Tagarchief: schietterrein

Dichtbijgeluk

Iedereen wil het graag hebben. Geluk! Velen zijn er naar op zoek, sommigen vinden het. Sommigen niet, die jagen het teveel na. Meestal wordt het overschat, zoekt men het verder, dieper, hoger en duurder dan nodig. Het ligt vaak dichterbij dan je denkt. Waarom aan de andere kant van de wereld zoeken terwijl je er thuis over struikelt? En als je het eenmaal hebt wil je het vasthouden. Soms delen en doorgeven. Maar niemand zegt: ‘Geluk? Nee dank je!’ Ik heb gelukkig een paar mooie voorbeeldjes van dichtbijgeluk gevonden.

Je kent ze vast wel, die grote goudkleurige leeuwen bij de ingang van je Chinese restaurant. Het zijn afgeleiden van de Chinese tempelleeuwen, die bij de ingang van een tempel of paviljoen te vinden zijn en die symbool staan voor geluksbrengers. In Apeldoorn is deze traditie aangepast bij de kringloopwinkel. Wedden dat een bezoekje je vanaf nu geluk brengt?!

Hier kun je op de Veluwe gewoon langsfietsen. In de verte zie je dit bord al staan maar dan kun je het nog niet lezen. Kom je nieuwsgierig dichterbij, lees je opeens van een levensgevaarlijke situatie, aan de andere kant van het bord. Nu heb ik vernomen dat als je ‘Paf!’ en ‘Boem’ hoort roepen, je niet echt bang hoeft te zijn, maar stel. En dat dit ene bord de scheidslijn is tussen niks-aan-de-hand en levensgevaarlijk vind ik wat twijfelachtig.  Toch voel ik mij een stuk gelukkiger aan deze kant van het bord!

Op de Pinksterbrocantemarkt op Paleis het Loo kwam ik dit bord tegen… Hetgeen je koopt op een Brocantemarkt met oude, doorleefde, zeg maar verroeste, spullen, is een keuze. Een nieuwe teil een paar nachtjes buiten laten staan heeft hetzelfde effect. Een zijden corset, waar een jongedame een tijd geleden zwetend en hijgend ingesnoerd in heeft staan dansen, aantrekken, nee dank u. Maar wat te verstaan onder een brocante worst? Oud, belegen, tikkie beschimmeld, met gebruiksspoortjes? Gelukkig had ik geen trek.

Over eten gesproken… IKEA is ook een mooie. Ze verkopen daar iets ‘van papier dat in kleine stukjes gebeten kan worden, niet geschikt voor kinderen onder de 3 jaar’. Dus een kind van 4 jaar mag het wel? En mag het dan ook in grote stukken? Waarom laat je een kind  überhaupt papier eten? Gelukkig lees ik de omschrijvingen en gelukkig heb ik een blog om het aan jou te vertellen.

Geluk, het ligt voor het oprapen. Wordt jij hier nou niet gelukkig van? 😉

 

Advertenties