Tagarchief: persoonlijk

De mens van 2050

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de schrijfwedstrijd georganiseerd door Stichting Toekomstbeeld der Techniek, met als thema De mens in 2050. Niet dat ik nou zo technisch ben, helemaal niet zelfs, maar een toekomstbeeld kan ik nog wel vinden. Het is eigenlijk een wens….)

De mens van 2050

Ik ben warempel gewoon zenuwachtig. Ik weet ook niet precies waarom. Eigenlijk weet ik het wel. Het komt door het bericht van de directrice. Ze wil iedereen spreken. Niet alleen spreken maar ook zien. En dan niet via een scherm zien maar in levende lijve. Vanmorgen nog. Zodra ronde 1 en 2 zijn voltooid. Eerst maar eens ronde 1 gaan doen.

Zuchtend neem ik plaats achter mijn desk met de grote schermen. In één oogopslag heb ik zicht in vijfentwintig ruimtes. Ze hebben allemaal dezelfde functionele maat en indeling. Met een druk op de knop gaat alle raambekleding omhoog. In ruimte zeven blijft het gordijn hangen hetgeen ik direct doorgeef aan de technische dienst. Tegelijkertijd klinkt er een reggaeversie van Vader Jacob, een muziekstuk dat de directrice nog in een oude cloud had hangen. Ik zie de bewoners glimlachend wakker worden, een goede zet van de directrice dus. Daarna gaan alle ligbedden in de schuine stand. Het dekbed rolt automatisch op in het voeteneind en de mensen glijden vanzelf in de gereedstaande stoel. Dan volgt er een optocht in de gang. Alle stoelen rijden naar de wasruimte. Een ouderwets zwembad is omgebouwd tot een antiseptisch  dompelbad. Ik blijf het fascinerend om te zien hoe al die stoelen achter elkaar het water in rijden, steeds dieper. Iedereen gaat twee tellen helemaal kopje onder en daarna weer de helling op naar boven. Vervolgens een ritje door de droogruimte waar meteen een heerlijke lucht wordt afgegeven. Degene die de kledingstof heeft uitgevonden verdient een prijs. Elke bewoner heeft een identiek pak.  Ze worden in het bad gereinigd gelijk met de drager.

Als alle stoelen weer in hun eigen ruimte zijn begint de tweede ronde. Ik druk op een volgende knop. Het oeroude buizenpost systeem bezorgt in elke ruimte een beker. De bewoners kunnen dit zelfstandig pakken. Meestal zit er een lepel bij. In de beker zitten alle benodigde voedingstoffen vermalen met de medicijnen tot een hapklaar papje. De bewoners mogen maandelijks een smaak uitzoeken. Ook iets nieuws van de directrice. Als de bekers met diezelfde buizenpost weer opgehaald zijn heb ik wat meer vrijheid. Bewoners kunnen via het pictogrammenbord op hun stoel aangeven wat ze willen gaan doen. Oude hobby’s komen weer tot leven. Wie van sport houdt kan via een keuzemenu aangeven welke wedstrijd uit welk jaar hij wil zien. Wie van schilderen houdt hoeft slechts een vinger over het scherm te bewegen nadat een kleur na keuze is bepaald. Wie van puzzelen houdt krijgt ingewikkelde verslagen te lezen van een oeroud ministerie van volksgezondheid. Wie wil bloggen krijgt een mega grootletter toetsenbord. Alles kan via die ene stoel. Ik vraag me wel eens af wat de zorg zonder die superstoel zou moeten.

Omdat we eigenlijk nooit iets bespreken met z’n tienen in één ruimte is het nog even zoeken geblazen naar een geschikte plek. Uiteindelijk vinden we die buiten. Ik merk dat de anderen ook wat gespannen zijn. ‘Beste mensen,’ begint de directrice. ‘ik wil jullie een paar voorstellen doen en zou graag zien dat er niet meteen geprotesteerd wordt. Ik verzoek jullie daarom; doe je ogen eens dicht en denk aan jezelf. Zie jij jezelf later hier wonen in ons prachtige vooraanstaande huis Exit. Zie jij jezelf ooit zitten in onze hightec-stoel? Ja? Bedenk dan eens het volgende. Met wie kun je praten? Met wie kun je verdriet of vreugde delen? Met wie kun je zingen of naar buiten? Zou je niet heel graag gehoord en gezien willen worden? Zou je niet heel graag dingen samen met andere mensen willen doen? Eigen kleding, eigen voedsel, eigen vrijetijdsbesteding willen bepalen? Zou je niet een zelfdenkend mens willen zijn die af en toe ergens mee geholpen moet worden? Zou je niet graag bij je naam genoemd worden in plaats van je ruimtenummer? Daarom kom ik met een vernieuwend voorstel: elke bewoner krijgt een eigen verzorger!’

Ik haast me terug naar mijn desk voor ronde 3. De stoelen worden naar de bedden gereden en de handeling van vanmorgen vindt in omgekeerde volgorde plaats. Dan zie ik opeens dat in ruimte drie de voetbalwedstrijd nog niet is afgelopen. In ruimte veertien wil iemand net een bladzijde van een boek omslaan. In ruimte drieëntwintig is iemand te laat voor het toiletbezoek dat over een uur staat geprogrammeerd. In ruimte negen zitten twee bewoners. De ene beweegt niet en de ander zit hartverscheurend te huilen. Met de woorden van de directrice nog vers in mijn gedachten huil ik zomaar wat stilletjes mee.

 

Advertenties

Ken je mij?

Trijntje Oosterhuis, die zich steeds maar afvraagt waarom ze meedoet aan het songfestival met het lied ‘Waiaiaiaiaiai?’, die Trijntje dus, heeft ook een prachtig lied in haar repertoire dat heet ‘Ken je mij?’.

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Na het lezen van allerlei moederdagblogs ben ik er van overtuigd dat deze tekst alles is waar het om draait. Op you tube zijn tips te vinden hoe je een simpel cadeautje heel moeilijk kunt inpakken. In de folders kom je cadeaus tegen die je moeder onmiddellijk op het idee van onterven brengen. Met behulp van internet kun je via spoedbestellingen hele pakketten laten bezorgen. Terwijl moeders helemaal niet zo veeleisend zijn hoor. Al wat ze willen is een beetje aandacht, een beetje resultaat willen zien van alle zorg die ze overal in stoppen, en vooral iets persoonlijks. Ja, dan nemen ze de beschuitkruimels in bed voor lief, de scheve plakwerkjes voor kunst en de papieren kettingen voor goud. In mijn eigen omgeving zijn ze te groot voor plakken en kleuren maar wat kennen ze mij goed….

DSCN2860

Eén grote voor op schoot en een kleintje voor in de tas!