Tagarchief: scheiding

Brak bij Bart

brak

Op visite in een andere stad dan waar ik woon. Lunchen moet. Hoewel ik een echte taartjesfan ben neem ik een broodje gezond (jawel…). Lekker buiten op het terras in de zon. Niets meer aan toevoegen.

Aan het tafeltje naast me zit een jongeman met een gezond drankje, dat bij hem past. Bij zijn uiterlijk bedoel ik hè. Geen grammetje vet teveel. Waarschijnlijk net uit de sportschool want hij heeft een indrukwekkende portie opgepompte spierbundels en hij ruikt zo lekker dat hij vast net onder de douche vandaan komt. Chique luchtje. Goed bezig, denk ik nog. Totdat een andere jongeman ons tafeltje passeert. Zij blijken elkaar te kennen. Ze doen een ingewikkeld handdruk en tikken de rechterschouders tegen elkaar. En meppen elkaar drie keer op de rug. Het zijn een beetje dezelfde types. Vriend gaat ook zitten en begint een soort van gesprek. Ze noemen elkaar (heel scherpzinnig) ‘man’.

          Gaat-ie man?

          Ja man!

          Vakantie man?

          Ziektewet man…

          Hebbie dan?

          Krijg in februari een nieuwe hoorrenvlies man.

          Heftig man!

          Ja man…

          Verder gaat-ie wel man?

          Ja man. Twee grote feesten dit weekend gehad, druk man!

          Je bent brak man…

          Ja man, ff een broodje halen.

Het gezonde drankje wordt teniet gedaan door het ongezonde broodje en heel veel sigaretten. Vriend vraagt verder:

          Ga jij zaterdag nog naar dat feest van Sjon?

          Ja man. Chickie mee?

          Nee man! Ech nie!

          Pikt ze dat man?

          Ja man, doe af en toe de vuilniszak naar buiten.

          Geen gezeik? Top man!

Even een kleine stilte. Je ziet vriend zich afvragen wat hij nog kan vragen. Hij durft toch.

          Jij had toch een kleine?

          Ja man, soms is ze ook bij mij maar ze slaapt niet bij mij.

          Nee man?

          Nee man, me ex zegt dat ze bang voor me is.

          Echt man?

          Ja man, maar schijt aan joh, ken ik lekker stappen!

          Haha en zuipen man!

          Lekker man! Ff water halen. Ben brak man!
Ik denk aan die kleine meid, die Papa af en toe ziet. Papa die niet voor haar wil vechten. Papa die zichzelf een stuk belangrijker vindt. Papa die zijn ziektewetuitkering besteedt aan de sportschool, dure luchtjes en feesten. Papa die liever brak op het terras van Bakker Bart zit? Of speelt er meer? Ik zou het niet weten man.

Advertenties

Voorzichtig

Ik ben er zo buitengewoon verschrikkelijk gloeiende klaar mee!!! Nou ja, verschrikkelijk gloeiende klaar mee!! Of eigenlijk, gloeiende klaar mee! In principe, klaar mee. Kortom, ik vind het niet leuk meer.

Mensen met lange tenen. En dat zijn er tegenwoordig nogal wat. Begrijp me goed, ik wil de mensen met korte tenen natuurlijk absoluut niet te kort doen. Ik kijk wel uit. Als je voor het èèn bent ben je schijnbaar automatisch tegen het ander en dat pikt degene die voor is dan weer absoluut niet en degene die tegen is start dan een petitie en dat rolt over elkaar heen totdat niemand meer weet waar het oorspronkelijk om ging. Moet je dan voortaan maar voorzichtig zijn met wat je zegt? Zo van: wie schrijft die blijft…maar degenen die niet schrijven blijven natuurlijk ook. Mijn lievelingskleur is geel maar ben ook dol op alle andere kleuren van de regenboog hoor. Ik doe dit nog eens dunnetje over maar vind dikke mensen ook oké. Jij ruikt niet vies maar…eh…anders. Dat donkere haar staat je fantastisch net zoals blond jou fantastisch staat. Een kat is, net als een hond, mijn lievelingsdier. Wat een rare wereld krijgen we dan…

Mijn simpele oplossing zou zijn: accepteer nou gewoon dat er wandelaars zijn naast fietsers. En dat binnen die wandelaars ook nog veel soorten zitten: snelle, slome, dagelijkse, wekelijkse, mooi-weer, weer-en-wind, met stokken, zonder zorgen, enz. De wereld is juist zo leuk door al die verschillen! Hou es op met alles en iedereen over één kam te scheren (wat trouwens een vreemde uitdrukking is…kammen of scheren, scheren met een kam, over een kam?). Hier moest ik aan denken toen mijn eerder genoemde schrijfvriendin deze foto stuurde:

kammetje

Een onbreekbare kam, zomaar op de grond. Hoe komt die daar? Maakte de eigenaar een salto van vreugde toen zijn vriendin het aanzoek positief beantwoordde? Of grabbelde een jongedame tevergeefs in haar overvolle handtas opzoek naar een pepermuntje waarbij de gevallen kam een feit werd? Of is dit die ene kam waarover geschoren wordt! Onbreekbaar. Ik voel een scheiding aankomen. Precies in het midden. De gulden middenweg.