Tagarchief: regen

Gokje (3)

(In deze bizarre tijd moet je geen gokje nemen, niet denken: ‘Ik gok dat het mij niet overkomt.’ Toch ga ik wel gokken. Met dobbelstenen dan. Deze fantasiestenen hebben plaatjes in plaats van stippen. Nu ga ik gokken een verhaaltje van de zes dobbelstenen te kunnen maken. Je moet me maar vertrouwen dat ze zo vielen zoals ze op de foto nu liggen. Volgende week liggen ze vast anders.)

 

Henk en Bertus. Bertus en Henk. Het was me een stel hoor. Zelfs op vergevorderde leeftijd bleven het kwajongens die regelmatig kattenkwaad uithaalden. Maar op een dag werd het opeens bloedserieus. Dat kwam zo.

Bertus had een nogal sikkeneurige vrouw. Kon hij niets aan doen. Toen ze trouwden was ze reuze vrolijk maar ergens gaandeweg de huwelijksjaren had ze een zijspoor genomen. Nee, ze was niet vreemdgegaan maar hun ideeën over gezellig samenzijn lagen steeds verder uiteen. Ze was graag alleen en Bertus vond dat prima. In dat verband was het dan ook dat hij een caravan had aangeschaft, een plek voor hemzelf. Daar kon hij roken wat hij wilde, drinken wat hij wilde en met zijn beste maat  Henk de hele dag vissen. Op twee versleten klapstoeltjes kletsten de twee urenlang over waar oude mannetjes zoal over kletsen. En als het regende zaten ze lekker binnen waar ze de houten banken wat comfortabeler gemaakt hadden met kussens.

Op een avond van een zwoele zomerdag zaten de twee vrienden buiten de caravan naar de lucht te staren. Er was namelijk een flink aantal luchtballonnen te zien. Het leek hen ook wel wat, zo heerlijk door het luchtruim te zweven en ze mijmerden over ooit samen eens zo’n tripje te gaan maken. Ze proostten nog eens op de toekomst toen er opeens iets uit de lucht viel. En wonder boven wonder viel precies op de kop van Henk een hoed, zo’n ouderwetse gleufhoed.

‘Staat je goed Henk! Hahaha!’

‘Krijg nou niks Bertus! Ik schrik me een hartverzakking!’

‘Mag ik hem eens op?’

Henk gaf de hoed aan Bertus, die hem eerst door zijn handen draaide om het aan alle kanten te bekijken.

‘Wat een rare bubbel zit hier?’

‘Waar? Geef es terug! Het is mijn hoed hè…’

Henk pakte de hoed aan en voelde aan de bubbel die Bertus aanwijst.

‘Verrek, die band zit een beetje los hier Bertus.’

Henk pulkte wat aan de band en opeens vielen er vijf briefjes van €250 op zijn schoot. De mannen keken elkaar even verbluft aan. Totdat Bertus een scheve grijns trok. Henk beet op zijn onderlip. En toen barstten ze in lachen uit. Ze sloegen elkaar op de schouders en maakten een vreugdedansje.

‘Dat is aardig wat bier Bertus…’

‘En een etentje in De vergulde Zalm kan er ook vanaf, Henk!’

‘En nieuwe stoeltjes, want deze zitten ook voor geen meter!’

‘En nog zo’n hoed, maar dan voor mij!’

Ze hadden zo’n pret met het denkbeeldig uitgeven van het gevonden geld dat ze niet hoorden dat er een grote bus vlakbij de caravan stopte. Een kleine gedrongen man met een bloedchagrijnig gezicht rende op hen af.

‘Geef mijn hoed terug!’

‘Zeg Bertus, meneer wil zijn hoed terug. Zullen we dat doen?’

‘Tja Henk, wie zegt dat deze hoed van deze meneer is…?’

‘Goeie opmerking Bertus!’

De gedrongen man trok opeens een pistool en riep dreigend:

‘Als ik zeg dat die hoed van mij is, dan is dat zo, begrepen!!!’

