Tagarchief: schaap

Het sprookje van Vrouwtje Vrolijk

vrolijke dame

Er was eens, in een land hier niet zo ver vandaan, een vrouwtje. Omdat zij altijd vrolijk was noemde iedereen haar Vrouwtje Vrolijk. Vrouwtje Vrolijk was echt altijd vrolijk. Ze lachte, zong en danste de hele dag van vrolijkheid. Zelfs als ze ’s nachts lag te slapen zag je een glimlach om haar mond. Ze droeg graag vrolijke kleren in vrolijke kleuren. Het liefst lange rokken met vrolijke patronen. Oranje met rode hartjes, roze met gele fietsen of groene met blauwe draakjes. Soms kon ze niet kiezen en dan trok ze gewoon twee rokken over elkaar aan. En omdat ze altijd zo vrolijk was kwam er vaak en veel visite in haar huisje met de vrolijke gordijntjes, de vrolijke meubeltjes en het vrolijke servies. Als je bij haar een kopje grapjesthee had gedronken en daarbij een zelfgebakken giecheltje uit de moppentrommel kreeg, kon je niet anders dan vrolijk over het tuinpad huppelend het huisje weer verlaten. Vrouwtje Vrolijk had ook een huisdier; een schaap. Het arme dier was door soortgenoten verstoten omdat zij niet ‘Bè-hè-hè’ riep maar ‘Ha-ha-ha’. Het schaap was door Vrouwtje Vrolijk liefdevol opgenomen en ze noemde hem Blijheid. Samen lachten ze wat af.

Tot op een dag alles anders werd. Blijheid stikte van de lach en viel morsdood op haar linkerzij. Vrouwtje Vrolijk lachte eerst nog vrolijk omdat zij dacht dat het een grapje was. Maar al snel bleek dat Blijheid echt dood was. Vrouwtje Vrolijk was ontroostbaar. Ze kon helemaal niet meer lachen. Voordat Blijheid een keurige en treurige begrafenis kreeg schoor ze alle wol van Blijheid af en legde dat in het kolenhok. Nadat ze zeventien dagen gehuild had stopte ze er mee. Ze wilde iets doen ter nagedachtenis aan Blijheid. Vastberaden stapte zij naar het kolenhok, verzamelde alle wol, spon er garen van en ging fanatiek zitten breien. Eerst een sjaal voor haarzelf zodat ze Blijheid dichtbij haar voelde. Toen een tafelkleedje. Toen een gordijntje en een treintje, een theemuts en een slaapmuts, een schaapje en een aapje, hondenbrokken en koffiemokken.

Een jaar later was er weinig meer over van het vrolijke huisje. Alles was grauw van kleur en Vrouwtje Vrolijk werd een Vrouwtje Grauwtje. De visite bleef weg. Er was geen vrolijkheid meer te beleven. Er viel niets meer te lachen, te zingen of te dansen. En zo zat Vrouwtje Vrolijk uiteindelijk helemaal alleen in haar grauwe huisje met de grauwe spullen in haar grauwe kleren.

Omdat sprookjes altijd een happy end hebben kwam er op een dag een pauw op doorreis langs het huisje. Hij klopte aan en vroeg waar Vrouwtje Vrolijk woonde want hij was op zoek naar haar. ‘Dat ben ik’ zuchtte Vrouwtje Vrolijk. Eenmaal binnen schrok de kleurige pauw van de treurige saaiheid en vroeg wat er gebeurd was. Toen ze alles verteld had riep hij concluderend: ‘Aha! U heeft van Blijheid iets droevigs gemaakt!’. Ze knikte instemmend. ‘En denkt u dat Blijheid dat leuk gevonden had?’. Ze dacht even na en schudde toen haar hoofd. Ze riep wanhopig ‘Ik heb het helemaal verkeerd aangepakt! Maar wat moet ik nu doen?’. De pauw, die ooit een cursus binnenhuisarchitectuur succesvol afgerond had, adviseerde haar om alle wol te gaan verven. In vrolijke kleuren natuurlijk. En opeens  kreeg Vrouwtje Vrolijk weer energie voor tien. Ze bedankte de pauw vriendelijk en een maand lang was ze bezig om alles wat ze gebreid had en wat grauw was, in vrolijke kleuren te verven. Het hele huisje knapte er van op. Ze werd er zelf ook weer helemaal vrolijk van. Ze zette weer grapjesthee en bakte verse giecheltjes. Visite kwam weer dolgraag op visite. Er werd weer uitbundig gezongen en gedanst. Zo kwam alles toch nog goed en Vrouwtje Vrolijk? Zij lachte nog lang en gelukkig!

