Tagarchief: redelijk

Schrijfhandje 42/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

Hoezee, het marktseizoen is weer begonnen! En dan bedoel ik de antiek/curiosa/rommelmarkten. De vaste lezer weet: ik houd ervan! Gisteren weer genoten van een, nee De grote antiekmarkt in Apeldoorn. Het meest geniet ik van de praatjes die marktkooplui houden om hun waar aan de al dan niet snuggere klant te brengen.

Een mevrouw staat behoorlijk verliefd met een paar oude afgetrapte, ooit witte, kinderschoentjes in haar hand. De echtgenoot ernaast vraagt zich zonder woorden af of je voor zoiets ook nog moet betalen. De marktvrouw heeft het allang in de gaten en roept welwillend: “Alle twee voor 1 tientje! Twee stuks hè! Ze kosten samen eigenlijk 15 euro maar u mag ze voor een tientje. Lief zijn ze hè.” ….aanbiedinkie hoor…

Even verderop staat een oudere dame met een veel te dik vest aan. Ze pakt een kettinkje op van de kraam. Zelfs met het blote oog is te zien dat het puur plastic is. Ze vraagt nog: “Is dit oud?”. De marktvrouw haalt haar schouders op en zegt: “Ik weet het niet precies maar ik denk wel dat het ammetisjes zijn”. Het dikke vestje bevoelt en aait de kraaltjes en zegt dan met teleurstelling in haar stem: “O, dus geen robijntjes?”. “O maar dat zou ook heel goed kennen hoor, Jan, kijk jij is, zijn dit robijnen of nie?!”. Jan knikt van harte mee en het oude vrouwtje loopt in haar eigen onschuldige val. Toch nog een koopje: €7,50 voor een snoer robijnen…

Op een markt mag je onderhandelen toch? Dat geeft juist de sjeu aan het geheel. Het gaat dan niet eens om het geld maar om het idee dat je iets goedkoper krijgt, dat je zowaar een hele euro afgedongen hebt, om de V.O.C.-mentaliteit, handel drijven zit ons in het bloed. Maar pas op! Voor je het weet loopt het fout af! Ik probeerde ergens een euro af te bluffen. De marktman keek mij verontwaardigd aan en snauwde onvriendelijk: “Mevrouw, als ik er iets afhaal dan discrimineer ik de andere kopers die wel de volle mep willen betalen. Dat wilt u toch niet hè! U wilt toch niet discrimineren?!” Heel fijntjes had hij de discriminatiekwestie bij mij neergelegd! Wat krijgen we nu! Toen hij zijn hand ophield om het verschuldigde bedrag alsnog in ontvangst te nemen, legde ik het kleinood zwijgend terug op tafel… Eenmaal weer thuis schoten mij de prachtigste weerwoorden te binnen…

Moest wel even denken aan het bord dat ik bij een andere markt gezien had:

Want wat is redelijk? Of moet ik zeggen: “wie is redelijk?”…..