Tagarchief: prikzusters

Kenia

 

ziekenhuis

Wat moet je doen als je een controle afspraak hebt in het ziekenhuis? In ieder geval op tijd komen. Nu ben ik gewend mijn stalen ros te pakken en binnen 7 minuten het bewuste pand te betreden. Maar nu regent het wel erg stevig en het ziet er naar uit dat het voorlopig niet stopt. Ook buienradar brengt geen droogte. Dan maar met de bus. Ik zoek op internet hoe dat ook alweer moet en hoe laat de bus vertrekt. Oké, over vijf minuten! Zo snel ik kan pak ik wat ik nodig heb en haast mij naar de bushalte waar ik de bus  zie vertrekken.

De volgende bus haal ik ruimschoots na tien minuten wachten. Eenmaal binnen dient zich het volgende probleem aan; mijn ov-chipkaart wordt zo weinig gebruikt dat die ook even moet nadenken over hoe het ook alweer werkt. Terwijl ik daar sta te stuntelen trekt het voertuig natuurlijk snel op en beland ik bijna bij de chauffeur op schoot. Als een beschonkene zoek ik een plekje bij de uitgang, dan ben ik daar alvast. Op het weigeren van mijn stopknop na, hetgeen een achterbuurvrouw in de gaten heeft en mij helpt door op haar knop te rammen, verloopt de reis prima.

In de wachtkamer van de longarts zijn nog acht wachtenden voor me. De assistente/telefoniste schiet in de lach en roept door de telefoon ‘Normaal zit ik op gynaecologie, ik val vandaag even in hier, ik moet wel even kijken waar alles zit hoor!’ Ik hoop dat ze dit niet letterlijk neemt… Ik bekijk een oud omaatje met een te sterk permanentje, een rollator en hele gezonde schoenen, die zit te swipen op een halve tablet. Terwijl ik nog ambachtelijk met een pennetje en een notitieboekje in de weer ben. Later merk ik dat het een e-reader is. Terwijl ik het moet doen met ontmoedigende tijdschriften als ‘Botenmagazine’ en ‘Gezond.nl’. Met in de laatste een pakkend artikel over ‘worteltjes of pilletjes’. Ik ben aan de beurt.

De dokter is zeer tevreden met mij en ik met hem. Ter controle wil hij toch nog een keer mijn bloed van dichtbij bekijken. Dus ga ik braaf met mijn pennetje, mijn notitieboekje, mijn paraplu, mijn verwijzing en een volgnummertje naar de volgende wachtkamer. Een boom van een man komt alleen ‘iets’ inleveren en houdt tevergeefs zijn grote hand rond het met geel gevulde potje. Een jongedame ziet bleekjes. Als uit kamer 1 hartverscheurende kreten komen valt de jongedame bijna flauw. Aan de tegenoverliggende wand hangt een grote foto waar alle achtentwintig prikzusters en -broeders breeduit lachend opstaan. Vandaag hebben er vier dienst, waarvan twee aan de koffie zijn… Ik ben aan de beurt.

Tja, je kunt mopperen wat je wilt op de gezondheidszorg in Nederland maar toch ben ik blij dat ik niet Kenia woon.

Advertenties