Tagarchief: photoshop

Schrijfhandje 1/52

schrijfhandje-1

Wat is de overeenkomst tussen Kluun, Renate Dorresteijn en Lisette Jonkman? Ze schrijven. Alle drie. Boeken vol. De gedrevenheid, de drang tot schrijven komt overeen maar dan stopt iedere vergelijking meteen. De stijl van de schrijvers is immers zo totaal verschillend. Je zou kunnen zeggen dat ze ieder een eigen hand van schrijven hebben. Over die schrijfhand gaat mijn volgende project.

In deze wereld van digitale communicatie wil ik de handgeschreven tekst niet verloren laten gaan. Best wel tegenstrijdig om dit digitaal te melden…  Niet dat ik er naar terug wil; onleesbare recepten van dokters, ik moet er niet meer aan denken! Het gaat me om met de hand geschreven berichten waar we doorgaans achteloos aan voorbij lopen. Bij nadere inspectie roepen ze vaak een glimlach op, een vraag of een gevoel van ergernis en soms een heel verhaal. Het kan bij jou als lezer natuurlijk weer iets heel anders opriepen.

Ik weet het, er zijn sites voor om dit soort teksten te plaatsen (Taalvoutje, Misteaks, Woordhumor, enz.) maar die verdenk ik ervan regelmatig een photoshop-programma te gebruiken. Mijn voorwaarde is dan ook dat ik het ZELF gezien moet hebben en er ZELF een foto van gemaakt moet hebben. Dus stuur mij niets toe 😉 Ik ga een jaar lang hier elke week een schrijfhandje plaatsen.

Nummer 1.

1-plantenkraam

 

 

Dit is duidelijk door een creatief persoon geschreven; er staan zoveel leuke toevoegingen op, misschien een beetje teveel?  Verschillende kleurtjes gebruikt, redelijk net, stabiel handschrift, plaatje kan er mee door en een fantastische uitnodiging voor een dansje. Is het je al opgevallen dat er niets niet eens op staat wat er eigenlijk verkocht word, wat je nou precies bij die pot krijgt? Knopen, mosterd, een hond? Heel verzorgd dat het A-viertje keurig gelamineerd is. Of gewoon slim om de regen voor te zijn? Beetje sneu vind ik de toevoeging ‘van blijdschap’….waarom zou ik anders dansen bij een plantenkraam?

Setter

mislukte pizza

Het gebeurt niet vaak maar soms. Soms stijg ik boven mijzelf uit. Niet om op te scheppen maar omdat ik van te voren dacht dat ik het niet kon, niet wist, niet mocht, niet wilde of zelfs nooit zou doen.

Als je klein bent en het leven nog blanco en uitgestrekt voor je ligt zie je zoveel mogelijkheden. De ‘gewone’ dingen als rijk, beroemd en geliefd liggen zo duidelijk zichtbaar in het verschiet. Een paar decennia later ben je al dolblij met überhaupt een salaris, een handvol kennissen  en dat die kennissen je ook nog eens aardig vinden. Op een gegeven moment neemt iedereen zich toch wel eens voor groots en meeslepend te gaan leven? Of er daadwerkelijk iets van terecht komt is een tweede… En op een ander moment denk je ‘Weet je wat, laat die ander de wereld maar gaan veranderen, ik doe gewoon mijn ding.’ Dan maar van mindere invloed.

Dat ik er soms faliekant naast zit en wel degelijk in het wereldbeeld pas blijkt uit de volgende tekst die opeens ergens las:

“De Nederlandse trendvoorspellers van Insites Consulting omschrijven het komende jaar als het jaar van de imperfectie en dat komt zo: waar Instagram, Photoshop en andere tools ons dagelijks helpen om de wereld en onszelf er beter uit te laten zien, missen we een gevoel van echtheid en authenticiteit. We waarderen de schoonheid van imperfectie en verwelkomen lelijk fruit, misvormde pizza’s en modellen zonder modellenfiguur. “

Ik ben dus een regelrechte coole trendsetter! Wie had dat gedacht!