allemaal even nonchalant bij staan, net zo nonchalant als José zelf.

Ten slotte was Hans er ook. Een beetje zonderling type die Hans. Vroeger op school was hij al het pispaaltje en tegenwoordig op kantoor is het niet veel beter. Hij zoekt zijn heil vaak in het theater, waar hij zich kan verliezen in een andere wereld, waar niemand hem kent, waar niemand hem lastig valt en waar niemand iets zegt over het feit dat hij sandalen draagt in maart.

Ja, het was weer een heerlijk avondje theater.

Ruilhandel

Men is geneigd te denken dat ruilhandel een ouderwets gegeven is maar niets is minder waar. We ruilen nog steeds. Vanmorgen bij de boodschappen. Groenten en fruit geruild tegen een briefje. Een briefje dat weliswaar vijf euro waard is maar het blijft ruilen. Voor niets gaat de zon op, dat dan weer wel.

Na de boodschappen even shoppen in de stad. Kijken of er nog iets te ruilen valt. Het eerste wat ik tegenkom is dit…

Ik bekijk ‘het’ aan alle kanten. Meet een hakhoogte van 11 centimeter. Ontdek een prijsstickertje op de zool. Ga op zoek naar een winkelmedewerker en vraag hem om uitleg. Maar hij garandeert me dat de prijs klopt en vraagt me welke maat hij voor me mag halen. Ik bespaar hem de moeite. Ik ga toch geen €140,- ruilen tegen een hernia door wat stukjes versleten spijkerbroek?! ‘Ik kijk nog even verder.’ is mijn laf excuus. Misschien een leuke tas, daarvan heb je er nooit te veel.

Mooi strak van vorm en gemaakt van prachtig leer. Zacht leer ook… denk ik. De tassen staan achter slot en grendel dus ik kan het niet daadwerkelijk voelen. De prijs is ook niet te zien maar het kleintje ernaast, die niet groter is dan een kwart van deze, kost €99,95. Je hebt dan wel een echte Matt & Nat in handen. Ik vraag me af hoe die twee elkaar gevonden hebben Matt en Nat. Hebben ze hetzelfde afstudeerproject op de kunstacademie gedaan? Vormen ze Beauty en the Brains? Zorgt de een voor de creativiteit en is ander handig met ruilen? Gelukkig heette Matt niet Droog… Nee, ik ruil geen briefjes of munten voor deze tas. Dan maar gewoon even lekker kleren kijken en passen.

Toppunt van optimisme vind ik dit. In eerste instantie stonk ik er in ook nog. Ik hing alle te passen kledingstukken enthousiast op yes en yes. Uiteindelijk waren de yessen leeg en brak de no bijna af… Geen geruil hier. Hier word ik no vrolijk van en ga ik maar yes snel naar huis. Lekker op de bank , krantje lezen. En wat denk je?

Ik denk dat John de Mol dit geplaatst heeft, op zoek naar wat aanspraak, onder het mom van een nieuwe hobby. Ik zie hem zo zitten met allemaal keurig geordende stapeltjes op zijn bureau. Diepe frons op het voorhoofd: welk format zit hierin? En dan brandt er opeens een lampje boven zijn  hoofd: Ik heb het: ik ga ze ruilen! In verband met de privacy heeft hij zijn naam en mailadres doorgestreept, die ruilt hij niet graag in.