Tagarchief: pizza

Setter

mislukte pizza

Het gebeurt niet vaak maar soms. Soms stijg ik boven mijzelf uit. Niet om op te scheppen maar omdat ik van te voren dacht dat ik het niet kon, niet wist, niet mocht, niet wilde of zelfs nooit zou doen.

Als je klein bent en het leven nog blanco en uitgestrekt voor je ligt zie je zoveel mogelijkheden. De ‘gewone’ dingen als rijk, beroemd en geliefd liggen zo duidelijk zichtbaar in het verschiet. Een paar decennia later ben je al dolblij met überhaupt een salaris, een handvol kennissen  en dat die kennissen je ook nog eens aardig vinden. Op een gegeven moment neemt iedereen zich toch wel eens voor groots en meeslepend te gaan leven? Of er daadwerkelijk iets van terecht komt is een tweede… En op een ander moment denk je ‘Weet je wat, laat die ander de wereld maar gaan veranderen, ik doe gewoon mijn ding.’ Dan maar van mindere invloed.

Dat ik er soms faliekant naast zit en wel degelijk in het wereldbeeld pas blijkt uit de volgende tekst die opeens ergens las:

“De Nederlandse trendvoorspellers van Insites Consulting omschrijven het komende jaar als het jaar van de imperfectie en dat komt zo: waar Instagram, Photoshop en andere tools ons dagelijks helpen om de wereld en onszelf er beter uit te laten zien, missen we een gevoel van echtheid en authenticiteit. We waarderen de schoonheid van imperfectie en verwelkomen lelijk fruit, misvormde pizza’s en modellen zonder modellenfiguur. “

Ik ben dus een regelrechte coole trendsetter! Wie had dat gedacht!

Vakantie? Mits!

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de schrijfwedstrijd van J/M magazine, geen winnend verhaal maar wordt wel de komende zomer geplaatst op de online versie! )

 

‘Dag Mam, tot over twee weken!’.

Iets te vrolijk naar mijn zin worden we uitgezwaaid.  Voor het eerst laten we kind 1 thuis. Uiteraard heeft deze mam dit goed voorbereid. Er ligt voor twee maanden eten verspreid over de voorraadkast, de ijskast en de vriezer. Want op je negentiende kun je natuurlijk onmogelijk zelf pizza kopen of diepvrieskipsaté. Keihard werd ik geconfronteerd met een hiaat in de opvoeding maar probeerde dit op slinkse wijze te camoufleren  en te compenseren. Ik had een aardig boekwerkje geschreven met huishoudelijke do’s en vooral don’ts.  Tenslotte de achterblijver nog wat extra cash toegestopt, alsmede een uitgebreide telefoonkaart voor de bereikbaarheid.

Met kind 2 en 3 vertrokken we  naar een volgens de vakantiegids ‘schattig Frans huisje’, inclusief tv en barbecue. Er was (n)iets teveel beloofd. Het was schattig mits de bewoners de afmeting hadden van een kabouter . Onze kleinste is 1.80 m. De zithoek bleek hetzelfde als de eethoek: harde houten stoelen rond een tafel. De tv paste net niet op een barkruk en gaf alleen beeld bij een bepaalde wind. Kind 2 en 3 sliepen in een stapelbad mits ze plat bleven liggen. De ouders hadden meer slaapruimte op de vide, mits zij de ketel die slechts zeven keer per nacht aansloeg verwaarloosden.

Het weer was prima! Lekker buiten zitten mits je de houten picknicktafel lekker vond zitten en de beloofde barbecue bleek een verroest rekje te zijn dat al maanden in het gras verbleef. Dan maar even ontspannen in het overdekte zwembad maar de ‘overdekking’ bestond uit een glazen koepel die de warmte zo goed vasthield dat iedereen na twee minuten snakte naar frisse lucht.

Na een week hoorden we eindelijk iets van kind 1 ‘Ja sorry, beltegoed was op’. Tel daar bij op dat we onder de dakrand van het schattige huisje ook nog eens schattige overbevolkte zwaluwnestjes hadden. Na twee weken pakten we uitgeput de koffers en vertrokken huiswaarts. Onderweg een plagerig smsje sturen ‘Opruimen joh! We komen er aan’ . Dan volgt het antwoord ‘Mam hoe krijg je ook alweer pizza van het plafond?’.

Ik wil naar huis…mits!