Bertus en Henk deinsden achteruit waarbij Henk over een stoeltje struikelde.

‘Natuurlijk is die hoed van u! Kijk eens, alstublieft!’

Bertus gaf de hoed snel terug. De man voelde razend vlug met zijn vingers langs de band.

‘Het geld, waar is het geld!? Geef op en snel een beetje!’

‘Geld? Weten wij van geld Bertus?’

‘Welk geld Henk, wij weten alleen van de hoed?’

De mannen zetten hun braafste gezicht op. Bertus overdreef zelfs een beetje door te doen alsof hij bang was en verschool zich achter Henk.

‘Niet schieten!’, riep hij nog met een snik in zijn stem.

Met de woorden: ‘Voor nu laat ik het hierbij…’ droop het mannetje geïrriteerd af, richting de bus.

Bertus en Henk slaakten een diepe zucht van verlichting toen ze de bus zagen wegrijden.

‘Wat nu Bertus? Zou hij terugkomen? Dan moeten we hier niet zijn Bertus.’

‘Laat me ff nadenken Henk.’

Na een kwartiertje sprong Bertus op.

‘Ik weet het Henk. We gaan een andere caravan kopen! Op de camping hiernaast staat nog een mooie, die heb ik toevallig vorige week nog bewonderd. Maar toen had ik nog geen geld, haha!’

‘Wat kost die dan Bertus?’

‘€1250,-‘

‘Oké. Deze stoeltjes maar meenemen dan…?’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rondje

Regen of niet, soms moet je gewoon even boodschappen doen. Dan maar meteen een rondje langs de velden.

Action – Een jongeman zet zijn brooddoos in twee paarstinten, op de lopende band om zijn handen vrij te hebben, want hij drinkt ook nog koffie uit een to-go-beker en zoekt zijn telefoon. De caissière rekent de doos automatisch af. Ik lach me een kriek, de jongeman ook, de caissière niet.

HEMA – een uiterst behulpzame winkeljuffrouw snelt me tegemoet als ik bij de kassa sta met een nieuwe theedoek. Ze legt me uit dat er nu zelfkassa’s zijn en doet me voor hoe het moet. Ze hanteert een razend tempo alsof er minstens een volksstam achter me staat te wachten, er staat niemand. ‘Kijk, dan drukt u hierop, dan daarop, daar hangt een tasje, daarvoor moet u €0,10 hierzo aanslaan, dan betalen, pas hierin of contactloos, en wilt u het bonnetje mee?’ Uiteindelijk heb ik niks zelf gedaan. Behalve het betaalgedeelte. Misschien verandert dat ook nog eens.

Kruidvat – een man van middelbare leeftijd staat met waterige oogjes en een rode neus bij de kassa te sniffen. Hij overhandigt het mandje met daarin hoestdrank, keeltabletten, mentholsnoepjes en een familiepak zakdoekjes. Zegt ze: ‘Heeft u nog uitleg nodig?’ De blik van de man…

Xenos – een vriendelijk dame wacht me bij de ingang op en vraagt me een stijltestje te doen. Ik krijg een blaadje in handen gedrukt met daarop vijf verschillende lampen, ik mag mijn voorkeur aankruisen. Zo ook met kussentjes, kleur kaarsen, krukjes en nog meer ongein. Toen moest ik tellen hoe vaak ik nummer 1 als antwoord had, hoe vaak nummer 2, enz. en toen wist zij mijn stijl! ‘Goh, handig zeg, na 62 jaar weet ik nu eindelijk wat mijn stijl is…’ Ze dacht echt dat ze me gelukkig gemaakt had. De uitslag klopte voor geen meter.

Supermarkt – zo snel als iemand aan de hand van een testje kan zien wat mijn stijl is, kan ik aan de inhoud van een winkelwagentje zien wat voor soort mensen het zijn. Hoewel…soms helemaal niet!