Advertenties

Tegenvallertje

DSCN2705

Al een paar weken kijk ik tegen dit prachtige schaap aan.

Is het geen schatje?!

Lekker wollig en heerlijk zacht.

Kindvriendelijk aaibaar maar toch geen speelgoed.

In mijn ogen precies zoals een schaap moet zijn.

Een gezellig kogelrond lijf op bijzonder dunne elegante pootjes.

Vooral dat ronde spreekt me zeer aan.

Zij waakt namelijk over het schaaltje met chocola.

En elke keer als ik bezwijk voor deze zoete verleiding

knikt zij me bemoedigend toe  en fluistert

‘Neem maar, je bent nog lang niet zo rond als ik!’.

Ik geef haar grif gelijk en gris gretig verder.

Nog eentje dan…

Wat een dommigheid eigenlijk.

Wat een kortzichtigheid.

Zo’n typische vrouwenlogica: ik ben niet dik want zij is dikker!

Maar vanmorgen kwam het moment van de waarheid.

Het schaap keerde haar snuit naar de zon en

zo zag ik haar opeens en profile…

DSCN2704

Wollig verhaal

Wollig verhaal

 

serena 

November, de hoogste tijd om jezelf winterklaar te maken. Natuurlijk kun je lekker makkelijk naar de winkel stappen maar volgens de laatste trend bereik je meer succes door ‘dingen’ zelf te maken. Na het cupcakeshaken, het wildbreien en het loomen is nu het armbreien helemaal hot! Het klinkt net zo makkelijk als het is; je gebruikt je armen als breinaalden en dan ga je insteken, omslaan doorhalen en af laten glijden. Nooit meer naar breipennen hoeven zoeken! Je kunt het altijd en overal doen. En aansprekend voor de ongeduldige medemens: met de superdikke wol heb je razendsnel resultaat. Je vraagt je bijna af waarom niet iedereen dit doet!

armbreien

Bijna dan. Want…wat als je tussendoor een kopje thee wilt zetten? Of je wilt er een selfie van maken? Of je kind springt gezellig op schoot? Of heel praktisch; wat te doen bij een loopneus of een overvolle blaas? En zijn de gaten tussen de steken in niet erg groot? Waar blijft dan de beloofde warmte? Ik zie ook steeds maar voor me dat hetgene wat je breit meteen aan je lichaam zit; dat de trui waar je aan begonnen bent meteen om je heen sluit. Dat je als het ware binnen in een trui zit te breien die om je heen groter wordt. Zie bovenste afbeelding. En dan, volgend probleem, als je die ’s avonds weer uit wil doen om het te verwisselen voor een ponnetje, hoe snel gooi je die trui over je hoofd uit? Of rafel je dan de hele trui weer terug tot een bolletje?

Over dat bolletje. Een bolletje wol kun je in de winkel kopen maar is het niet veel leuker dit ook zelf te maken! Neem nou dat Australische boerenechtpaar die eind augustus dit jaar een schaap in hun achtertuin vonden. Niet zomaar een schaap maar volgens hen waarschijnlijk ‘Het meest wollige schaap ter wereld!’. Zij hebben het dier Shaun genoemd en naderhand bleek zijn vacht minstens 20 kilo te wegen! In zijn dappere eentje goed voor minstens zeven lekkere warme wintertruien. Shaun bleek 6 jaar oud te zijn en nog mooit geschoren. Dat hij niet is omgevallen van het gewicht of bezweken is van de hitte mag een wonder heten.

schaap shaun

Dat je met wol heel wat meer kan doen dan breien met of zonder pennen laat kunstenares Sarena Huizinga zien. Haar werk ziet er uit alsof het machinaal gebreid is, zonder een enkele naad maar is gecombineerd met traditioneel handwerk. Zij heeft met haar opvallende creaties al in diverse modetijdschriften gestaan zoals Avantgarde en Elegance. Deze Nederlandse crea-bea  studeerde af aan de Koninklijke Kunst Academie en veroverde daarna de wereld van Stockholm tot Milaan tot Moskou. Grote furore maakte zij met haar gebreide schoenen en zeg nou zelf…welke vrouw wil ze niet hebben?

sarena huizinga gebreide schoen

Strekking van dit verhaal: vang en scheer, spin en verzin, brei-arm en blijf warm!