Tagarchief: schoenen

Theaterbezoek

Vorig weekend weer eens het theater bezocht, een lekker avondje uit. Lachen en genieten van de voorstelling. Me helemaal thuisvoelen op het rode pluche. En met mij nog vele andere mensen. Jonge mensen, iets oudere mensen, veel oudere mensen. Ja, het was duidelijk een voorstelling geschikt voor alle leeftijden. En in de pauze wilden ze allemaal koffie of thee. Ik zal je even aan een paar mensen voorstellen:

Joyce was er ook. Zij dacht ‘Ik doe mijn bont gestreepte vest aan en dan kan ik mijn rode laarsjes ook weer eens dragen, want daar komt niets van op mijn werk als verpleegkundige’. Haar vriendin Marjan, op de hoogte van de vaak uitbundige smaak van Joyce, koos voor zekerheid met een zwart jurkje.  Ze was maar wat blij dat je tegenwoordig sneakers onder je zwarte jurkje aan kan want de hele dag in de apotheek staan voel je ’s avonds echt wel in je voeten. Het was leuk weer eens met z’n vieren af te spreken. Hun mannen moesten nog wat aan elkaar wennen maar hadden meer overeenkomsten dan ze zelf dachten.

Hoe lang zou het geleden zijn dat je deftig aangekleed naar het theater ging? Nu gaat Rob met zijn beste vrienden gewoon in spijkerbroek, Tim zelfs in joggingbroek, en sportschoenen. En waarom ook niet, draag wat je prettig vindt. Netty en Trudy zijn van een andere generatie en hebben voor de gelegenheid de zwarte lakschoenen gepoetst. Niet zo’n hoge hak want dat gaat niet meer met de rug van Trudy. Netty vindt een hakje nu eenmaal wat vrouwelijker staan.

José heeft het super naar haar zin. Thuis heeft ze momenteel veel problemen, net de scheiding achter de rug, gezeur met John over alimentatie en de kinderen die ronduit lastig zijn. Ze geniet  ervan dat ze dit weekend bij hun vader zijn en zij lekker alleen kan uitgaan op haar tijgerprintlaarsjes. Nou ja, alleen… Ze is omringd door drie mannen. Vetermannen en geen sneakermannen, dat is een heel verschil. Opvallend is dat de mannen er allemaal even nonchalant bij staan, net zo nonchalant als José zelf.

Ten slotte was Hans er ook. Een beetje zonderling type die Hans. Vroeger op school was hij al het pispaaltje en tegenwoordig op kantoor is het niet veel beter. Hij zoekt zijn heil vaak in het theater, waar hij zich kan verliezen in een andere wereld, waar niemand hem kent, waar niemand hem lastig valt en waar niemand iets zegt over het feit dat hij sandalen draagt in maart.

Ja, het was weer een heerlijk avondje theater.

Advertenties

Ruilhandel

Men is geneigd te denken dat ruilhandel een ouderwets gegeven is maar niets is minder waar. We ruilen nog steeds. Vanmorgen bij de boodschappen. Groenten en fruit geruild tegen een briefje. Een briefje dat weliswaar vijf euro waard is maar het blijft ruilen. Voor niets gaat de zon op, dat dan weer wel.

Na de boodschappen even shoppen in de stad. Kijken of er nog iets te ruilen valt. Het eerste wat ik tegenkom is dit…

Ik bekijk ‘het’ aan alle kanten. Meet een hakhoogte van 11 centimeter. Ontdek een prijsstickertje op de zool. Ga op zoek naar een winkelmedewerker en vraag hem om uitleg. Maar hij garandeert me dat de prijs klopt en vraagt me welke maat hij voor me mag halen. Ik bespaar hem de moeite. Ik ga toch geen €140,- ruilen tegen een hernia door wat stukjes versleten spijkerbroek?! ‘Ik kijk nog even verder.’ is mijn laf excuus. Misschien een leuke tas, daarvan heb je er nooit te veel.

Mooi strak van vorm en gemaakt van prachtig leer. Zacht leer ook… denk ik. De tassen staan achter slot en grendel dus ik kan het niet daadwerkelijk voelen. De prijs is ook niet te zien maar het kleintje ernaast, die niet groter is dan een kwart van deze, kost €99,95. Je hebt dan wel een echte Matt & Nat in handen. Ik vraag me af hoe die twee elkaar gevonden hebben Matt en Nat. Hebben ze hetzelfde afstudeerproject op de kunstacademie gedaan? Vormen ze Beauty en the Brains? Zorgt de een voor de creativiteit en is ander handig met ruilen? Gelukkig heette Matt niet Droog… Nee, ik ruil geen briefjes of munten voor deze tas. Dan maar gewoon even lekker kleren kijken en passen.

Toppunt van optimisme vind ik dit. In eerste instantie stonk ik er in ook nog. Ik hing alle te passen kledingstukken enthousiast op yes en yes. Uiteindelijk waren de yessen leeg en brak de no bijna af… Geen geruil hier. Hier word ik no vrolijk van en ga ik maar yes snel naar huis. Lekker op de bank , krantje lezen. En wat denk je?

Ik denk dat John de Mol dit geplaatst heeft, op zoek naar wat aanspraak, onder het mom van een nieuwe hobby. Ik zie hem zo zitten met allemaal keurig geordende stapeltjes op zijn bureau. Diepe frons op het voorhoofd: welk format zit hierin? En dan brandt er opeens een lampje boven zijn  hoofd: Ik heb het: ik ga ze ruilen! In verband met de privacy heeft hij zijn naam en mailadres doorgestreept, die ruilt hij niet graag in.