  • Een echtpaar, veertigers denk ik, hebben 6 zakken chips, 6 blikken bruine bonen en 6 kilo gehakt. Oeh, denk ik, dat wordt een familie- of vriendenfeestje met een makkelijke en lekkere bonenschotel! Maar er gaan ook 6 flessen chloor mee… Wordt het gerecht nog met 6 kilo uien aangevuld? Of hebben ze iets met het getal 6?
  • Een bejaard echtpaar hebben uitsluitend verantwoorde zaken in het wagentje: blauwe bessen, linksdraaiende yoghurt, oneindigveelpittenenzadenbrood, appelsap met vruchtvlees, 2 liter groene smoothie, geen vrolijkheid te bekennen. Ze zagen er zelf ook uit als een soort aangeklede mueslireep. De enige uitspatting was een klein zakje kruidnootjes. Zouden ze elkaar daar vanavond mee verwennen? Of komt er morgen een kleinkind langs? Of bewaren ze het zuinig tot 5 december, ‘t kan maar in huis zijn.
  • Ten slotte een jongeman, beetje smoezelig type, qua uiterlijk en kleding. Hem kan ik niet peilen maar misschien jij wel? Wat moet de man met 5 flessen Crystal Clear en 1 pak kattenbakkorrels?

Schrijfhandje 25/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

 

Er van uitgaande dat zondag de laatste dag van de week is, kan ik nog net een schrijfhandje plaatsen voor deze week. Het gaat om dit bord dat ik tegenkwam bij de ingang van een wegrestaurant. Ja, die met de toekan.

Dan moet je je hierbij voorstellen dat ik al dik twee uur in de auto heb gezeten, dat het regent en dat ik vreselijk nodig moet omdat ik de plasmogelijkheden onderweg niet vertrouw (zie vorig blog). Ik ren dus, mopperend op de regen, met de jas half over het hoofd, de benen nog stram van het lange zitten maar blij omdat het verlossende eind binnen plasbereik is, het pand binnen. Bam!!! Bijna knal ik op dit bord. Of ik ff wil wachten?! Of ik nog een momentje heb?!! Of ik zelf geen tafel kan vinden!!! Ik wil niet eens een tafel!!! Ik wil een WC!!! Een plee desnoods!!! Een privaat! Een poepdoos! Een closet! Een kleinste kamertje!! Een gemak!! Een toilet!!! Gewoon een wc…alsjeblieft?

Nuttig

Ik ben graag nuttig bezig. Soms nog liever onnuttig maar daarover een andere keer. Nuttig dus. Iets wat zin heeft. Zodat ik duidelijk weet waarom ik iets doe. Of waarom ik iets juist niet doe. Of in elk geval niet op die manier. Dat geeft me een goed gevoel. Ik snap het. Kan er mee leven. Voel me zinvol. Of vind een product zinvol, nuttig.

En dan gebeurt het wel eens dat ik ergens het nut totaal niet van inzie…

Ik weet bijvoorbeeld dat het nutteloos is om hard op de afstandsbediening te drukken als de batterijen bijna leeg zijn. Zelfs harder drukken helpt niet. Zo zinloos. En toch doen…

Zo tob ik altijd met mascara. Waarom sta ik daar zo onelegant bij, met mijn mond wagenwijd open. Terwijl dat zo nutteloos is. Je hoeft alleen maar je wenkbrauwen flink op te trekken. Je mond kan dicht blijven. Probeer maar.

En nu we het toch over mascara hebben; wat is het nut van al verschillende borsteltjes?

mascaraborstels 2

Ze beloven allemaal hetzelfde. Het enige wat ik wel graag dik wil hebben. Volle wimpers met een zwierige krul aan het eind. Welk nut heeft dit als je gezegend bent met slechts wat stompjes en geen vaste hand… Welk nut heeft het aanbrengen als het meeste elders terecht komt?

Snap je een beetje wat voor dag ik heb? Wat is het nut van al die regen? Wat is het nut van die lage temperatuur in de zomer. Wat is het nut van al dat geklaag erover? Waarom blog ik nog…